In de kijker

Grondvest

Toespraak Bart De Valck (Ronse 13 september)
15-9-2018

Beste Ronsenaren,

Beste leden en sympathisanten van de VVB en TAK,

Vlaams-nationalisten,

Medestanders voor de afschaffing van de onzalige faciliteiten,

Toen we beslisten om in Ronse een meeting te houden tegen de faciliteiten, waren de eerste reacties in de besloten groep van de RvB van onze vereniging nostalgisch positief.Nog eens een goede oude meeting in een stampvolle (rokerige) zaal, dat zal nog eens deugd doen. En aan de gezichten in de zaal te zien, is hier menig oud-strijder aanwezig die zijn schoenzolen versleet aan de straatststenen van Voeren over Linkebeek tot in Ronse en Komen.Het klinkt bijna vintage, terug geslingerd worden in de tijd van de parka’s met leeuwenschildjes op de mouw en de lange mannenharen.

Mijn eerste kennismaking met de taalstrijd dateert uit 1981 waar ik onder leiding van TAK-voorman Erik Crommelynck in Remersdael-Voeren mijn eerste TAK-actie beleefde.En nu staan we hier ‘al te gader’ met een zoveelste aloude Vlaamse eis op rij. Helaas een die meer bekend in de oren klinkt als een versleten slogan, dan een felbevochten Vlaamse overwinning. 

Vlaamse vrienden,

De getuigenissen van vandaag zijn niet poly interpreteerbaar. De faciliteiten anno 2018 vormen een obstakel voor een goede werking en de welvaart van Vlaamse gemeenten zoals Ronse en ook Wemmel. Het faciliteitenstelsel is geen symbooldossier én is géén randfenomenen dat kan  afgedaan worden als een achterhoedegevecht op de “parking”.

Is het niet zielig Vlaamse vrienden dat na meer dan een halve eeuw, de tijd bleef stilstaan in de Vlaamse faciliteitengemeenten rond Brussel en aan de taalgrens. De zaal waar we nu schouder aan schouder staan, de Christen Volksbond zou een mooi decor kunnen vormen voor een vervolg op de Vlaamse film ‘de helaasheid der dingen’. “Helaas” is hét woord dat de daadkracht van onze Vlaamse politici in deze omschrijft.

Helaas moeten wij na 55 jaar we nog steeds bijeenkruipen in een historische zaal waar destijds oorlogsburgemeester Leo Vindevogel en Flor Grammens de Ronsenaren niet enkel leerde lezen en schrijven maar ook op hun rechten als Vlaming wezen. 55 jaar van agitatie tegen een taalregime dat van dag 1 door de Belgische francofonie misbruikt werd om Vlaamse gemeenten in ijl tempo te verfransen en in het geval van de zes bij Brussel te annexeren. De symptomen en de nadelige gevolgen ervan voor heel Vlaanderen zijn genoegzaam bekend.

Helaas wisten en weten  politici die vandaag de dans uitmaken en die destijds met de nodige verontwaardiging op de barricaden stonden, dat dit mollenstelsel de Vlaamse voogdij onafgebroken aanvreet. Honderden politieke interpellaties en Vlaams-nationale acties ten spijt, vragen sommigen onder u zich af, waarom staan wij hier?

Wat doen wij in godsnaam na zovele verloren ‘helaasjaren’ opnieuw in een zaal waar de taalstrijd werd verkondigd?!

Wel.  Heel eenvoudig.

Eén lichtpuntje na jaren communautaire stilstand. Een signaal van hoop en lef. Niet vanuit Antwerpen of Brussel. Niet dankzij de resultaten van een zoveelste door de Vlaamse regering betaalde studiebureau. Niet vanuit de schoot van het Vlaams Parlement, Niet vanuit een bureau van één of andere Vlaamse regeringspartij.

Neen!

Vanuit de raadszaal van de grootste stad met faciliteiten in Vlaanderen, Ronse. Een eensgezinde meerderheid van CD-V-GROEN, Open VLD, NV-A én Vlaams belang schieten een politieke vuurpijl af tegen de faciliteiten. Gezien tot in Brussel en Antwerpen. Een vuurpijl tegen Vlaamse besluitloosheid en voor eensgezinde visie voor een betere toekomst voor Ronse zonder faciliteiten. Diegenen die beweren dat er geen draagvlak bestaat voor Vlaamse onafhankelijkheid, kunnen niet ontkennen dat er in Ronse een breed draagvlak bestaat voor de afschaffing van de faciliteiten. Het protest komt vanuit de onderbuik van de Ronsenaren.

En wanneer schiet men vuurpijlen af? Als men in het nauw gedreven wordt en alleen de cavalerie redding kan bieden. Een cavalerie die uitrukt om belaagden in een bijna uitzichtloze situatie te ontzetten. de Vlaamse cavalerie is er en ze staat er, in volle ornaat. Weerom, helaas weerom staat die al jaren op stal. Nochtans heel goed uitgerust en vertrekkensklaar. Onze opeenvolgende Vlaamse regeringen blaken van optimisme en zelfzekerheid.

Het Vlaanderen van vandaag moet ambitieus zijn en klaar staan om de uitdagingen van morgen aan te gaan. Niet de problemen aanpakken als ze zich voordoen, vooruitziend zijn.

Goed, heel goed.

Mahatma Gandi zei dat een  beschaving van een samenleving valt te meten aan de wijze waarop ze omgaat met dieren En wat met de mensen dan in die samenleving? Wat met de zwaksten onder onze Vlaamse gemeenten? De verweesden, de vergetenen, de achtergeblevenen. De Kraainems en de Linkebeeks van Vlaanderen die al 55 jaar tevergeefs wachten op een Vlaamse cavalerie die maar niet komt opdagen. En nu zo verzwakt en uitgedund zijn in getal, dat er zelfs geen sprake meer is van een Vlaamse lijst in hun Vlaamse gemeente. Het resultaat van de Vlaamse inspanningen is magertjes. Beschamend mager.

De Franstaligen mogen hun spreekwoordelijke ‘polletjes’ kussen. Die zitten in een golf van communautaire hoogconjunctuur in volle beweging.

De francofone leider Charles Michel van de zogezegde door Vlamingen gedomineerde federale regering geeft hen daarvoor ‘carte blanche’.

Geweldig toch, zo ongestoord mogen knabbelen aan de taalwetgeving in bestuurs-en gerechtszaken. 

De aanpassing van de wet inzake gerechtszaken werd in alle stilte aangepast in het voordeel van de Franstalige Vlamingen. Een zoveelste aanfluiting van het territorialiteitsprincipe.

Geen enkele Vlaamse partij in de federale regering leek er zich ongemakkelijk bij te voelen, of er zich aan te storen.

Alsof nonchalance en desinteresse zich meester maken over onze Vlaamse politici.

En als het kleine Ronse met het hoofd ‘omhoge’ STOP roept, mogen we samen met hen hopen dat deze kleine Oost-Vlaamse stad een kentering teweeg brengt in het denken van onze Vlaamse politieke kaste.

Ronse geeft ons hoop. Want Ronse zegt waarop het staat.

Bijna 20 jaar geleden was er ook zo’n moment van hoop.

Uit het niets kwam er een zeker prof Boes opdagen die in opdracht van de provincie Vlaams-Brabant een plan bedacht om het straatbeeld in Vlaams-Brabant en de faciliteitengemeenten te vernederlandsen.

De vernederlandsing van het straatbeeld door om. de tweetalige straatnaamborden te vervangen door Nederlandstalige borden.

De Vlaamse paarse regeringsploeg kreeg te maken met een acute aanval van het angst-van-eigen-schaduw syndroom en riep een andere prof Veny (RUG) in het verweer die in 2007 met zijn studie de gedurfde plannen van Boes in opdracht van de paarse regering naar de koelkast verwees.

De Franstaligen doen wat ze niet laten kunnen.

Het is aan ons om NEEN te zeggen.

Neen tegen francofiele opdringerige handtastelijkheden.

 “Blijf eraf en ken uw grenzen”. Woorden die niet in de Grammaire van de francofonie staan.

Beste Liesbet Homans,

Tijd voor een nieuwe Vlaamse Me-Too beweging. Maak de voogdij over de faciliteitengemeenten waterdicht en eis verdere sancties zoals schorsing of ambtsontzetting van die Franstalige Vlaamse bestuurders, die onze decreten na 55 jaar nog steeds niet wensen uit te voeren. Beste Jan Jambon, minister van Binnenlandse aangelegenheden,

Heel kort. Neem uw job “au serieux” en stop de taalwetovertredingen in de Brusselse instellingen.

Beste Geert,

Vader van de Vlaamse staat in wording. Wees zelf een Grammens Geef ons prof Boes terug. En vernederlands het straatbeeld. Maak een masterplan om de faciliteiten af te schaffen en de ontnederlandsing van de Vlaamse rand een halt toe te roepen. Kijk niet achterom naar de dwingende blikken van de federale stiefmoeder en neem de Vlaamse toekomst in eigen handen. Zorg voor een draagvlak bij de Vlaamse partijen om de faciliteiten af te schaffen. Zonder meer nietig te verklaren bij bijzondere wet, zonder art. 129 van de grondwet.

Beste Geert, minister-president van Vlaanderen,

Vlaams-Brabant en de faciliteitengemeenten opgeven betekent het artikel 1 van uw partij, de Vlaamse onafhankelijkheid hypothekeren. Leid onze Vlaamse natie naar een toekomst zonder obstakels en maak van onze taalgrens en muurvaste staatsgrens. Geef de Ronsenaren, de Vlaams-Brabanders en alle faciliteitengemeenten aan de taalgrens nieuwe hoop.

Wees Ronse.

Dankzij Ronse is er geen helaas.

Ronse houdt onze politici met beslissingsmacht bij de les.

Ronse doet wat anderen niet doen.

Laat ons deze strijdbijeenkomst besluiten met wat politieke vereenvoudigingen.

Een kleine tip van Vlaamse burgerzin namens de VVB.

Sta me toe om voor één keer even stout te zijn als de Franstalige politici in dit land.

Doe gewoon en in alle stilte, met de grootste vanzelfsprekendheid wat de Franstaligen al decennia ongestraft doen. Hun visie op wat democratie moet zijn doordrukken.

Kopieer wat Brussel en sommige Franstalige mandatarissen uit de Vlaamse faciliteitengemeenten doen, namens hun visie van de Belgische democratie.

Veeg ook uw laars aan de taalwet, hou ook het been stijf.

Een land waarin de taalwet en de grondwet al jaren een vodje papier zijn, geldt ook in deze het gelijkheidsprincipe.

De Franstaligen hebben België en zijn wetten al lang opgegeven. Doe dat ook.

Wat Brussel kan, kan Ronse ook en de rest van de Vlaamse rand ook.

Ronse schaf zelf de faciliteiten af. Gooi dit stelsel op de hoop van het groot gevaarlijk afval. Bevrijd uzelf van dit obstakel tegen vooruitgang.

Dan zijn we gekomen aan de laatste reden waarom we als niet aflatende taalgrenswachters hier verzamelen blazen.

Misschien wel de belangrijkste reden.

Een reden waarom wij onszelf Vlaams-nationalist mogen heten.

Een kenmerk dat partij politieke onafhankelijke Vlaamse bewegers onderscheidt van anderen.

Wij voegen net zoals Grammens de daad bij het woord.

Wij laten onze vrienden niet in de steek!

Wij laten niemand in de steek!. Of het nu gaat om onszelf, de Catalanen of Vlamingen van de Vlaamse rand of in de bedreigde taalgrensgemeenten.

Iedereen mee!

En om met een niet misverstane boodschap te eindigen.

Geen toekomst voor Vlaanderen zonder onafhankelijkheid.

Hier in Ronse roepen wij met Grammens en met zijn allen.