Wie zich economisch en sociaal ergens thuis wil voelen, wie het beste wil voor zijn kinderen, wie niet gediscrimineerd wil worden moet de taal van zijn omgeving spreken. Wie die weg niet zelf kiest moet een beetje geholpen worden.

Het staat in de sterren geschreven dat BHV gesplitst zal worden, met of zonder onderhandelingen. Meer dan nog dan de splitsing van het kiesarrondissement is trouwens de splitsing van het gerechtelijk arrondissement een absolute noodzaak. Hier wordt weinig of niet over gesproken, maar het is voor de dagdagelijkse gerechtelijke praktijk en het vervolgingsbeleid nog veel belangrijker dan de splitsing van BHV.

We krijgen het niet meer gedaan, het gaat gewoon niet. Waarom moeten Vlamingen en Franstaligen elkaar dan nog blijven kwellen? Het is als kleine partij niet aan ons om de onderhandelingen te sturen, maar we moeten op een andere manier beginnen onderhandelen. Ik wacht 15 juli af, maar ik vrees ervoor.

De Franstaligen hebben het nog altijd niet begrepen als ze overal neen tegen blijven zeggen. Het systeem kan niet functioneren als de minderheid vindt dat zij gewoon voor alles een vetorecht heeft. In een democratie heeft ook een meerderheid zijn rechten. Op termijn zal de wet van het getal altijd doorwegen

Acht lange jaren hebben we moeten toekijken hoe premier Verhofstadt de Franstaligen omkocht met geld. De Franstaligen zijn erg verwend geweest, en nu botsen ze plots op een generatie politici die ze niet zo goed kennen en die het op een andere manier wil doen. Ik heb Yves (Leterme, nvdr) verwittigd: het is 15 keer moeilijker de federale regering te leiden dan de Vlaamse.

De Vlaams-nationalisten mogen een standbeeld oprichten voor Yves Leterme. Hij bereikte in één jaar tijd wat zij in geen decennia vermochten: de Franstaligen zover krijgen dat ze denken salut et merci.

De sociaal-economische problemen van Vlaanderen en Wallonië zijn te verschillend om ze met éénzelfde recept aan te pakken. Wie beweert dat de staatshervorming ver van de mensen steaat, maakt hen eigenlijk blaasjes wijs.

Moeten de politici de communautaire onenigheid opzijzetten en zich concentreren op het sociaal-economische, zoals de Franstalige partijen vragen? Neen. Want verder aanmodderen is sociaal-economisch even erg...Vlaanderen is niet voor een politieke crisis. Maar als dit land niet hervormbaar is zonder politieke crisis, dan moet het maar mét. Zonder die crisis betalen we sociaal-economisch even veel. Dan is het beter maar meteen door die zure appel te bijten.

Dé vaststelling van het afgelopen jaar is dat er geen Belgische politieke elite meer is. België is politiek ook geen land meer. Het bestaat uit twee landen en twee verschillende politieke elites die één gezamenlijke regering moeten vormen maar totaal andere visies hebben op wat die moet zijn en doen.

Vlaanderen is niet voor een politieke crisis. Maar als dit land niet hervormbaar is zonder politieke crisis, dan moet het maar mét. Zonder die crisis betalen we sociaal-economisch even veel. Dan is het beter maar meteen door die zure appel te bijten.

Als we weten dat meer dan de helft van de werklozen in Vilvoorde geen Nederlands begrijpt, dan is het niet meer dan normaal dat er stappen worden ondernomen om via taallessen de integratie te bevorderen.

De Nederlanders slagen er niet in om het verschil te maken. Na enkele weken door Nederland te hebben gedoold, weet ik niet meer waar ik ben geweest. Een winkelstraat in Terneuzen of Katwijk. Een nieuwbouwwijk aan de rand van Zwolle of Arnhem. Een bruin café in Emmen of Almere. Alles lijkt gevaarlijk op elkaar, is hetzelfde decor.

Wetenschappers hebben ook een taak tegenover de eigen gemeenschap. Ze moeten beloond worden wanneer ze erin slagen om onze uitermate complexe en beladen geschiedenis uit te leggen aan, vooruit, het eigen volk... Op een moment dat Amerikaanse universiteiten beginnen in te zien dat academici een grote verantwoordelijkheid hebben tegenover de gemeenschap die hen betaalt, gaat Vlaanderen vanuit een verkeerd begrepen internationaliseringsdrift de andere kant uit.

Door de Vlaamse fietshappening De Gordel te boycotten, missen de niet-benoemde burgemeesters uit de drie faciliteitengemeenten in de Vlaamse rand een buitenkans om zich constructief op te stellen tegenover Vlaanderen.

Het cordon heeft altijd in het voordeel van het VB gewerkt, maar nu kan het ook in ons voordeel werken.

We zouden het cordon sanitaire naar de geschiedenisboeken kunnen verwijzen. Als het VB en LDD samen 30 of 40 procent van de stemmen behalen, en we reiken een klassieke partij de hand, zal de verleiding wel erg groot worden om met ons mee te doen.