In de kijker

Kalender

Geen Activiteiten

Grondvest

Toespraak nieuwjaarsreceptie Hugo Maes
12-1-2019

Goeie morgen lieve dames, juffrouwen, achtenswaardige heren, …‘oewaarde’  landgenoten,



Voor wie mij niet zou kennen, Ik ben Hugo Maes, waarnemend algemeen voorzitter en gestrikt voor de functie, een dikke twee maand terug. Vrij recent dus, maar ondertussen   langer op post dan dat mijn gouwgenoot Sander Loones het onlangs op defensie uitzat. (welkom Sander)    

Ik ben blij jullie allen op mijn beurt van harte te mogen verwelkomen op deze nieuwjaarsreceptie van 2019.  Jullie aanwezigheid hier vandaag - en dan ook nog met zo velen - levert het klinkend bewijs dat de Vlaamse Volksbeweging met meer dan 60 jaar op de teller, vandaag meer dan ooit geëngageerd en springlevend is en zo hoort het. Mogelijks tot spijt van wie het benijdt. De redacteurs van de ons – zoals u weet -altijd goedgezinde en bevriende pers kan ik dan ook straks gerust stellen. Het door hen gevreesde (…of was het eerder ‘verhoopte’) Armageddon van de VVB  zal nog niet voor direct zijn .

Dit jaar is dus Kortrijk de “place to be” (om het nu eens in ’t West-Vlaams te zeggen). In correct  Nederlands wordt dat “de plaats waar je wezen moet” maar geef toe dat klinkt een pak minder “cool”.  Of toch weer niet?

Kortrijk, het Texas in het Wilde Zuidwesten van Vlaanderen en de stad waar de Franse nationale ploeg van schone Filip in 1302 de (gulden) sporen bijster raakte aan de Gaverbeek en bijgevolg zonder verlengingen of strafschoppen naar huis gespeeld werd. Een niet onbelangrijk wapenfeit, dames en heren, als je beseft dat de tricolore Jupiler-duivels van die andere schone Flip (maar dan uit Laken) , die stunt in de wereldbeker van 2018 niet konden overdoen tegen “les bleus’ van Macron.

Toegegeven, het waren indertijd niet enkel Liebaards in ons team. Jan van Renesse uit Zeeland hadden ze als allochtone aanvoerder ingehuurd en ook nog een Waalse spits,  Guy van Namen – uit… (juist) Namen. Jan Borluut ,toen zonder enkelband, Robert van Bethune – voor de diehards beter bekend als de “Leeuw van Vlaanderen” – zat even met een rode kaart op de bank in Chinon.

Maar Kortrijk was ook was de plaats waar onze Vlaamse Volksbeweging op 21 april 1991 de Vlaamse onafhankelijkheid als eindstation op de politieke kaart aanvinkte. Een Vlexit “avant la lettre” dus maar dan wel één waarmee we dit kramieke koninkrijk ‘bye,bye’ willen zeggen . Terloops wil ik er hier even op te wijzen dat notoir VVB-er en Kortrijkzaan Jean-Pierre De Wijngaert een prominente rol in de handelingen speelde. Hij weze bedankt.

Maar nu terug naar het Kortrijk van deze jaarwisseling.

Het staat vast dat 2018 voor de Vlaamse beweging en dito strijd geen wonder jaar was.

De Zweedse federale coalitie die  – zoals u bekend – de communautaire agenda vier jaar lang had koud gezet bij de ingevroren kip en de ijsblokjes,  reed zich uiteindelijk vast in het zand van Marrakesh. Sindsdien fietst nu een afgeslankte oranje-blauwe formatie zonder de fluogele hesjes van N-VA,  verder in “lopende zaken”. Zonder slagkracht, zonder parlementaire meerderheid en zonder visie en wel hopeloos de feiten achterna. In cyclocross-termen heet dat  dan het Mathieu Van de Poel effect.

Ik kan dan ook over de daden van premier Charles Yves Jean Ghislaine en Co.  kort zijn. Zoals een groene St-Michel sigaret roken, schadelijk is voor je gezondheid, is gebleken dat ook een blauwe Michel al of niet met Vlaams-nationale filter schadelijk is voor Vlaanderens autonomie.

En wat betekende 2018 voor de VVB in eigen huis?

Ik beken, vorig jaar hadden wij de blik niet altijd op scherp afgesteld. We hoeven daar niet flauw over te doen. Het hoofddoel van onze strijdvereniging, zijnde de strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid, was aanleiding tot heel wat onmiskenbaar goede acties. Maar anderzijds werd onze strategische aanpak en ook wijze van communiceren plots als door een assegaai getroffen met een virale infectie. Het voor ons broodnodige en noodzakelijke onderscheid maken tussen politiek en partijpolitiek werd soms danig verstoord. Dat dit leidde tot soms nodeloos en irrelevant gemangel en gekissebis  bij medewerkers en bestuurders, was dan ook een logisch gevolg. Wij doen uiteindelijk aan politiek maar niet aan partijpolitiek en we willen dat zo houden.

Er bestaat nu eenmaal  – dames en heren - een steeds weer terugkerend en onverklaarbaar euvel in de Vlaamse beweging en dat nu al generaties lang. Militante idealisten en nationalisten ontwikkelen plots acuut haantjesgedrag, waarbij elkeen zich eigengereid gaat gedragen als een piot in een Mexicaanse legerdivisie. Ik bedoel hiermee dat ieder vooruit meent te moeten  marcheren maar dan wel alleen in zijn of haar gekozen richting. Jammer genoeg voert dit ons vrijwel altijd weg van het vooropgestelde doel. Ook aan onze organisatie was dit Processie van Echternach-syndroom blijkbaar niet vreemd.

Ondertussen werd bij de VVB de focus optisch bijgesteld. We hebben ze in Berchem weer allemaal op één rij en de neuzen staan ) terug in dezelfde richting. Gelukkig kwamen we tot het besef dat partijpolitieke neutraliteit en pluralisme essentieel zijn voor ons denken en doen. Niets nieuws overigens: de aloude GODSVREDE-gedachte van de Frontbeweging uit de grote oorlog is en blijft dus brandend actueel. Misschien ook een tip voor partijpolitieke Vlaams-nationale formaties met het oog op mei 2019?  Godsvrede…een attitude om in jullie agenda te noteren.

En, waarde medestanders, er valt ons nog heel wat de bedenken en nog meer te doen!

In de aanloop naar de verkiezingen eist de VVB dat de communautaire agenda weer afgestoft of ontdooid wordt en ter tafel komt. Zowel voor de verkiezingen van mei in de partijprogrammering, als erna. Een 2.0 versie van communautaire stilstand – omdat zogezegd hoogdringende andere maatregelen weer eens voorrang verdienen – is geen optie meer maar zullen we beschouwen als ernstige uiting van schuldig verzuim.

Met onze vraag tot opheffen van de communautaire stilte trekken wij als het ware de lijn door van onze actie, gestart in Ronse rond de voorbije gemeenteraadsverkiezingen. Ik verwijs hier naar de geslaagde en gesmaakte faciliteiten-meeting. Met dank aan Guido Moons trouwens. Alle partijen die in meerderheid of oppositie in Ronse de dienst uitmaken  – de SPa uitgezonderd, die zich onthield – eisten de opheffing van het discriminerende faciliteiten-regime. Ze moeten hierdoor en pak duiten derven en zien zich zo in hun economische groei geboycot. Blijkbaar zijn ze daar nog zo gek niet, hoewel hun spotnaam van “zotten” deed vermoeden. Maar hebben taalgrensbewoners ondertussen al een antwoord ontvangen op hun vraag, laat staan een positief? Ik dacht het niet. Zoals gewoonlijk denken de belgische regeerders eraan om dit legitiem dossier deskundig en definitief naar de archieven te torpederen.  Welnu, het is aan ons het terug boven water te hijsen en liefst sneller dan het wrak van die Duitse duikboot uit wereldoorlog één die na 100 jaar voor de kust van Wissant (Witzand )zichtbaar werd. En voor de duidelijkheid: niet alleen Ronse, maar het complete faciliteiten-regime dient dringend naar het antiquariaat verwezen. Voor minder gaan we niet.

Dat brengt ons in één zucht bij de hachelijke situatie van de Vlamingen in de zes Vlaams-Brabantse faciliteitengemeenten. Een evolutie die met de dag kritischer wordt. Hoe lang nog gaar de Vlaamse regering apathisch blijven toezien op de sluipende verfransing van onze Zes, die oorverdovend stil blijft doorgaan. Wij VVB-ers blijven ondertussen niet bij de pakken zitten en samen met mensen uit de regio wordt aan een Vlaams-Brabants memorandum gewerkt om de nieuwe regeerders straks op hun plicht te wijzen. En dan had ik het nog niet gehad over de verpaupering van de Nederlandse taal in Brussel, onze eigenste hoofdstad, de roep tot herfederalisering van o.a. vooral blauwe coryfeeën. Maar kom, ik sluit dan maar mijn grieventrommel maar af maar niet zonder  vermelden van de culturele en asociale aanslag op ons Nederlands in het hoger en universitair onderwijs, dat nota bene een internationale baken zou moeten zijn voor onze rijke moedertaal en cultuur. Dat de overheden in dit apenland ook mee collaboreren, werd onlangs nog bewezen door haar stilzwijgende aanslag op het gebruik van het Nederlands in gerechtszaken. Een regelrechte schande, waar onze Vlaamse volksvertegenwoordigers, die dit zonder weerwerk lieten gebeuren, de verantwoording voor dragen.

Ik weet het, mijn verhaal klinkt eentonig, zou Multatuli geschreven hebben. Maar het is vooral triest omdat wij Vlamingen daar zelf schuld aan hebben. Hoe lang nog gaan wij ons als volk opsluiten in cel van complexen met de sleutel binnen handbereik?  

Maar januari is feestmaand en ik wil besluiten met een positieve noot. Het is nooit te laat om samen de handen aan de ploeg te slaan en ons met een hernieuwd elan vanaf vandaag terug te engageren voor onafhankelijkheid en samenwerking. (onze VVB – leidmotief)

Onafhankelijkheid. Een blauwdruk voor en naar een onafhankelijk Vlaanderen rolt eerstdaags van de persen.  Ons witboek, wetenschappelijk onderbouwd moet aantonen dat dit de enige werkbare staatkundige optie is, waarbij we de uitdagingen van morgen zonder belgische schoonmoeder zullen kunnen aanpakken, zowel cultureel, sociaal, educatief, economisch, fiscaal of in de zorg. De inzet voor onafhankelijkheid overstijgt elke politiek-ideologische overtuiging van links tot en ook elke semantische discussie over identiteit.  Onafhankelijkheid is ten slotte geen luchtspiegeling zoals het “Utopia” van Thomas Moore, maar een realiseerbaar streefdoel. Zeg nu zelf, als een onding als België in 1830 in geen tijd kon ontstaan met een 3de-rangs opera, moet een sterk onafhankelijk Vlaanderen zeker lukken. We moeten wel willen natuurlijk. En zei Gaston Geens niet “wat wij Vlamingen zelf doen, doen we beter”…dus.         

Samenwerking is strategie . Vooreerst intern de VVB. Een belangrijke taak is dan ook weggelegd voor elk lid en elke afdeling. Als elk van ons een nieuw en jonger lid aanbrengt, dan groeien we zo uit naar 8000 militanten. Het vergroot zowel onze slagkracht,waardoor we als drukkingsbeweging meer gewicht in de schaal leggen. Bovendien rekruteren we in één beweging meer valabele nieuwe militanten in de afdelingen.

Ook brede samenwerking met derden is essentieel. We kunnen alle Vlaamse Bewegers gebruiken van minimalisten tot maximalisten, in de partijen, van links tot rechts, in de culturele en sociale netwerken. Wie een hand toesteekt, is bij ons dus welkom;

Tenslotte, Vlaamse vrienden, wil ik eindigen met een dankwoord in de eerste plaats aan  allen die in 2018 hun steentje of meer steentjes hebben bijgedragen aan onze werking. Mijn erkentelijkheid gaat ook uit naar de afdelingen, de Raad van Bestuur en niet in het minst de vaste medewerkers in Berchem en de vrijwilligers van de leeuwenvlagjes-plakploeg. De “beschermde werkplaats” zoals zij zichzelf benoemen.  (200.OOO emplaren in 2018, niet niks dus) Alles onder het streng maar rechtvaardig oog van onze directeur Hilde. De VVB hoopt dan ook in 2019 weer op uw inzet te kunnen rekenen. Alvast dank bij voorbaat.

Er rest mij dan ook jullie namens de Vlaamse Volksbeweging mijn beste wensen aan te bieden voor een gezond, gelukkig en een vooral strijdbaar 2019.

En wat kan ik u jullie allen nog beter wensen

dan blijde van gemoed te zijn

en spijts het plagen van de mensen toch hartelijk en goed te zijn.

Ik dank u.                                          

Terug naar overzicht