Als die lepel suiker betekent dat we een prijs betalen in de rand rond Brussel, zal het zonder mij zijn...

Ik heb in alle kasten gekeken, maar bij ons is alle suiker al lang op. Al wat de Franstaligen in ruil voor het splitsen van de kieskring krijgen, veeg ik van tafel... Wij zijn slachtoffers van discriminatie en ongelijkheid. Om die ongedaan te maken, moeten we geen prijs betalen. Dat zou ik echt onethisch vinden.

Ons officiële standpunt blijft dat er voor de splitsing van BHV niets wordt toegegeven. Geen compensaties, wat die ook mogen inhouden. Dat De Wever dus niet het partijstandpunt vertolkt? Tja, ik kan dat alleen maar bevestigen. We hebben bovendien het Grondwettelijk Hof achter ons staan. Het wordt tijd dat men daar respect voor opbrengt.

De nazi's behandelden de joden als kakkerlakken en de Hutu's omschreven de Tutsi's als ongedierte. Nu wordt een gemeenschap omschreven als zwammen. Een uitspraak die we eerder uit de mond van Hitler dan van Onkelinx hadden verwacht.

De Vlamingen willen een staatshervorming. Wat ze niet kunnen binnenhalen in een grote onderhandelingsronde, doen ze stap voor stap in het geniep. Net zoals de zwammen die van binnenuit huizen aantasten tot ze onbewoonbaar zijn, proberen de Vlamingen de federale staat uit te hollen.

Als wij Franstaligen, Walen en Brusselaars, ons eigen lot in handen willen nemen, hetzij in een België dat blijft voortbestaan - wat wij hopen -, hetzij in een andere nationale configuratie, is het nodig dat Wallonië en Brussel een onlosmakelijk geheel vormen. Op economisch vlak, op cultureel vlak, maar ook op territoriaal vlak.

Het vooruitzicht van Vlaamse onafhankelijkheid jaagt me schrik aan, omdat ik als Brusselaar dan in het buitenland dreig te wonen, en omdat het beeld dat sommigen van zo'n toekomstig Vlaanderen naar voren schuiven somber en zonder respect voor diversiteit oogt.

De sociaal-economische hefbomen moeten overgeheveld worden, zodat de gewesten de instrumenten in handen hebben om hun specifieke problemen, zoals de bevolkingsstructuur, aan te pakken. Voor ons is het vooral een zaak van goed bestuur.

In Vlaanderen is de werkloosheid gemiddeld 5 procent. In Wallonië is het 17 procent. Op basis van dezelfde regelgeving is er dus een enorme kloof. Geef dan toch ieder de mogelijkheid zelf zijn zaken te regelen. Als de Franstaligen werkelijk bezorgd zijn om de levensstandaard van de mensen, zouden ze dit net moeten pushen.

De Wever had in het verleden inderdaad een ander einddoel dan wij, maar hij zegt zelf nu dat hij kiest voor de weg van geleidelijkheid. Daarom zet hij zich op dit moment, samen met CD&V, in voor homogene bevoegdheidspakketten en een verbetering van de sociaal-economische hefbomen voor de deelstaten. Dat is ons huwelijkscontract en dat wordt aan beide kanten gehonoreerd

Als je het aan de mensen vraagt, wil tachtig procent dat België bij elkaar blijft. En de twintig andere hebben er niets van begrepen.

Wat ons ook verontrust, is dat de behandeling van de splitsing tijdens het formatieberaad verschoven is naar het einde, als er dus al een overeenkomst is over de andere dossiers. We vrezen dat men op dat ogenblik de zaak niet meer zal laten ontploffen omwille van Brussel-Halle-Vilvoorde, wat betekent dat we opnieuw 40 jaar zullen moeten wachten. We zijn dus zeer attent en houden de druk op de

FDF-voorzitter Olivier Maingain heeft in Vlaanderen niets te zeggen.

Benadrukken dat de N-VA plat op zijn buik moet, getuigt van een gezonde dosis politiek inzicht.

De strijd om de macht binnen Open VLD is stilaan langs communautaire lijnen aan het verlopen. Er zijn de 'regionalisten' die uit de VU komen, rondom voorzitter Somers. Daarnaast heb je diegenen die zoal De Gucht niet echt wakker liggen van een diepgaande staatshervorming.

De N-VA kan maar best plat op de buik gaan liggen om onder de lat door te kunnen.

Het soort “solidariteit” dat België reeds jaren belijdt, zou door de grote Europese leiders op geen enkel ogenblik aanvaardbaar zijn. Echte solidariteit is immers gebaseerd op transparantie, objectiviteit en doeltreffendheid. Drie principes die op geen enkele wijze van toepassing zijn op de Belgische "solidariteit" en waarvan de Franstaligen ook absoluut niet willen weten.

Ik hoop sterk dat België en de drie regio's, Vlaanderen, Wallonië en Brussel, onderling hun niveau van solidariteit blijven behouden.