In de kijker

Kalender

Geen Activiteiten

Grondvest

Rattachisme
16-10-2019

Olivier Mouton, "Le Vif", 17 oktober 2019


Jules Gheude pleit voor de hereniging van Wallonië met Frankrijk waar hij kan. Al decennialang aanwezig in de media, gesteund door de Vlaamse Beweging, is François Perins geestelijke zoon ervan overtuigd dat de politieke wereld spoedig zal erkennen dat hij gelijk had.


Jules Gheude draagt deze overtuiging, die een obsessie is geworden, overal mee uit: Wallonië kan zich niet meer redden. © Hatim KAGHAT

Jules Gheude is een fenomeen. Een echte babbelaar. Geobsedeerd door het vooruitzicht dat Wallonië deel gaat uitmaken van Frankrijk, verkondigt hij zijn mening in alle mogelijke media en publiceerde hij boeken bij de vleet. Zo houdt hij de herinnering levend aan zijn mentor François Perin, minister van Institutionele Hervormingen in de jaren zeventig van de vorige eeuw, speerpunt van de Rassemblement wallon en hoogleraar in de rechten in Luik: toen hij in 2013 overleed, erfde Gheude zijn archief. Sommigen zien hem als een monomaan, een zielige nostalgicus, die gehecht is aan een historische visie. De 70-jarige vindt vooral een draagvlak in Vlaanderen, waar de Vlaamse Beweging in hem een belangrijke bondgenoot heeft gevonden. Elke dag die voorbijgaat, van een federale crisis tot een opstoot van nationalisme, is voor hem koren op de molen.

De dag dat Vlaanderen afscheidt, zullen ze zich allemaal naar het Elysée haasten.

"Het is heel eenvoudig, ik ben ervan overtuigd dat er een einde komt aan de lange strijd van de Vlaamse Beweging", zegt Jules Gheude. “Het einde van België is onvermijdelijk en de laatste gebeurtenissen tonen dit aan. Ik ben ervan overtuigd dat ik binnenkort gelijk zal krijgen!” Wat drijft hem. De bezorgdheid over wat Wallonië zal worden.... "Eenmaal aan haar lot overgelaten, zal Wallonië niet meer in haar levensonderhoud kunnen voorzien en Brussel zal op eigen houtje willen verdergaan.” Daarom pleit Gheude voor deze aanhechting met het Franse vaderland. En als hij zich ervan bewust is dat hij slechts een zeer kleine minderheid vertegenwoordigt, wedt hij: "De dag dat Vlaanderen vertrekt en we beseffen dat de andere opties niet haalbaar zijn, zullen we zien dat al onze politieke leiders zich naar het Elysée haasten om te verklaren dat ze altijd al vertrouwen hebben gehad in het eeuwige Frankrijk. "

Dat is zijn droom.

Een rattachistische obsessie...

Op de vraag waar zijn overtuiging vandaan komt, haalt Jules Gheude een oud boek boven: De Vlamingen, geschreven in 1973 door Manu Ruys, toenmalig politiek journalist van de Standaard dat toen zeer Vlaamsgezind was. De ondertitel luidt: 'Een volk in beweging, een natie in wording! Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie, vertelde onlangs dat hij nu aan de Belgische kust Duits spreekt omdat de Vlamingen daar geen Franstaligen meer willen en voegde eraan toe: "De tragedie is dat Vlaanderen een natie is geworden. Tot de Franstalige leiders dat toegeven, zullen we in een cirkel blijven draaien. Zoals François Perrin al zei,  omdat ze weigeren het toe te geven, omdat ze zo lang mogelijk aan het Belgische touw trekken, omdat het hun belangen zijn die op het spel staan. Het spijt me, maar de Franstalige leiders begrijpen niets van Vlaanderen.... "

Zelf heeft hij de ziel van deze opkomende natie al lang onder de loep genomen. Gheude, beïnvloed door het Leuvense ‘Walen Buiten’, vervoegde het kabinet van François Perin in 1973. "Ik was exclusief verantwoordelijk voor de Vlaamse pers, om maar te zeggen hoe geïnteresseerd Perin was. Sindsdien ben ik het elke dag blijven volgen." Na het uiteenvallen van de Rassemblement wallon ging hij in dienst bij Jean Gol,  een van de sterkste mannen van de liberalen. "Hij vroeg me altijd: "Maar wat denkt meester Perin ervan?", omdat hij wist dat ik contact met hem had. Ik antwoordde dat Perin zei dat het voorbij was, dat de Vlamingen zich onafhankelijk zouden verklaren. En Gol antwoordde: "Dat denk ik ook, maar ik ben niet in staat om het uit te leggen." "De president van de PRL wilde werken aan "een waardige, redelijke en ordelijke Franstalige overlevingsoplossing". "Sommigen zeggen dat deze oplossing een soort WalloBrux of resterend België was", zegt Jules Gheude. “Helemaal niet. Gol geloofde niet langer in de toekomst van België. Dat kan ik bevestigen. "

Sindsdien is de Franstalige politieke wereld niet erg gebrand op een alliantie met Frankrijk. "Didier Reynders zegt ironisch genoeg dat Jean Gol dit land graag had om naar het theater te gaan", vertelt Gheude. Louis Michel verklaarde in 1996 in Le Figaro dat rattachisme niet langer een fantasie is. Daniel Bacquelaine of Jean-Luc Crucke staan vandaag ook open voor dit scenario. "Maar het is nog steeds verborgen of een gevoel bij een kleine minderheid. De Rassemblement Wallonie France (RWF), opgericht in 1999, heeft nooit meer dan 1% van de stemmen gehaald. "Het was een vergissing om deze partij op te richten, want zolang de Belgische staat bestaat, zullen de Walen dit Belgische gevoel blijven cultiveren," zegt Jules Gheude. Een recente studie van het Iweps, het Waals Instituut voor de Statistiek, toont aan dat 92% van de Walen niet wil dat het land verdwijnt. “Maar als het hun wordt opgelegd, wat zullen zij dan doen? "

Als zijn liefde voor Frankrijk pragmatisch is, is het ook emotioneel. Aangevoerd door een puberale koppigheid. "De zeven jaar die ik in Parijs heb doorgebracht, van 9 tot 16 jaar oud, waren beslissend. Op de middelbare school van Michelet, vlakbij de Porte de Versailles, had ik bewonderenswaardige leraren, waaronder Henri Domergue, Georges Pompidou's zwager. Ik ben ook veel met mijn moeder naar de Comédie-Française geweest. Ik was gek op Parijs. Toen mijn vader, die voor de NMBS werkte, weer in België aan het werk ging en we terug verhuisden naar Aarlen, was ik geschokt. Ik voelde me als een Fransman die door de gevaren van de geschiedenis gedwongen is buiten Frankrijk te leven. "En als hij niet terugkeert, dan is dat alleen maar omdat hij gehecht is aan zijn familie, die in Wallonië woont.

 

Jules Gheude betreurt geen profeet te zijn in Wallonië. "Maar het aantal lezingen dat ik in Vlaanderen geef, is ongelooflijk: in Hasselt, Grimbergen, Meise, Koksijde, Voeren, Oudenaarde... Elke keer op uitnodiging van de Vlaamse beweging of serviceclubs die dicht bij de beweging staan. Ik ga daar naartoe met mijn vrouw, van Italiaanse afkomst, die geen woord Nederlands spreekt, en ze wordt altijd ontvangen als een koningin. Mijn boek het Waalse Testament,vertaald door Doorbraak,verkocht heel goed. En aan de Franse kant, wanneer ik een opiniestuk publiceer op de site van Le Vif/L'Express, ben ik vaak onder de indruk van het aantal deelacties: 400 tot 2.000 is enorm!” Kortom, het verzekert hem dat hij niet predikt in de woestijn.

Francophonen zijn nooit gestopt met te capituleren voor het geld!

Het uur van de waarheid komt eraan

Gheude is ervan overtuigd dat het uur van de waarheid nadert. "De Vlaamse beweging heeft al sinds 1960 gewonnen door eerst culturele en taalkundige autonomie te verwerven. Sindsdien zijn de Franstaligen altijd demandeurs de rien geweest. In de jaren tachtig lieten ze Voeren vallen. In de jaren negentig werden ze in de herziening van het financieringswet over de gehele lijn overgenomen door de "Toshiba Boys" van Jean-Luc Dehaene, uitgerust met hun computers. In 2001, om het onderwijs te herfinancieren, lieten ze de regionalisering van het gemeentelijk en provinciaal recht vallen. En onlangs splitsten ze Brussel-Halle-Vilvoorde, BHV, zonder territoriale uitbreiding van Brussel, en splitsting van de kinderbijslag... Franstaligen zijn nooit gestopt met capituleren voor het geld! En dat is wat er nu gaat gebeuren. De nieuwe regionale meerderheid laat de schuld stijgen, Wallonië verliest in 2024-2025 een belangrijk deel van de solidariteit."

De Staten Generaal die tien jaar geleden aan de Universiteit van Luik waren georganiseerd, hebben aangetoond dat een onafhankelijk Waals Gewest niet levensvatbaar is. "Sinds 1980 hebben we de tools om te herstellen," zei hij. “Je moet nog steeds weten hoe je ze correct moet gebruiken. Met drie uitzonderingen, hebben we sindsdien altijd een socialistische minister-president gehad-en dat is weer het geval. De PS zit in een coalitie, natuurlijk, maar met een overheersende invloed. Dit heeft geleid tot een situatie van politiek-bestuurlijke hypertrofie in Wallonië, met een ietwat krankzinnig cliëntelisme. Ik heb vijfentwintig jaar gewerkt voor de internationale betrekkingen van Wallonië en Brussel. Toen we deze diensten in 1983 creëerden, waren we met minder dan 100 van ons. Vandaag de dag zijn ze met meer dan 750. Die valt niet te rechtvaardigen. "

Om een totaal faillissement te voorkomen, moeten Franstaligen anticiperen. "We moeten beginnen met het taalgebruik ten opzichte van Frankrijk! Tijdens de laatste regeringscrisis, in 2010-2011, heeft Frankrijk gezorgd voor wat hier gebeurde en twee leden van de Commissie buitenlandse zaken van de nationale assemblee gestuurd. Zij voelden dat de verdeling van het land in twee steeds ongelijksoortig wordende groepen uiteindelijk het bestaan ervan in gevaar zou brengen. "

Zijn Franse bondgenoot

Op persoonlijk beheerst  Jules Gheude het terrein. De afgelopen weken heeft hij een lange discussie gehad met Jacques Lenain: deze voormalige topambtenaar, voormalig hoofd van Franse ziekenhuizen, is net als hij met pensioen gegaan en bestudeert al jaren alle aspecten van een mogelijke aanhechting. "Als er één Fransman is die de afgelopen tien jaar moeite heeft gedaan om ons hele verhaal te vertellen en het lot van wat hij Frans België noemt aan te trekken, dan is hij het wel! Hij is tegen assimilatie. We zullen nooit van de ene dag op de andere Frans worden, omdat er te veel punten van verzet zijn, te beginnen met onze vakbonden en mutualiteiten, die nooit blij zullen zijn om zich bij Frankrijk aan te sluiten omdat ze al hun privileges zullen verliezen. Jacques Lenain herinnerde eraan dat artikel 1 van de Franse grondwet bepaalt dat Frankrijk een gedecentraliseerd land is. Het is uiterst flexibel en kan zeer eenvoudig worden herzien. Zijn boodschap is dat we niet naakt voor Marianne moeten gaan staan om het Franse uniform aan te trekken, we kunnen heel goed blijven wat we zijn, zonder iets te veranderen aan onze regionale, provinciale en gemeentelijke organisatie, door ons onderwijs te blijven beheren zoals we dat willen, door onze sociale zekerheid te behouden die het resultaat is van jaren van strijd. Volgens hem zouden we alles houden! "

De twee gepensioneerden hebben zich ertoe verbonden brieven te sturen naar alle organen van de Franstalige Belgische samenleving om hun visie toe te lichten: aan politici, magistraten, mutualiteiten, vakbonden, ... "Wij zullen hen voorstellen alle vragen te stellen en Jacques Lenain zal antwoorden geven", verheugt hij zich. Dat noemen we gemotiveerd zijn.... "De tijd raakt op. Liesbeth Homans, een van de figuren van de N-VA, zei in 2016 dat ze wilde dat België in 2025 zou ophouden te bestaan. De CD&V heeft al opgeroepen tot een belangrijke nieuwe staatshervorming in 2024. De Vlaamse partijen zullen de Belgische staat in toenemende mate vervangen, een vorm van confederalisme bereiken, en het zal niet lang meer duren voordat Vlaanderen zegt dat België totaal overbodig is. "

Jules Gheude wacht op dat moment....

Terug naar overzicht