Zelfs gemeenschappelijke ervaringen kunnen verschillend zijn. Zo zijn Vlaanderen en Nederland beide tusen 1940 en 1945 door de Duitsers bezet geweest. Maar veel Vlamingen zagen in die bezetting een kans zich te bevrijden van wat zij zagen als overheersing van de Franstaligen. Collaboratie werd dus acceptabeler geacht dan in Nederland, dat zo'n intern probleem niet had. Gevolg: in Nederland worden Vlaamse nationalisten nog vaak als hele of halve fascisten gezien.

Met het inroepen van belangenconflicten heeft men het lont wel keer op keer een stukje langer kunnen maken en tijd gewonnen. maar nu zijn we op het punt gekomen dat het vuur de bom onvermijdelijk nadert.

Tegenover een tweetalige kieskring voor de Franstaligen in Halle en Vilvoorde, genieten de Vlamingen in Waals-Brabant en de Franstaligen in Leuven dan weer geen enkele bescherming. Dit is een staaltje van Belgische loodgieterij, die uitblinkt in discriminatie. Twee opties: alle ongelijkheden afschaffen of federale kieskring.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat Leterme een regling voor het Vlaams symbooldossier BHV door het parlement zou jagen, terwijl hij daar in de Nederlandse taalgroep niet eens over een meerderheid beschikt (CD&V en Open VLD hebben in de Kamer samen slechts 41 van de 88 Vlaamse zetels nvdr.

Het inschrijgingsrecht werd al in 1978 door de Raad van State ongrondwettelijk genoemd. Politiek gezien is het ook een absurd recht; Men kan toch moeilijk in Vlaanderen wonen en tegleijk Vlaanderen de rug toekeren?

Wat is de grond van het BHV-probleem? In de jaren dertig wezen de Franstaligen de tweetaligheid van België af. Het stond in de sterren geschreven dat Vlaanderen eentalig Nederlandstalig zou worden. Dat principe is ook wettelijk en grondwettelijk vastgelegd in de jaren zestig-zeventig. In de praktijk wilden de FDranstalige partijen de logica van die afsprken niet aanvaarden voor... zichzelf. Ze wilden niet de stemmen verliezen van de Franstaligen - en hun kinderen - die ooit uitweken naar Vlaanderen. Ze slaagden ering het Vlaams gebied Halle-Vilvoorde voor de verkiezingen tweetalig en "Brussels" te houden, tegen de logica van de grondwet, de taalwetten en de internationale staatsrechterlijke beginselen in. Zolang in dit dossier de basisafspraken en de logica niet gerespecteerd worden - de eentaligheid van Vlaanderen - blijft dit probleem onoplosbaar en zal het blijvend de werking van de staat ondermijnen.

Een subsidiërende gemeenschap die de aanwending van haar toelagen niet eens mag gaan controleren, dat is een onaanvaardbare anomalie. Zeker als ze weet dat bijvoorbeeld het wettelijk verplichte versterkt onderwijs van het Nederlands dode letter blijft... De klachten van de Franstalige Gemeenchap maken dan ook weinig of geen kans en ze weten dit goed.

Een beperkt inschrijvingsrecht voor toch al verloren zieltjes is niet mijn grootste zorg. Maar je hebt gewoon geen splitsing als je - zoals sommigen eisen - tot in de eeuwigheid der eeuwn elke nazaat van elke Franstalige uit alle gemeenten van het huidige kiesarrondissement die mogelijkheid te geven. Het zou ervoor zorgen dat de Franstalige propagandamachine bij elke verkiezing volop zou losbarsten.

Bart Maddens in De Standaard, 26 november: 'Als Dehaene er niet in slaagt om de SP.A of Groen! mee in het onverkwikkelijke communautaire bad te trekken, dan is het meeste gereedschap in zijn loodgieterkist onbruikbaar. Met regelingen waarvoor enkel een gewone meerderheid is vereist, zal hij niet ver komen.

Brusselse tweetaligheidsregel, die neerkomt op de verplichte tweetaligheid van de ambtenaar, 'verouderd' zou zijn, is mij een raadsel. Tenzij de Franstaligen bedoelen: we vinden geen Franstaligen die Nederlands kennen.

Leterme heeft datzelfde taboe over zich afgeroepen met zijn " vijf minuten politieke moed"... Zijn boodschap: over belangrijke communautaire thema's moet je eigenlijk niet onderhandelen. Ook dat is een funcamentele negatie van de politieke consensus in dit land. En dus moet Leterme doen wat Verhofstadt hem voordeed (eerst de woestijn in, vervolgens zich redelijk opstellen) en waarvoor Stevaert bedankte (die verliet de Wetstraat en kapte intussen met de politiek).