Guy Vanhengel en Pascal Smet vormen de zwakste Vlaamse vertegenwoordiging in de Brusselse regering in 20 jaar. Met hun 'eerder positieve' reactie op het voorstel van Rudy Demotte en Charles Picqué tot oprichting van een federatie voor de Franstaligen van Brussel en Wallonië zijn ze "les flamands de service". 'Dat dit plan met geen woord gerept wordt over het lot van de Brusselse Vlamingen schijnt niet te deren. Hebben wij decennia gevochten voor grondwettelijke waarborgen in de Brusselse instellingen om deze nu te zien verdampen in Wallo-Brux?'.

De vermoeide, uitgebluste wolven die in de kooi van het Vlaams Belang liggen te slapen, zijn veel minder gevaarlijk dan de loslopende honden, de kuitenbijters van de Lijst Dedecker. Wij zijn een bedreiging voor het politieke establishment. Zij niet.

Of België uitgroeit tot een confederatie, zoals de Vlaamse christendemocraten willen, of dat er alsnog nieuwe overkoepelende vormen van samenwerking tussen de beide taalgemeenschappen ontstaan, is momenteel ongewis. Nederland zal in zijn relatie met België met deze nieuwe realiteit moet leren omgaan.

die drie burgemeesters, die eigenlijk zeggen dat ze misschien nog federale wetten willen volgen, maar geen Vlaamse regels. Ook al zijn die goedgekeurd door de Raad van State, zoals de Wooncode en de rondzendbrief-Peeters. Ook al is Vlaanderen, met instemming van de Franstaligen, bevoegd over de gemeenten sinds 2001. Democratie begint dus wel met respect voor de regels van de rechtstaat. Hun spel is ronduit gevaarlijk. Voor mij is het intussen ook een kwestie van geloofwaardigheid: hoe wil ik die 305 andere burgemeesters indien nodig ooit nog op de vingers tikken als ik voor die drie een uitzondering maak?"

Hun nieuwe kandidatuur is niet meer dan een zoveelste provocatie, een manifeste weigering de wetgeving te aanvaarden. Democratie begint wel met respect voor de regels van de rechtsstaat. Daarom worden die burgemeesters niet benoemd, niet omdat ze Franstalig zijn.

Vlamingen moeten opnieuw meebetalen om de vele Brusselse en Waalse werklozen te overtuigen om een job te aanvaarden, terwijl ze in feite gesanctioneerd zouden moeten worden indien ze daar niet toe bereid zijn.

Het allerdomste wat de Vlamingen in het kader van een nieuwe staatshervorming zouden kunnen doen, is akkoord gaan met een paritair samengestelde Senaat. Dat zou de Franstaligen een vetorecht geven over alles in België.staatsrechtspecialist Hendrik Vuye.

De enige manier om langdurig of werkonwillige werklozen aan een job te 'helpen', is hun uitkeringen te beperken in de tijd. Wie zijn uitkering dreigt kwijt te spelen, is meteen gemotiveerd om werk te vinden, of dat binnen of buiten de regio is. Dat die beperking in de tijd werkt, bewijzen de Franse grensarbeiders in West-Vlaanderen, zegt hij. Het enige verschil met de Waalse werklozen is dat de werklozen in Frankrijk na één jaar hun uitkering verliezen. Als een West-Vlaming in Limburg werk gaat zoeken dan kost hem dat veel meer moeite, en geld, dan wat het een Brusselaar kost om in Vilvoorde te gaan

Er wordt soms denigrerend over het Vlaamse niveau gedaan, maar vanuit historisch perspectief is dat ook logisch. We komen van nergens, maar we zullen in de toekomst alleen maar aan gewicht winnen.