In de kijker

Kalender

Grondvest

De boeien los, de banden breekt
9-11-2018

Voor het vierde jaar op rij organiseerde de Vlaamse Volksbeweging in de Westhoek een herdenking naar aanleiding van 100 jaar Grote Oorlog. Deze vierde herdenking, onder het motto ‘De boeien los, de banden breekt’, was tevens de laatste herdenking in de reeks. Ruim 100 aanwezigen brachten op gepaste en serene wijze hulde aan Vlamingen die honderd jaar geleden alles op het spel zetten voor een betere toekomst voor Vlaanderen. Dat kwam ook ruimschoots aan bod in de toespraak van VVB-voorzitter Bart De Valck die ook op onze verantwoordelijkheid wees tegenover zij die ons voorgingen.

 

“Met de VVB zeggen wij STOP de staatshervorming START de staatsvorming. Bouw de particratie af om de democratie weer op te bouwen. Vlaanderen stop met u te gedragen als een minderheid. Gooi de mentale grendels en boeien af en gedraag u als een meerderheid. “Omver en erover”. Welkom toekomst, welkom Vlaamse onafhankelijkheid.”

klonk het begeesterend.

Dit jaar lag de focus op de talloze IJzerfronters die wegens hun consequente Vlaamse én sociale houding tijdens die vier turbulente oorlogsjaren werden opgesloten in Franse gevangenissen als misdadigers van gemeenrecht. Of naar daar werden verbannen in strafpelotons, tewerkgesteld als dwangarbeiders.

 

“En niet trots om zeggen, maar in dit democratische land van melk en honing, volgens Verhofstadt een voorbeeld voor de EU, worden nog steeds mensen gebroodroofd, gebrandmerkt en uitgesloten omwille van hun Vlaams-nationale overtuiging.”

 



















Tijdens de sobere herdenking werden enkele namen en verhalen uitgelicht. Guido Moons, erevoorzitter van de VVB, schetste aan de hand van enkele pakkende voorbeelden de situatie waar de Vlaamse soldaten mee werden geconfronteerd aan het front. Een van de meest treffende anekdotes in dit vaak vergeten tragische verhaal, is dat van de houthakkers van de Orne, die als gematigd Vlaamsgezinden naar het front trokken, maar als flamingant terugkeerden.

“Begin 1918 werden een tiental Vlaamse militairen louter en alleen omwille van hun Vlaamsgezinde opstelling door de militaire veiligheidsdienst verbannen naar een tuchtcompagnie in Frankrijk. Opmerkelijke kanttekening bij die tien dossiers: dit gebeurde zonder dat één van hen voor de krijgsraad verscheen én zonder dat één van hen zwart op wit werd veroordeeld. Een tweede merkwaardige kanttekening: zij kwamen terecht in een zéér speciale tuchtcompagnie: “les forestiers”, “de bosbouwers”. Het regime waarmee ze te maken kregen was beenhard en hondsbrutaal. Die tuchtcompagnie bevond zich in de bosrijke streek van La Coulonche aan de oevers van de Orne. In weer en wind, slecht gevoed, in een schamele werkkleding en gehuisvest in afgeleefde oude barakken, werden de bosbouwers tewerkgesteld als dwangarbeiders, houthakkers voor de Franse en Belgische oorlogsindustrie. Lang na de wapenstilstand van 11 november 1918, pas rond 21 juli 1921 konden ze terug naar huis. Sommigen onder hen waren werkelijk fysiek “gebroken” en “geknakt” voor hun verdere leven. Maar ze hadden de hel van de Orne overleefd en werden hun leven lang gedreven flaminganten.”


















Een pakkende laatste herdenking, hulde zoals u wenst, ter ere van de gesneuvelde (Vlaamse) soldaten, werd in de schaduw van de IJzertoren afgesloten met de Vlaamse Leeuw. We blikken tevreden terug op de reeks herdenkingen die in samenwerking met VOS plaatsvonden. De sobere herdenkingen, opgeluisterd door inspirerende en pakkende toespraken hebben de afgelopen vier jaar voor mooie momenten gezorgd. Dat de leuze, Nooit meer oorlog, snel werkelijkheid mag worden.


Terug naar overzicht