In de kijker

Grondvest

Toespraak Stijn Everaert
13-7-2018
Herlees hier de toespraak die Stijn Everaert gaf op de 11 juliviering in Brussel.

Vlaamse vrienden,

Vlaamse bewegers,

TAK’kers, VVB’ers én mannen van Meervoud

Studentenvolk van NSV! en KVHV

Partijpolitici van alle kleuren, vooral dan het zwart en het geel van de leeuw,

en partijlozen, van harte welkom!

Het is een hele eer u hier vandaag op 11-juli aan het Vlaams huis te mogen begroeten, en een rebelse stem te mogen brengen van de jeugd,  een jong en fris woord, dat onze beweging weg moet gidsen uit de verstikkende mistsluiers van communautaire stilstand.

Maar u hoeft geen vrees te hebben. Ik hou het kort. Het overvloedige bier doet inderdaad zijn werk, en ook het Vlaamse concentratievermogen kan op een mooie dag als deze niet eindeloos lang zijn.

Beste vrienden, op 11 juli moeten wij ook eens terugkijken. We hebben vandaag een Vlaams parlement met eigen verkozenen, een divers gamma aan bevoegdheden waar we zelf over beslissen en we hebben zelfs, eerder beperkt maar toch, een klein deel fiscale autonomie. Toch is dit helaas nog niet de droom van het “zelfbestuur” die geboren werd bij onze fronters in de loopgraven tussen het bloed en slijk. Het betrachte zelfbestuur is nog niet verwezenlijkt.

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat de eerste wereldoorlog eindigde. Na vier jaar, konden onze soldaten terugkeren naar Vlaanderen om er het land herop te bouwen. In 2019, met de verkiezingen in het vooruitzicht, zal het honderd jaar geleden zijn dat de Frontpartij werd opgericht. De oermoeder van alle Vlaams-nationale partijen. Die stormde toen met maar liefst 3,5 procent de Kamer binnen. Een ongeziene prestatie binnen het toenmalige verzuilde landschap. Een aantasting van alle traditionele machten. 6 jaar later zou de Frontpartij samen met de Daensisten maar liefst 18,4 procent halen. Vlaamse strijd, sociale strijd. Vandaag nog altijd even relevant.

Logischerwijze volgt dan de vraag hoe wij, bij de verkiezingen van 2019, honderd jaar Frontpartij moeten herdenken? Wordt het vieren met verdere stappen in de ontvoogding van ons Vlaamse volk, of wordt het vieren in mineur met nogmaals de afkondiging van 5 jaar communautaire stilstand?

Nogmaals 5 jaar communautaire stilstand, vrienden, betekent nogmaals 5 jaar wachten op verdere stappen in de sociale, culturele, economische en politieke ontvoogding van ons volk, het Vlaamse volk.

Nog eens 5 jaar communautaire stilstand, vrienden,  zou betekenen dat jongeren die 14 waren in 2014, maar liefst 10 jaar later pas iets zouden vernemen over de Vlaamse strijd.

Nog eens 5 jaar communautaire stilstand, vrienden, betekent dat opnieuw een blanco cheque van minstens 40 miljard euro aan transfers naar Wallonië zou stromen, louter en alleen om het status quo op communautaire en institutionele dossiers te handhaven.

Dat is een prijs, vrienden, dat is een zware prijs.

Wachten tot de Walen ons zullen vragen om de sociale zekerheid te splitsen of  om de bijzondere financieringswetten ten gunste van Vlaanderens noden te herzien, is – naar wat ik vrees - wachten op Godot.

En daarom, twee suggesties om uit de impasse te geraken. Twee gidsen om de mist te verlaten en opnieuw stappen vooruit te zetten.

 

Een eerste uitgangspunt om naar een communautaire strategie te kijken, is Brussel. Soms kan het grootste probleem de eerste toegangsweg zijn naar een oplossing. U weet het,  het derde ongewenste kindje van het onbestuurbare België, het Brussels gewest, biedt ons één grendel die in het Vlaamse voordeel kan gebruikt worden. Om een nieuwe gewestregering te vormen, na de verkiezingen van 2019, zal er een meerderheid in beide taalgroepen gezocht moeten worden. En daar wringt het Brusselse schoentje. Als de peiligen bewaarheid zullen worden, zullen onze twee Vlaams-nationale partijen meer dan de helft van de Vlaamse zetels in handen hebben. Het mag gezegd zijn, onze beide Vlaams-nationale partijen doen het goed in Brussel. En zij zullen dankzij hun meerderheid de regeringsvorming kunnen blokkeren. Deze regeringsvorming moet dan ook als breekijzer gebruikt worden, om verdere stappen in de staatsvorming van Vlaanderen mogelijk te maken.

Als wij voor deze blokkering zorgen, kunnen we bijvoorbeeld eisen om de fiscale autonomie uit te breiden ten voordele van Vlaanderen. Maar dan wel wat grootschaliger dan de borrelnootjes die we toebedeeld kregen van de Di Rupos en Verhofstadts van deze wereld. Daarnaast zouden wij, in ruil voor medewerking aan het vormen van een Brusselse regering, de zes Brusselse politiezones kunnen fuseren. Eindelijk zou ik zeggen, daar staat ook vandaag geen grendel op. Het uitblijven van een fusie ligt vandaag alleen aan de Vlaamse slapheid van de CD&V, Groen, sp.a en de Open VLD. Als wij het willen kunnen wij, met een gewone Vlaamse meerderheid, zoals in elk ander land die politiezones fuseren.  

En een laatste optie die we zouden kunnen afdwingen met het blokkeren van de Brusselse regeringsvorming, is dat na honderd jaar onverwijld de taalwetten eindelijk strikt worden toegepast in Brussel.

Deze strategie van blokkering, kunnen wij duidelijk nuttig aanwenden.

Maar er is nog een ander uitgangspunt. En daarmee kan ik eindigen met een positieve noot voor Vlaanderen.

Enkele weken geleden, u heeft het allemaal vernomen, brachten de Franstalige socialisten én hun bondgenoten met de Brusselse regering een nieuw goedkoop rondje stemmingsmakelij en volksvermaak ten berde.  De zogenaamde “décumulregeling”. Dat klinkt goed in de oren van veel onbewuste burgers, maar de werkelijke betrachting is echter niet meer of minder dan het doorknippen van de laatste rechtstreekse banden tussen Vlaanderen en Brussel. Dat mogen wij nooit laten gebeuren.

En toen, beste vrienden, gebeurde in het Vlaams Parlement het ondenkbare. Daar heeft men eindelijk, los van partijpolitieke kleur, een belangenconflict gestemd met maar liefst 3/4de van de Vlaamse vertegenwoordigers. Uiteraard, excuseer, niet alle Vlaamse partijen hebben dat belangenconflict meegestemd. De tricolore vendelzwaaiers van sp.a en Groen moesten uiteraard Vlaanderen verraden. (studenten in het publiek scanderen: “Brandstapel!”)

Inderdaad,  aan de brandstapel met die tricolore heren!

Daarom, we hebben het nu in het Vlaams parlement eindelijk bewezen, dat de leeuw klauwen heeft!

Daarom moeten wij de broedertwisten in de Vlaamse beweging op kant zetten. Daarom moeten wij de egopolitiek, de cordons en het electoraal gewin op kant zetten.

Daarom moeten we eindelijk kiezen om één te zijn, om “het land te verdedigen”.

Vlaamse vrienden, in communautaire dossiers moeten wij samen front vormen. De komende maanden zullen de  Belgische sirenenzangen van herfederalisering meer dan ooit luid klinken. Maar op een dag zal voor ons volk duidelijk zijn, dat dit niet meer dan valse noten blijken. En dan komen wij samen, wat onze partijpolitieke kleur ook is, voor een duidelijke keuze te staan. Gaan wij verder met ploeteren in het moeras van België? Inderdaad, neen, wij laten ons niet meer opsluiten door grendels, alarmbellen en bijzondere meerderheden. De andere keuze is om zelfbewust in ons – dan soeverein geworden – Vlaams parlement  honderd jaar later eindelijk gestalte te geven aan die droom van het “zelfbestuur” van onze fronters.

Inderdaad vrienden, de keuze is duidelijk, er is maar één keuze.

Of u nu kiest om er in stappen naar toe te gaan of niet, of niet,

het is kiezen voor een volledige onafhankelijke Vlaamse staat!

 

-       Stijn Everaert, 11 juli 2018 (Vlaams Huis, Brussel)

 

 

 

Terug naar overzicht