In de kijker

Kalender

Grondvest

Oeps, versproken !
28-12-2018
Tijdens de laatste uitzending van het Franstalige televisieprogramma 'C'est pas tous les jours dimanche' zorgde een uitspraak van opiniejournalist Michel Henrion voor heel wat ophef. De Waalse columnist Jules Gheude schreef hier een artikel over.


Jules Gheude, Waals politiek essayist (1)

Zondag, 23 december. Tijdens een debat in het RTL/TVI-programma “C’est pas tous les jours dimanche”, laat opiniemaker Michel Henrion vallen : « Indien ik Vlaming was, God verhoede… Presentator Christophe Deborsu reageert onmiddellijk : ‘Neen, Michel, dat is schokkend !’

 

Si j’étais nationaliste flamand...

De sociale netwerken reageren verontwaardigd, waarop Michel Henrion met de volgende uitleg komt : ‘Op mijn fiche stond eigenlijk “Als ik een Vlaams-nationalist was, God verhoede, dan zou ik nu woedend zijn. Maar tijdens de uitzending, in het vuur van de discussie, heb ik mij helaas versproken en één enkel woord weggelaten, één van die woorden die alles op een te duchten manier voor de toehoorders veranderen. Het woord ‘nationalist’. Wat aanleiding gaf tot een begrijpelijk maar erg jammerlijk incident. ’

 

Nooit één natie

Indien Michel Henrion de geschiedenis van dit land grondig heeft bestudeerd, dan kan hij niet onwetend zijn over het feit  dat het in 1830 ontstond door een diplomatieke pennentrek zonder dat de plaatselijke bevolking werd geraadpleegd. Zelfs het staatshoofd kregen we door Engeland opgelegd. Talleyrand, de befaamde Franse diplomaat was trouwens zeer sceptisch over de overlevingskansen van deze kunstmatige constructie, het gevolg van feitelijke omstandigheden toendertijds : ‘Tweehonderd protocollen zullen er nooit een natie van maken. Dit kan niet blijven duren’.

Vanaf het ontstaan van België, kon men inderdaad vaststellen dat de worm in de vrucht zat. Het volstaat om er Charles Rogier op na te lezen :  Het is duidelijk dat de enige taal van de Belgen het Frans moet zijn. Om tot dit resultaat te komen, is het noodzakelijk om alle burgerlijke en militaire ambten aan Walen en Luxemburgers toe te vertrouwen. Zodoende zullen de Vlamingen, doordat ze voorlopig geen toegang  zullen hebben tot de voordelen die deze ambten opleveren, verplicht zijn om Frans te leren en zal het Germaanse element in België geleidelijk aan vernietigd worden.’

Een taalgenocide, dus! Precies om deze toestand tegen te gaan kwam  de Vlaamse beweging vrij vlug tot stand. Aanvankelijk romantisch cultureel van aard  verwierf ze al snel een sociale en politieke dimensie. Want bovenop de taalkwestie komt de verarming van de bevolking. Tijdens de moeilijke jaren 1845-1848 werden duizenden Vlamingen verplicht om naar het industriële en welvarende Wallonië te migreren.

 

Franse taal als cement

De overgrote meerderheid van de Franstaligen weet niet hoe hard de Vlaamse beweging heeft moeten vechten voor de eerste taalwetten, die Vlaanderen ook politiek gestalte zouden geven. In het begin van de 20ste eeuw, had kardinaal Mercier het nog steeds over ‘de Belgische eenheid waarvan de Franse taal het cement is’. Volgens hem was het Nederlands de taal van de meiden en knechten.

Eén en ander heeft blijvende sporen nagelaten en een sterk Vlaams nationaal gevoel doen ontstaan. In het Noorden van het land komt de Vlaamse identiteit op de eerste plaats.

In 1973 ondertitelde Manu Ruys zijn boek “De Vlamingen” : ‘Een volk in beweging, een natie in wording’.

Die natie bestaat vandaag wel degelijk,  zoals te lezen staat in de preambule van het “Handvest voor Vlaanderen”, dat in 2012 door de Vlaamse regering voorgesteld werd.

 

Géén plaats voor twee naties

Iets dergelijks bestaat niet in Wallonië, ondanks de inspanningen van sommigen om de Waalse identiteit te bevestigen. De Walen voelen zich grotendeels Belg in de eerste plaats.

Dit is het drama waarmee dit koninkrijk geconfronteerd wordt en  dat François Perin uitstekend beschreef : ‘Er is geen plaats in dit kleine land voor twee naties : de Belgische, voor zo ver die ooit bestaan heeft,  en de Vlaamse.’  Elk dossier leidt tot twisten en eindeloos gepalaver : de vluchten over Brussel, de bouw van een nationaal stadion, de manier waarop politiek asiel wordt aangepakt, enz.

Michel Henrion onderstreept zijn Waalse gevoeligheid. Hij was woordvoerder van Guy Spitaels. Hij weet dus heel goed dat sinds de officiële invoering van de gewestvorming in 1980, het ambt van minister-president in Wallonië zo goed als ononderbroken aan de PS werd toevertrouwd. In die omstandigheden kan men de diepe voetafdruk van deze partij op het regionaal beleid bezwaarlijk loochenen. En dit beleid is niet efficiënt gebleken. Daarentegen is Vlaanderen door een rechtste visie gekenmerkt. Dankzij zijn dynamisch KMO-netwerk, realiseert het meer dan 80% van de Belgische export!

 

Vlaanderen en Wallonië, twee democratieën

De resultaten van de laatste gemeente- en provincieraadsverkiezingen hebben de diagnose van Bart De Wever enkel maar bevestigd : ‘Vlaanderen en Wallonië vormen twee democratieën. Het confederalisme dringt zich bijgevolg op, zodat elkeen de financiële verantwoordelijkheid van de eigen politieke keuzes draagt.’

Die redenering is begrijpelijk wanneer wij er  de jongste cijfers (2016) van Eurostat bijnemen van het BBP van de regio’s binnen de EU. We zien inderdaad dat Vlaanderen  een cijfer van 120 behaalt , met als vergelijkingspunt een index van 100. Voor Wallonië daarentegen blijft de situatie zorgwekkend met een cijfer van 85.

Tot nu toe heeft Wallonië op de Vlaamse transfers – zowat 7 miljard euro per jaar– kunnen rekenen. Maar deze zullen geleidelijk aan verdwijnen.

De huidige MR-CDH coalitie die in Wallonië nu anderhalf jaar aan de macht is, levert inspanningen om een beleid om te buigen dat er sedert  bijna 35 jaar in bestond om ruim boven de eigen middelen te leven. Uit de jongste peilingen blijkt dat deze coalitie niet meer over een meerderheid zou beschikken na de verkiezingen van mei 2019.

Maar het staat als een paal boven water dat indien Wallonië, op eigen benen, na 26 mei bestuurd zou worden door de “progressieve” coalitie die Elio Di Rupo op het oog heeft,   de budgettaire toestand waarin het zou belanden helemaal uit de hand dreigt te lopen! En zo’n evolutie zou de vorming van een nieuwe Belgische regering onvermijdelijk bemoeilijken, zo niet helemaal onmogelijk maken.

 

Christendemocratie en democratisch nationalisme zijn complementair

Michel Henrion haalt scherp uit naar de Vlaamse nationalisten. Maar het nationalisme gaat niet alleen over de N-VA en Vlaams Belang die samen 40,2% behalen volgens de laatste peiling in het Nieuwsblad. Zoals oud CD&V-minister  Stefaan De Clerck het uitstekend uitlegde : In Vlaanderen zijn er altijd twee sterke stromingen geweest, de christendemocratie en het democratische nationalisme. Samen geven die gestalte aan een gevoel dat een grote meerderheid in Vlaanderen deelt. Zij zijn complementair.

Laten we niet vergeten dat het een CVP-er is, namelijk voormalig minister-president Luc Van den Brande, die in het begin van de jaren 90’ het  idee van het confederalisme gelanceerd heeft. En het Vlaams parlement stemde hier in 1999 mee in.

En laten we tenslotte herhalen dat Wouter Beke, de huidige CD&V voorzitter, in 2007 aan het dagblad “Le Devoir” uit Québec verklaarde: ‘Wij wensen een echte confederatie, waarin elkeen zal kunnen handelen zoals het hem belieft. Als de Franstaligen geen ballast willen lossen, zal voor ons geen andere keuze overblijven dan de onafhankelijkheid.’ Duidelijker kan niet !

 

België schaakmat

Bart De Wever volgt dus enkel, op een zeer logische wijze, de lijn uitgestippeld door de Vlaamse beweging. Hij zou België heel snel kunnen schaakmat stellen.

Op 10 september 2011, verklaarde Guy Spitaels, de mentor van Michel Henrion, in « Le Soir » : ‘Il (Bart De Wever) m’intéresse. Parce qu’il est intelligent et rusé. Son discours – que les francophones ne veulent pas entendre – est très clair. C’est un superbe manœuvrier. (…) Très, très habile. Il est très fort intellectuellement et l’ennemi des bobos !’  ( vert. Wat hij (Bart De Wever) doet interesseert mij. Want hij is verstandig en sluw. Zijn discours – dat de Franstaligen niet willen horen- is bijzonder duidelijk. Het is een schitterend strateeg. (...) Zéér, zéér handig. Hij is intellectueel bijzonder sterk en heeft een hekel aan bobo’s’ ).

 

(1) Zijn laatste boek « Waals testament – Ongemakkelijke waarheden over de toekomst van België » werd in 2017 door Doorbraak gepubliceerd, met een inleiding van Bart Maddens (KU Leuven).

 

Terug naar overzicht