In de kijker

Kalender

Grondvest

VLAANDEREN EN WALLONIË MOETEN ONAFHANKELIJKE STATEN WORDEN
4-6-2020
Eindelijk, het is zo ver. We laten iedere dag een beetje meer de quarantaine achter ons. Geëquipeerd met zelf gebricoleerde mondmaskers, waterskiën we weer slalommend, resoluut en hoopvol de bevrijdende einder tegemoet, waar het “nieuwe normaal” ons opwacht. Tenminste als we de regering, de regimemedia en de virologische veiligheidsraad mogen geloven. Enfin, “geloven”. Wie mij kent, weet beter(?).

Eindelijk, het is zo ver. We laten iedere dag een beetje meer de quarantaine achter ons. Geëquipeerd met zelf gebricoleerde mondmaskers, waterskiën we weer slalommend, resoluut en hoopvol de bevrijdende einder tegemoet, waar het “nieuwe normaal” ons opwacht. Tenminste als we de regering, de regimemedia en de virologische veiligheidsraad mogen geloven. Enfin, “geloven”. Wie mij kent, weet beter(?). 


Nieuwe normaal vs oude abnormaal : één lijvig blunderboek

Ondertussen even tijd inlassen, zullen velen van ons denken om een bilan op te maken van wat is geweest, om er wijzelessen uit te trekken en (goede) voornemens te smeden voor wat komen moet. Ik beken, ook aan uw ‘Goetwillighe’ is deze onweerstaanbare drang ook niet vreemd. 
Want – onder ons gezegd - de voorbije weken was “het oude abnormaal”  niet echt om over naar huis te schrijven. De opgelegde remedies die ons uit dit pandemisch tranendal zouden verlossen, kenmerkten zich voornamelijk door één constante: een paternoster van calamiteiten, waarmee je makkelijk een te lijvig blunderboek zou kunnen volschrijven dat dikker oogt dan die andere dikke van onderwijzer Johan Hendrik van Dale uit Sluis.

Wat begin maart door minister Maggy ( toen nog zonder masker) en haar viroloog Marc (toen al met lamswollen trui) als een onschuldig griepje werd afgedaan, werd in geen tijd een heuse pandemie, waardoor de amateuristische machteloosheid van onze eigenste federale regeerders oorverdovend geëtaleerd werd. Wie vooral via de sociale media de esbattementen volgde en niet zonder gezonde argwaan de propaganda van de staatszenders en de regimepers voor waar aannam , herinnert zich naadloos de mondmaskersaga met zeven (7!)  ministers op de bühne : van niet nodig, tot niet voorradig wegens vernietiging oude stock over de bestelling bij een bevriende frauduleuze leverancier, de afgekeurde te late levering en toegekende exportvergunningen voor aanwezige voorraden naar Monaco.






















Tenslotte dan maar zelf het kleinood maken met eigen naaimachine en een goeie dosis huisvlijt om een boete van 250 euro te mijden. Het schaamlapje voor neus en lippen, dat ooit als vals gevoel van veiligheid gaf - dixit De Block - werd zowaar gepromoveerd tot verplicht ornament op trein, tram en bus.
 
En dan had ik nog niet eens over de ontbrekende testkits, het afwezige beschermingsmateriaal voor de zorg, de onoordeelkundige en onlogische regelgeving tijdens tot na de ophokplicht, de warrige communicatie met en zonder prentjesprojectie of het onnodig discrimineren van de kleine winkelier en marktkramer  om de supermarktketens en bevriende tuincentra een omzetstijging van moeiteloos 15% te zien realiseren. 


De kafkaiaanse afgang van een land in faling

Kortom, het “Liber Amicorum” van Sophie Wilmès in krakkemikkig Nederlands gedeclameerd, met bijdragen van De Block, Geens, De Backer, De Crem, De Croo en met voorwoord van de nieuwe tot halfgod gepromoveerde en overal aanwezige Marc Van Ranst, illustreert pijnlijk de Kafkaiaanse afgang van een failliet België
En omdat een ongeluk nooit alleen komt, gaf ook onze gewestregering bangelijk niet thuis in het coronaverhaal. Het is dan ook meer dan pijnlijk te constateren dat de Vlaamse overheid dit unieke momentum, waarin ze het politieke heft nu eens zelf had kunnen in handen nemen  – want nood breekt wet – liet passeren. Een gemiste kans om proeve van Vlaamse daadkracht, bekwaamheid en autonomiedenken te geven. Zei Gaston Geens ooit niet dat wat we zelf doen, toch zoveel beter doen? Nu niet meer dus. Integendeel.

We doen onvoldoende zelf, wat we beter zouden kunnen doen

De gedoogregering Wilmès II van overdadig Franstalige blauwe garnituur en met een toetje van oranje, ging vlotjes de tricolore toer op. Voor de veiligheidsraad werden namens de gemeenschappen alleen de minister-presidenten op de koffie gevraagd. Je zal maar Jan Jambon heten om als “hinderlijk Vlaams sujet” aan te moeten schuiven bij dat clubje ouwe Belgen, die -als het voor echt is – alleen zweren bij Flup en zichzelf als federale excellenties om de lakens uit de delen. En de Vlamingen dan? Die zijn ook van tel hoor want zij mogen straks de coronafactuur vereffenen.

Wanneer het in Parijs regent…

Dat Vlaamse bevoegdheden snel tot een vodje papier werden gedegenereerd, bleek al vlug uit de feiten ook: een exclusief gemeenschapsbevoegdheid zoals onderwijs moest het Franstalig dictaat ondergaan waardoor de Vlaamse scholen tegen eigen goesting de boeken dicht deden omdat het Franstalig landsgedeelte dat zo wilde. Dat Vlaanderen de sluiting niet echt wou, zal een verwaarloos detail geweest zijn. Trouwens de Fransen dachten er anders over en als het in Parijs regent nietwaar.  




Zelfde scenario voor het heropenen van de schoolpoorten. Na de aankondiging van Weyts die in samenspraak met de netten 15 mei had geprikt, besliste het Franstalig onderwijs dat het 18 mei zou worden. Het werd tenslotte voor Noord en Zuid  … … JUIST! 
Als troostprijs mochten de Vlamingen al een beetje proefdraaien op de 15e, zeiden ze. Zelfs achter een lapje katoen verdoken, blijft het een pijnlijk gezichtsverlies

Met belgisch surrealisme in Vlaamse rusthuizen tot resultaat



Hoogtepunt van schrijnend Belgisch surrealisme was de situatie in onze rust- en verzorgingsinstellingen. Ook een exclusief Vlaamse materie nota bene, die voor de bijl ging en gepatroneerd diende te worden door de federale junta. 
Zoals voorzien in de zoveelste staatsmisvorming waren de tricoloren nu eenmaal bevoegd voor o.a. de beveiliging en aangepast materiaal in de zorgsector en dito regelneverij voor personeel en bewoners. Finaal werd het een ramp en een (letterlijk) dodelijke cocktail van ronduit beschamend amateurisme en gebrek aan alle verantwoordelijkheidszin. Je zal er maar werken, wonen of er een familielid hebben wonen.

Europese Unie op maat van elke lidstaat

Over de rol van de E.U. in de coronadagen kan ik kort zijn: zij kwamen in het stuk nauwelijks voor. 
Terwijl de commissieleden zoals gewoonlijk ruziënd over de blauwe tatami rolden, beslisten de lidstaten zonder schroom de eigen landsgrenzen dicht te timmeren. Elk ging op eigen kracht en apart het virus te lijf.

Voor mij geen probleem hoor, maar toch curieus hé dat de interne staatsgrenzen zo makkelijk dicht konden, terwijl ons altijd voorgehouden werd als onmogelijk middel om de migratie in Europa beheersbaar te houden? 
Tenslotte heeft de E.U.-nomenclatuur toch geld gevonden om de economie te relanceren. De benodigde centen worden extra bij de lidstaten gevorderd. Hoe die besteed zullen worden, zal een ander paar mouwen zijn. Word vervolgd.


Het ‘nieuwe’ economische ‘normaal loopt enkel langs Vlaanderen

Maar niet getreurd want het “nieuwe normaal” lacht ons toe, wordt gezegd. De cruciale vraag is wat we ons daar bij moet voorstellen. Anderhalvemeteren met een mondlapje in een contactbubbel met 4 of meer personen wordt van nu af standaard voor ons sociaal gedrag en dat voor behoud van eigen lijf en leden. Niks mis mee hoor maar het is weinig waarschijnlijk dat we daarmee onze economie vlot uit het lazaret helpen.

De actuele gezondheidstoestand van wat vandaag nog België heet, oogt ernstig ziek maar te genezen. Met een berekende coronakrimp van 10% bruto binnenlands product (cijfers Nationale Bank) en zo’n 8% bedrijven die vandaag een faillissementsrisico lopen, is het hoog tijd om ook beslissende economische krijtlijnen voor het “nieuwe normaal” te trekken

Het is zonneklaar dat dit lamentabel koninkrijk met zijn grendels, bijzondere meerderheden, alarmprocedures en faciliteiten alle efficiëntie en reactiesnelheid mist om accuraat de economische terugval van deze crisis te lijf te gaan. Daar komt nog bij dat de deelstaten  nog nauwelijks socio-economische raakvlakken vertonen.

Het Vlaanderen anno 2020 was en is doordesemd van een uitgebreid KMO-netwerk, eigentijdse en hoogtechnologische industrie. Reken daarbij onze centrale ligging in Europa aan de Noordzee met 3 belangrijke zeehavens en je hebt een hand vol troefkaarten om in één jaar (of een beetje langer) de coronakrimp en dito werkgelegenheid te herstellen.

Vlaanderen en Wallonië moeten onafhankelijke staten worden

Bij onze Waalse zuiderburen daarentegen is het socio-economische landschap een stuk  onherbergzamer en wordt het bovendien gepatroneerd door een waterhoofd van roodgetinte ‘’gepistoneerden’’. Dat dit ondertussen met dank (?) aan het PS-bestuur - al decennia - zo is, is een magere troost want een vlotte relance vandaag wordt ver van evident. 
Dit voert ons naadloos tot de enige logische conclusie dat zowel Vlaanderen en Wallonië onafhankelijke staten moeten worden.  Zo kan elk voor eigen rekening de meest geschikte remedies toedienen en hiervoor natuurlijk zelf de eigen facturen betalen. 



Makkelijk wordt het niet. Het Graydon-bureau berekende dat de ‘Belgische’ ondernemingen zo’n 8 miljard aan vers geld nodig hebben om er zonder kleerscheuren door te komen. “Dat zijn ongeziene bedragen, maar het laatste wat we moeten doen is onze economie nationaliseren ” orakelde De Croo jr. 

Opsplitsen is de boodschap

Inderdaad ongezien, mijnheer de minister maar niet exclusief hoor als jij na al die jaren nog altijd niet doorhebt dat Vlaanderen jaarlijks nog voor een derde meer welvaart ongecontroleerd en zonder voorwaarden aan transfers naar Wallonië doorsluist. Als voorbeeld van selectief blind zijn, kan dat tellen, blauwe man van Brakel. 

En wat dat nationaliseren betreft, ben ik het met je eens. We gaan niet nationaliseren, maar wel “diviseren” of opsplitsen naar de respectievelijke deelstaten tot er van Flups wingewest niks rest. 


Een nieuwe federale regering? De aversie voor Vlaams-nationalisten regeert


Na het hervatten van bouw, scholen en veel industrieel en commercieel leven, worden ook de werken voor een nieuwe federale regering stilaan weer opgestart. Alle partijen – de besmette formatie van Van Grieken uitgezonderd - zijn volop in de fluister-, snuffel- en knuffelronde. Geen makkie zo met mondmasker en op anderhalve meter van mekaar. Bovendien liggen de programma’s lichtjaren uit mekaar. 

Volgens de rode en ook groene  medicijnmannen boven en onder de taalgrens moet prioriteit gegeven worden aan koolstofvrije energievoorziening, autolaadpalen, fietspaden, schoolgebouwen, woonzorgcentra en sociale woningen. 

Allemaal lovenswaardig hoor, graag zelfs, maar wie gaat vandaag die door hen becijferde 192 miljard ophoesten? Hun antwoord is (zoals altijd te) simpel: de rijken betalen het gelag door een vermogensbelasting en de taks op vennootschapswinsten moet omhoog. 

Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan klaren, wetend dat vrij verkeer van kapitalen eigen is aan onze financiële handel en wandel. Ook bedrijven en vennootschappen verdwijnen vlugger dan ze komen. 


En als die populisten met Magnette en Mertens op kop ons willen wijsmaken dat taks op vermogen een nog niet aangeboorde bron van centen betekent, dan verwijs ik graag naar de E.U.-commissie die voor o.a. ons land berekende dat de belastingdruk op arbeid vandaag zo’n 41.2 procent bedraagt en qua niveau gelijk is aan de druk op kapitaal. (De Tijd 20 mei 2020).  

Dat de traditionele partijen die er anders over denken dat ook weten is nogal wiedes, maar de angst voor nieuwe verkiezingen met serieuze tot fatale uppercuts tot gevolg en de aversie tegen Vlaams-nationalisten,die België wel eens zouden kunnen opblazen regeert. 

Óf ze er uit komen, is nog zeer de vraag, maar aanmodderen is ook geen alternatief


Leg voorstellen die leiden naar Vlaamse onafhankelijkheid op tafel!


Wat de equipe van BDW betreft, die als enige Vlaams-nationale formatie een uitnodiging zou kunnen ontvangen, vraagt de VVB met aandrang om voorstellen die naar een onafhankelijke Vlaamse staat leiden op tafel te leggen. Een nieuw rondje staatsmisvorming nu of in 2024 is passé. 

De sociale zekerheid dient dringend gesplitst om verdere transfers te blokkeren en te vermijden dat Vlaanderen straks niet alleen zijn herstelfactuur betaalt maar ook die van het zuiden. Allemaal niet evident, maar van uitstel komt afstel en ik vrees dat hun Vlaamsbewuste achterban dat niet langer pikt.


Pharisiens laïques : ik vrees niets!


En als uitsmijter, goede vrienden, een gedachtenkronkeltje om te onthouden, voor ons denken en doen in de VVB, van nu en straks. 

Zoals misschien velen van u, erger ik mij al jaren mateloos aan dat betweterig ‘politiek correcte’ waarvan onze maatschappij steeds meer doordrongen wordt. De “pharisiens laïques” betitelde Camus hen. 

Mia Doornaert omschrijft het schitterend (DS 1/5/2020): “…die intellectuele elite die onder elkaar bepaalt wat wel en wat niet gedacht mag worden , en welk woord nog wel en niet meer gebruikt mag worden. En waaraan iedereen toch zo gehoorzaam is, uit vrees er niet meer bij te horen.”  

Voor de duidelijkheid, ik vrees niks en hoop, voor jullie,  hetzelfde

Tot een volgende grondvest, in goede gezondheid


Ued. Goetwillighe Dienaer, in alles wat ick lichtelijck vermach  

Hugo Maes

Voorzitter Vlaamse Volksbeweging




 


Terug naar overzicht