In de kijker

Kalender

Grondvest

Een kleine tip voor de CD&V
21-11-2019

CD&V moet niet in de val trappen, die door Paul Magnette is gezet om de N-VA uit te sluiten. Doet het dat wel, komt dat neer op politieke zelfmoord

Jules Gheude, Waals politiek essayist

Tot vervelens toe herhalen de Franstalige politici dat België in gevaar is en moet worden gered. Oké, maar waarvan?

Vanaf het ontstaan in 1830, droeg België de kiemen van de crisis in zich. Twee totaal verschillende gemeenschappen samenbrengen door te zeggen: ’Wel, probeer nu met elkaar goed op te schieten!’, dat kon alleen tot een ramp leiden.

Een natie kan niet op twee onverenigbare filosofieën worden gebouwd.

Vlaanderen moest tot 1878 wachten op een taalwet die het gebruik van het Nederlands in bestuurszaken toeliet, in Brussel en in Vlaanderen. Om nog maar te zwijgen over de nadelige economische context waarmee het Noorden werd geconfronteerd.

De strijd van de Vlaamse Volksbeweging om Vlaanderen politiek gestalte te geven, heeft een sterk Vlaams nationaal gevoel doen ontstaan.

Ja, er werd een natie gecreëerd. Die is niet Belgisch, maar Vlaams! En deze realiteit brengt het overleven van België in het gedrang.

In 2010 - 2011 heeft het Koninkrijk zijn langste politieke crisis doorgemaakt, met 541 dagen zonder volwaardige regering. De toestand was van dien aard dat de commissie Buitenlandse Zaken van de Franse Assemblée nationale twee van zijn leden met een informatieopdracht dienaangaande belastte. Hun rapport onderstreepte dat de verdeling van België in twee taalgroepen, die steeds meer samenhingen én van elkaar verschilden, de overlevingskansen van het land ernstig compromitteerde. Een vaststelling die door de uitslag van de verkiezingen van 26 mei jongstleden nog versterkt werd.

Door de N-VA te demoniseren, tonen de Franstalige politici hun totale miskenning van de Vlaamse realiteit aan.

In de tweede helft van de 20ste eeuw, viel de CVP met de staat zelf samen. Men sprak trouwens van de CVP-staat. En die partij lag aan de oorsprong van alle maatregelen die de eenheid van het koninkrijk hebben ondergraven:

·       De definitieve vastlegging van de taalgrens door eerste-minister Théo Lefèvre in 1962;

·       Het ‘Walen buiten’ aan de Leuvense Universiteit in 1968 (Jan Verroken), met als onmiddellijke gevolg de splitsing van de katholieke partij in twee taalgroepen;

·       Het tot stand brengen in 1972 van de culturele autonomie (het befaamde septemberdecreet, dat Vlaamse werkgevers, met sancties achter de hand ertoe verplichtte exclusief het Nederlands te gebruiken in de omgang met hun personeel);

·       Het opblazen van het Egmontpact door eerste-minister Léo Tindemans in 1978;

·       De financieringswet, uitgewerkt door de ‘Toshiba-boys’ van Jean-Luc Dehaene, en bedoeld om de Franse Gemeenschap te verstikken;

·       De confederale gedachte die al begin jaren negentig werd gelanceerd door minister-president Luc Van den Brande;

·       Het tot stand brengen van het kartel CD&V/N-VA door Yves Leterme in 2004. Dezelfde die in een interview met Libération België wegzette als een ‘accident de l’Histoire’, een ongelukje dus, wat met de waarheid overeenkomt.

 

De ontmanteling van dit ‘accident de l’Histoire’ is een onomkeerbaar proces. Het confederalistisch project van Bart De Wever is het logische vervolg op de vijf resoluties die door het Vlaams Parlement in 1999 werden goedgekeurd.

 

Niet Bart De Wever maar wel Wouter Beke, de CD&V-voorzitter, heeft in 2007 verklaard: ‘Wij wensen een waarachtig confederalisme, waarbij elkeen zal kunnen handelen zoals het hem belieft. (…) Als de Franstaligen geen ballast willen uitgooien, zal ons geen andere keuze resten dan de onafhankelijkheid’.

 

Wouter Beke heeft trouwens al aangekondigd dat een nieuwe staatshervorming in 2024 zou moeten plaatsvinden.

De regionalisering die er na 1980 kwam met achtereenvolgende staatshervormingen, heeft er niet toe geleid dat Wallonië weer opkrabbelde. In Vlaanderen ziet men dit als een effect van het falende beleid van links, dat vasthoudt aan ‘verworven rechten’ liever dan het privé-initiatief aan te moedigen.

In elk geval wil Vlaanderen zich niet langer onvoorwaardelijk solidair tonen. De geleidelijke uitdoving van de financiële transfers vanuit het noorden is voorzien voor 2025. De nieuwe Vlaamse regering van N-VA, Open VLD en CD&V wil een rechtse, sterk identitaire politiek doorzetten.

In Wallonië is de PS er niet in geslaagd een ultra-progressieve meerderheid te vormen, wat ze nochtans hoopte. Het werd dan maar een samengaan met MR en Écolo. Maar de talrijke ervaringen met een socialistische minister-president hebben Wallonië nooit laten opveren. Het aantal herstelplannen sinds 2004 is niet meer te tellen…

Significant is bovendien dat het budgettaire evenwicht naar 2024 is verschoven. Men zal de schuld dus verder laten oplopen. Een zware slag voor de liberale minister Jean-Luc Crucke, die in de vorige legislatuur zich als bewaker van de budgettaire orthodoxie had opgeworpen en die nu moet verklaren: ‘Er zijn goede tekorten, net zoals er ook goede cholesterol is’.

Niemand kan vandaag het bestaan betwisten van een Vlaamse natie. Een natie die vroeg of laat een soevereine staat zal worden. Een recente peiling gaf aan dat N-VA en Vlaams Belang goed is voor 47,6% van de kiesintenties. In de Kamer zouden zij aan Vlaamse kant een meerderheid hebben.

 

Er zullen er altijd zijn die beweren dat de separatistische beweging niet meer dan 10% vertegenwoordigt in Vlaanderen, maar zoals een Franstalige journalist ooit schreef: ‘Wat doet een separatist als hij over een democratische meerderheid beschikt? Wel, hij separeert. Ça t’étonne, Yvonne ?’

Ondertussen blijft er rond de federale regeringsvorming een bijzondere mist hangen. Hier een kleine tip voor de CD&V: als de partij opnieuw een belangrijke rol op het Vlaamse politieke spectrum wil spelen, moet ze de N-VA niet laten vallen. Want, zoals oud-CVP-minister Stefaan De Clerck het ooit zei: ‘De band tussen nationalisme en christendemocratie zit diep verankerd in het Vlaamse DNA.

 

 

Terug naar overzicht