In de kijker

Kalender

Geen Activiteiten

Grondvest

Een leeuw van ons allemaal
26-10-2020
Als de koers van ons is, dan geldt dat des te meer voor de Ronde van Vlaanderen, de jaarlijkse wielerhoogdag waar wij Vlamingen ons zelfbewust, geŽmancipeerd, sportief en gastvrij aan de wereld tonen. Het principe is simpel: de renners staan in voor het spektakel, de honderdduizenden supporters scheppen de sfeer en wij van de Vlaamse Volksbeweging kleden het feest aan in geel en zwart.
Een schat van een leeuw...

Als de koers van ons is, dan geldt dat des te meer voor de Ronde  van Vlaanderen, de jaarlijkse wielerhoogdag waar wij Vlamingen ons zelfbewust, geëmancipeerd, sportief en gastvrij aan de wereld tonen.

Het principe is simpel: de renners staan in voor het spektakel, de honderdduizenden supporters scheppen de sfeer en wij van de Vlaamse Volksbeweging kleden het feest aan in geel en zwart.





















Wat ooit in en rond Zottegem begon als een briljant -ideetje afgekeken van Basken en Bretoenen, groeide uit tot een traditie die vandaag die Vlaamse koers karakteriseert en kleurt op het netvlies van de wereld. Hiervoor knutselen onze vrijwilligers dag na dag en ondertussen al vele jaren, zo’n 100.000 papieren vlaggetjes met onze zwarte leeuw op geel: het jaarlijks cadeau van de VVB aan Vlaanderens Mooiste. 

En rond die schat van een leeuw is er in ons land soms heel wat te doen. De controverse dateert al van zo’n halve eeuw terug met de eerste staatshervorming: welke nobele Leo kon doorgaan voor de echte: deze in één tint zwart ofwel zijn neef met rooie tong en klauwen. Eigenlijk een oeverloze, soms komische, overbodige en irrelevante vraag, die vandaag makkelijk wordt opgelost door de vierkleurige kat (want wit hoort er ook bij) als officieel symbool van de Vlaamse gemeenschap te definiëren en de zwarte leeuw als strijdvlag van de Vlaamse beweging te behouden. 




















De keuze tussen de twee ‘modellen’ was in 1970 toen Vlaanderen zijn feestdag, volkslied en ook zijn vlag koos, voor onze gedeputeerden nochtans vlug gemaakt: zwart op geel zou het worden. Maar dat was voor de sossen (toen nog BSP) geen optie en na heel wat getouwtrek, commissies en tenslotte het advies van de Belgische 'Conseil héraldique‘ (???) werd het de actuele gemeenschapsleeuw met rode tong en laknagels. Wie goed kijkt, merkt trouwens dat het dier geen tanden heeft. Illustratief voor die volksvertegenwoordigers van toen (en vandaag?). Ondertussen doen we het in de Vlaamse beweging enthousiast verder met ons zwarte beest dat symbool staat voor ons streven naar Vlaamse autonomie en onze Vlaamse identiteit. 

En ook nu laait de controverse weer op. Pseudo-progressieve poco’s en opiniemakers, verblind door een kwade genius en blijkbaar niet gespeend van zelfs maar een summiere kennis van Vlaanderens ver en recent verleden, doen er alles aan om onze strijdvlag te compromitteren tot en met het verwijt ‘collaboratievlag’ te zijn. Compleet van de pot gerukt natuurlijk, want wat dan met de Belgische tricolore als mouwschild van het Waalse legioen van ‘le beau Leon’ in WO II? Verwaarloosbare kritiek dus. 























Wel interessant daarentegen was de argumentatie voor haar protest tegen zwart op geel vanwege de BSP in 1970: ons tweekleurige dundoek zou de partijvlag van de Volksunie zijn. Alle ontkennend weerwerk van Maurits Coppieters (trouwens eens van mijn voorgangers als voorzitter van deze vereniging) mocht niet baten. De perceptie had hij tegen. 

Het zou wel eens kunnen dat hetzelfde euvel zich vandaag in Vlaanderen weer manifesteert en onze zwarte leeuw bewust door onze politieke opponenten terug in één specifieke hoek wordt geduwd en het partijpolitiek onafhankelijk karakter Vlaamse beweging hierdoor aan wervingskracht voor onafhankelijkheid bij alle lagen van de bevolking inboet.


Daarom deze vriendelijke oproep aan alle Vlaams bewegende vrienden, verenigingen en aan alle partijpolitieke formaties om onze zwarte leeuw op een correcte, ethische, stijlvolle en vooral serene wijze te hanteren. De leeuwenvlag kan en mag niet worden geparticulariseerd maar symboliseert altijd de identiteit van ALLE Vlamingen met onze politieke, sociale of filosofische verscheidenheid en zo hoort het. Pas dan is onze Leo een wervend instrument bij onze bevolking voor de totstandkoming van een onafhankelijke Vlaamse staat.


DAT IS DE KRACHT VAN DE LEEUW, DE LEEUW VAN ONS ALLEMAAL. Met dank. 


Hugo Maes

Terug naar overzicht