Leterme heeft datzelfde taboe over zich afgeroepen met zijn " vijf minuten politieke moed"...Zijn boodschap: over belangrijke communautaire thema's moet je eigenlijk niet onderhandelen. Ook dat is een fundamentele negatie van de politieke consensus in dit land. En dus moet Leterme doen wat Verhofstadt hem voordeed (eerst de woestijn in, vervolgens zich redelijk opstellen) en waarvoor Stevaert bedankte (die verliet de Wetstraat en kapte intussen met de politiek).

In het Vlaams regeerakkoord staat duidelijk vermeld dat er geen uitbreiding van Brussel mag komen, en geen uitbreiding van de faciliteiten... En wat als minister-president Kris Peeters de burgemeester benoemt om mee te stappen in een compromis? Dan hebben we een probleem in de Vlaamse regering. Met de N-VA komt er geen benoeming van de drie burgemeesters.

Leterme mag van PS en MR (en ook wel Open Vld) premier worden, als hij maar een BHV-hervorming slikt.

Ondanks de officiële communiqués dat de persoon van de nieuwe premier geen punt is, blijft dat de echte uitdrukking van de liberale onderbuik: laat Leterme maar kermen.

Vlamingen zouden niet willen weten van een Franstalige premier, hoor ik. Zelfs in de VS hebben ze een zwarte president.

BHV splitsen zoals de Vlamingen het willen is de vernietiging van België voorbereiden.

Herman Van Rompuy is een man die open staat voor veel meningen, want als de anderen praten, hoeft hij tenminste niets te zeggen, een kwaliteit die hem in zijn nieuwe functie erg vaak van pas zal komen - meer zelfs: waaraan hij zijn verkiezing wellicht te danken heeft.

De Vlamingen willen van de taalgrens een staatsgrens maken en Brussel opsluiten in Vlaams grondgebied. Dat kan niet... Wie zich vandaag niet verzet tegen de splitsing van BHV, verzet zich morgen niet tegen een splitsing van de sociale zekerheid...

Ik weet niet of Leterme het ziet zitten dat het bijna-akkoord van 2005 het uitgangspunt moet zijn van eventuele onderhandelingen... Ik heb ik 2007 een discrete ontmoeting met hem gehad... Toen heeft hij mij al duidelijk gemaakt dat hij niet bereid was om zo ver te gaan.

BHV zal op zichzelf het einde van België niet veroorzaken. Daarvoor is het voor te weinig Belgen in noord en zuid een halszaak. Maar deze kwestie is wel de pijnlijke illustratie van de helaasheid der Belgische dingen... Zolang er geen zekerheid is over de definitieve grenzen tussen de gewesten, is een volwassen pacificatie niet mogelijk.

Er is ook geen crisis of een probleem dat ons dagen zou moeten bezighouden.

Ik ben een liberaal in hart en nieren - maar Van Rompuy en ik, we waarderen elkaar. We zijn ook allebei echte Brusselaars, Pajotten en Belgen. Hij ként de problemen van dit land en is er net zoals ik van overtuigd dat een splitsing niets oplost, integendeel. Driekwart van de bevolking wil dat ons land blijft voortbestaan. Herman behoort voor mij, samen met onder anderen Dehaene, Guy Verhofstadt en Herman De Croo, tot het kleine kransje toppolitici dat ons land in moeilijke tijden hard nodig heeft...Weet u, wat hij de voorbije maanden in België heeft bewezen, kòn gewoon niet onopgemerkt blijven in Europa

Gezwollen communautaire retoriek verbergt vaak van bij aanvang minder loffelijke strategietjes... Was het liberale 'njet' van Marino Keulen tegen de Franstalige Randburgemeesters vorig jaar dan weer geen manier om de 'dialoog' van Kris Peeters te torpederen en zo te vermijden dat CD&V alsnog met een communautair palmares de verkiezingen zou ingaan? Vandaag zijn het de liberalen die aan het kortste eind trekken: zij moeten het steeds meer hebben van een nationale machtspositie, terwijl de politieke dynamiek gebaseerd is op twee grote gemeenschappen, waar de historische dominantie van PS en CD&V overeind blijft

Zo werd ook de fundamentele federaliseringsdynamiek in dit land niet alleen aangestuurd door zuivere communautaire overwegingen. Het is geen toeval dat de historische strijd voor federalisme in Wallonië vooral socialistisch en in Vlaanderen vooral christendemocratisch gekleurd was. Zoals Luc Huyse in de jaren 1970 al schreef, zagen beide grote machtsblokken in de federalisering een middel om regionaal nog de absolute meerderheid te behalen die onbereikbaar was geworden op het nationale niveau

De Vlaamse Brusselaars kunnen in het Brussels parlement hun francofone collega’s niet weerhouden om Vlaams-hatende acties tegen te houden, maar de Franstaligen kunnen op alle niveaus grondwettelijke grendels dichtslaan, en elke vooruitgang in dit land blijven blokkeren. Dat is naast de transfers van Noord naar Zuid, voor LDD het grootste onrecht in de huidige Belgische structuren

In de Kamer mag de splitsing volgens de federale regeringspartijen niet gestemd worden omdat dat zou uitdraaien op een stemming van de Vlaamse meerderheid tegen een Franstalige minderheid. Dat is niet democratisch volgens CD&V en co. Maar als de rollen omgekeerd zijn, zoals in het Brussels parlement, dan is dat wél democratisch. Een meerderheid is in dit land enkel en alleen een democratische meerderheid als het gaat om een Franstalige meerderheid.

Verdere stappen in de staatshervorming, met bijkomende middelen voor de deelstaten, zijn een manier om België te redden. Maar vóór die stappen kunnen worden gezet, moet BHV geregeld zijn. Het is mij menens.