In elk geval zitten we in een zeer diepe crisis. Men kan niet verwachten van de Franstalige partijen dat zij bereid zullen zijn om te tekenen voor een akkoord dat het separatisme als perspectief heeft. Anderzijds kan men niet verwachten van Bart De Wever dat hij met minder naar huis komt. Kortom, dit is mission impossible .

Maar de Vlamingen moeten ook een inspanning leveren om de evolutie van de twee Franstalige gewesten – enfin, Brussel met de Vlamingen als best beschermde minderheid ter wereld – te begrijpen.

En waarom zou het een vergrijp zijn tegen deze of gene bevolking, als er een grens getrokken wordt tussen een bevolking en een andere? De idee dat elkeen zijn boontjes dopt op zijn eigen manier, en het recht erkent van de andere, aan de overkant van de grens, om hetzelfde te doen, lijkt me net een van de grote verworvenheden van de beschaving. Een goede scheidslijn trekken, waarbij elk netjes aan zijn eigen kant blijft: dat lijkt mij een stap vooruit voor de beschaving.

De Walen beseffen dat ze eerst op zichzelf moeten rekenen. De aanslepende Belgische crisis heeft misschien een echte culturele revolutie in Wallonië aan de gang gebracht. Responsabilisering heet dat.’

Wil Vlaanderen zijn welvaart veiligstellen, dan moet het meer zélf kunnen doen dan nu het geval is.

Vandaag kun je niet meer beweren dat Brussel een Franstalige stad is. Bij de Franstaligen ligt dat zeer gevoelig. Het Frans is wel nog de lingua franca, de omgangstaal, omdat je niet weet welke taal je buur spreekt. Maar thuis spreekt de helft van de inwoners een andee taal dan Frans of Nederlands. Positief is dat, hoewel het aantal Vlaamse gezinnen laag blijft, 30 % van de Brusselaars wel eens Nederlands spreekt.

Wanneer een nieuwe staatshervorming in zich reeds de kiem bevat van een toekomstig communautair dispuut, dan is er geen meerwaarde. (...) Dit veronderstelt dat de onderhandlaars nagaan wat Vlamingen en Franstaligen nog samen kunnen en willen doen. En wat nog samen gebeurt, dient goed te gebeuren. Dan zal België een meerwaarde bieden aan eenieder, dan zal er sprake zijn van communautaire pacificatie.

Heel wat aspirant-dichters denken dat het in het Engels allemaal beter klinkt. Wie dat gelooft, is fout bezig. Ik heb zelf ooit Engelse songteksten geschreven voor een groepje dat het niveau van Radiohead ging halen, maar zowel de tekst als de muziek miste toch iets. Houd het bij je moedertaal.

Vlamingen en Walen zijn twee verschillende nationaliteiten die je toch niet kan mixen. Je ziet die tegenstelling al bij de voetbalclubs, waarom zou het dan anders zijn bij de nationale ploeg? Ik weet dat het niet realiseerbaar is, maar idealiter vorm je een Vlaamse nationale ploeg en een Waalse. Iedereen zou elkaar begrijpen, binnen de ploeg en op de tribune, wat een garantie is voor betere sfeer, meer volk en misschien wel een ploeg met identiteit en karakter.

Mochten Laurette Onkelinx en de PS de komende dagen op hun lijn blijven, dan is allicht het moment gekomen om politieke schikkingen te nemen, zodat het uiteenhalen van de federale staat op een ordentelijke manier kan worden afgehandeld en de werking van het sociale systeem zo min mogelijk wordt verstoord.

Il faut vous préparer rapidement à la fin du pays !

Het verkiezingssucces van Bart De Wever was zo eclatant dat het volgens mij niet kan kloppen. Het is niet écht, zoals ook de triomf van Leterme niet echt was. We mogen niet over het hoofd zien dat het gros van de bevolking achterlijk is: oerdomme mensen die zich domweg laten meesleuren door het mediasucces van De Wever, de quizkampioen.

Dat is de grote verscheurdheid van deze politieke onderhandelingen. Het onverzoenbare moet worden verzoend en dat lijkt onmogelijk. Maar als het nu niet gebeurt, is er veel kans dat het allemaal nog moeilijker wordt. Op de N-VA na - die altijd heeft beweerd dat België niet werkt - heeft niemand een plan B. En dus doet Di Rupo voort. Het lijkt stilaan met de moed der wanhoop, met veel staatszin en zonder een plan B.

De Vlamingen zullen op die manier in zeer grote mate krijgen wat ze willen, maar wel onder twee voorwaarden waaraan niet te tornen valt: niets is aanvaardbaar wat de Franstaligen armer maakt, en niets zal aanvaardbaar zijn wat de blijvende rol van een federale staat op de helling zet.

Brussel is vandaag een institutioneel monsterlijk gewrocht, met zijn VGC’s, GGC’s en andere Cocofs, dat niet in staat is het welzijn van zijn eigen bevolking te verzekeren. De Vlaamse terughoudendheid om het sociaaleconomische beleid in dit land te hervormen door de gewesten (en dus ook Brussel) zomaar meer macht te geven, is dus begrijpelijk