SP.A ont-SMET uw rangen
Verzonden op: 31-01-2007
Verzonden door: Roel De Leener (0485) 62 43 02
Aantal keren gelezen: 1641
Een kleine twintig aktievoerders, gehuld in witte beschermende pakken ontsmette vakkundig de inkomhal van de "Botanic Building". Om de argeloze voorbijganger te waarschuwen werd een geelzwart veiligheidslint gespannen en werden er bordjes geplaatst met daarop een gevarendriehoek en de boodschap be-SMET-tingsgevaar. Daarna ging het met de lift naar de veertiende verdieping en het kabinet. Daar werden we tegengehouden door getipte ordediensten en een zware glazen deur. Dat weerhield er ons niet van om de rest van ons ontsmettingsmiddel te verstuiven en nog wat veiligheidslint te spannen. Onze aktievoerders droegen verder nog een spandoek mee met de boodschap "SP.A ont-SMET uw rangen!" en affiches met daarop "Geen B-XL".
Pascal Smet kregen we niet te zien en na vijftien minuten werd de aktie afgeblazen. Iedereen kon zonder problemen huiswaarts keren.
Motivatie van deze aktie:Pascal Smet liet zich de voorbije weken tot tweemaal toe (een eerste maal op RTL, de voorbije week nog eens in Brussel Deze Week) inschakelen in het discours van Franstalig België: "Brussel moet en zal uitbreiden".
Die uitbreiding van Brussel is voor ons onbespreekbaar: - een uitbreiding veronderstelt dat Brussel te klein is geworden: momenteel telt Brussel een leegstand van 3 tot 4%. Meer dan 10% van de kantoorruimte raakt niet verhuurd. - de pleitbezorgers van de uitbreiding stellen die uitbreiding voor als iets vanzelfsprekend, steden groeien nu eenmaal. Overal ter wereld erkennen planologen echter het belang van het beperken van de groei van grootsteden in oppervlakte. Londen heeft al meer dan 50 jaar zijn "Green Belt"; andere voorbeelden zijn Ottawa en Torronto, Melbourne volgt binnenkort. - de pleitbezorgers van de uitbreiding stellen de zaken voor alsof er voor die uitbreiding ook buiten Brussel een draagvlak zou bestaan. In de Rand wonen inderdaad een aantal inwijkelingen die problemen hebben met hun taalstatuut. Men vergeet echter al te vaak dat het hier veelal gaat om mensen die bewust NIET voor Brussel hebben gekozen of zelfs Brussel ontvluchtten. Deze mensen zitten heus niet te wachten op hun annexatie door Brussel - de uitbreiding zou een verkeerd signaal zijn aan diegenen die zich nu al meer dan 40 jaar weigeren in te passen in Vlaanderen.
Het pleidooi voor de uitbreiding van Brussel heeft allerminst met logica of noodwendigheid te maken. Het is niet meer of niet minder een puur politiek steekspel tussen Vlaanderen en Wallonië. Pascal Smet gaat zwaar in de fout door hier de zijde van Franstalig België te kiezen.Om het geheel toch wat verteerbaar te maken voor Vlaanderen spiegelt Smet ons voor dat deze uitbreiding een antwoord biedt op de verdere verfransing van Vlaams-Brabant. "Hoe meer gemeenten met Franstaligen aansluiting vinden bij Brussel, hoe minder Franstaligen er over blijven in Vlaams-Brabant" moet het door SMOG en CO2 aangetaste boerenverstand van Smet gedacht hebben. Klinkklare nonsens natuurlijk. De verfransing van Vlaams-Brabant is een gevolg van de blijvende instroom van Nederlandsonkundigen veelal afkomstig uit Brussel. Brussel voedt op deze manier al jaren de verfransing en zal dat ook blijven doen tenzij er iets verandert aan de grootte en samenstelling van die instroom.
In plaats van mee te heulen met Franstalig België zou Pascal Smet: - de macht en het gezag waarover hij meent te beschikken beter aanwenden om z'n Franstalige collega's aan te spreken over het complete falen van hun onderwijssysteem, dat er maar niet in slaagt om tweetaligen af te leveren. - beter werk maken van de leefbaarheid van Brussel opdat Brussel aantrekkelijker wordt om in te wonen en de Brusselse leegloop daadwerkelijk een halt wordt toegeroepen. Snijden in de "groene gordel" is dan geen optie daar zulk een rand wereldwijd erkent wordt als een middel om de leefbaarheid van de stad te garanderen. Van een vooraanstaand lid van een partij die de duurzaamheid predikt hadden we anders verwacht.
Als er in Brussel al te veel Nederlandstalige mandatarissen zijn (Pascal Smet in Zone 02, januari 2006), dan is Pascal Smet er zeker één van. Jammer dat ook de SP.A dat niet inziet. Een minister die op twee weken tijd tot tweemaal toe op dezelfde wijze tegen de officiële partijlijn ingaat, verdient geen andere straf. Of moeten we de houding van de SP.A zien als een voorafspiegeling van het verschil tussen de partijlijn van vóór en die van ná de verkiezingen? Franstalig België heeft dankzij Smet en zijn tamme partij alvast reden te over om hoopvol uit te kijken naar het volgende rondje staatshervormen.