IJzerwake en godsvrede: een moeilijke opdracht
Jan Van de Casteele 28-08-2009
 |
IJzerwake-voorzitter Wim De Wit riep in zijn rede op de Wake op tot samenwerking met de IJzerbedevaart. Hij bracht een pacifistische boodschap (Europese vredesmacht), wees op de francofone suprematie op federaal niveau en wil België van de kaart schoppen. Duidelijke stellingen en goede argumenten. De meeste toch.
De samenvatting van de tekst van De Wit volgt hieronder, gevolgd door een paar kritische bemerkingen. De lezer vindt de integrale tekst als bijlage.
Hereniging met IJzerbedevaart
Wim de Wit riep het IJzerbedevaartcomité op tot ‘hereniging’: ‘Met ons hart zouden we in Diksmuide willen staan: herenigd rond de gebalde vuist van Vlaanderen, de IJzertoren, om er samen te herdenken, te vieren, vreugde en verdriet te delen’
Samenwerking Nederland
In een korte passage over Europa had hij het over een ‘geleidelijke hereniging van Noord en Zuid’, een idee dat volgens hem ook in Noord- Nederland almaar meer leeft.
Pacifisme
Ondanks terechte kritiek op de EU moeten we inzien dat de Europese eenmaking positieve gevolgen heeft (60 jaar geen oorlog meer). Europa moet zich weerbaar opstellen tegen de permanente nucleaire dreiging van Iran, Nood-Korea, Afghanistan. ‘Misschien moeten we ons in die context en in de geest van de "nooit meer oorlog-gedachte ", dan ook maar eens durven afvragen of een onafhankelijk Vlaanderen nog wel een eigen leger nodig heeft?… Kan Vlaanderen zijn bijdrage aan een Europese vredesmacht niet evengoed op een andere en humanere manier invullen?’
Kritiek op federale niveau
‘Het enige wat kardinaal-premier Van Rompuy tot nu toe heeft gepresteerd, bestaat erin het oorverdovend stilzwijgen van zijn regering uit te leggen als een bewijs van stabiliteit. Zover zijn we mét België dus al gekomen’.
Vlaams parlement legitiem
De federale regering heeft geen meerderheid aan Vlaamse kant (12 Franstaligen, 9 Nederlandstaligen), iets wat Herman Van Rompuy ooit zelf ‘staatsgevaarlijk’ noemde.
‘Die regering kunnen we om democratische redenen onmogelijk als onze regering aanvaarden. Enkel de Vlaamse regering is onze legitieme regering!’
Kritiek op N-VA
‘Het feit dat de N-VA enerzijds het belgisch niveau terecht ongeschikt acht om de Vlaamse belangen te vrijwaren, maar anderzijds blijft beweren dat de Vlaamse onafhankelijkheid via datzelfde niveau moet worden afgedwongen, kan ons alvast niet overtuigen.’
Kritiek op Vlaams regeerakkoord en Maddens-strategie
De Wit volgt de kritiek van Mark Grammens op het Vlaams regeerakkoord en de Maddens-strategie (zie elders in deze rubriek Kort): ‘De strategie om niets te vragen, de eigen Vlaamse bevoegdheden maximaal aan te wenden en ondertussen af te wachten tot de Franstaligen op droog zaad zitten - de zogenaamde Maddens-doctrine - is nu reeds volledig mislukt’.
Argument: Walen en Brusselaars laten hun begroting ‘mateloos ontsporen’, geven zo geld uit dat er niet is, lenen en verhogen zo de staatsschuld, waarvan 70% ten laste is van Vlaanderen. ‘Zij wachten dus niet op nieuwe Vlaamse centen, ze stelen ze gewoon door hun begrotingstekort te laten oplopen. Op de Vlaamse politici - ongeacht in welke regering ze zitten - rust een loodzware verantwoordelijkheid. Als zij deze historische oplichting toelaten verkwanselen ze zonder meer de toekomstkansen van onze kinderen en kleinkinderen.’
Vlaams regeerakkoord: positief
Er zijn ook goeie punten: het sterke economische luik, de geplande kinderbijslag en de hospitalisatieverzekering… Al komen die er pas later in de legislatuur, want de financiële middelen hiervoor ontbreken vandaag. ‘Onverwijld’ wetgevend werk is nodig.
De Vlaamse macht
Het Vlaams-nationalisme in al zijn varianten scoorde bij de jongste verkiezingen; 37,1 procent van de Vlamingen koos voor ‘uitgesproken flamingantische partijen’.
‘Een roep naar meer onafhankelijkheid voor Vlaanderen’ (citaat Etienne Vermeersch)
Bedreigingen
Hier gaf De Wit een overzicht van ‘bedreigingen’ waar Vlamingen moeten voor uitkijken: een paritaire senaat, een federale kieskring, samenvallende verkiezingen, uitbreiding van Brussel, de nieuwe financieringswet, de corridor door de Vlaamse gemeente Sint-Genesius-Rhode, herfederaliseren van bevoegdheden, het afschaffen van de taalwetten in Brussel en de rondzendbrief Peeters in de Vlaamse Rand, inschrijvingsrecht voor de franstaligen uit de rand, bijkomend geld voor Brussel, BHV… Voorts zijn er de belangenconflicten, het probleem Brussel, dat almaar meer geld vraagt en krijgt, de twaalf miljard euro transfers in de bodemloze Waalse put (geen vangnet, maar een hangmat), de ondemocratische grendels, alarmbellen en pariteiten, de geldverslindende ‘poppenkast’ van Laken, de onmacht van België in crisistijd en de gevolgen voor de welvaart…
Vlamingen liggen volgens De Wit wel degelijk wakker van een staatshervorming, want alleen die kan zorgen voor een betaalbare gezondheidszorg, een aangepast tewerkstellingbeleid, een kindvriendelijk gezinsbeleid, een beter justitiebeleid, pensioenzekerheid, een duidelijk en consequent asiel- en migratiebeleid.
Besluit
Er is nu genoeg afgetast, gestudeerd, gedialogeerd en genegocieerd. Daarom: geen “staatshervorming” meer, maar gewoon de korte pijn. Vlaanderen dient op de kaart gezet als een zelfstandige staat in Europa. ‘En de enige manier om Vlaanderen op de kaart te zetten is door belgië er van af te schoppen.’ De Wit besloot met de oproep aan de Vlaamse politici: verenig u in de "Godsvrede" van onze fronters en ga voor ‘meer welvaart en welzijn in Vlaanderen door onafhankelijkheid! Die komt er als CD&V, N-VA, Vlaams Belang en LDD samen aan de kar duwen, want samen hebben zij een voldoende meerderheid in het Vlaams parlement! Onze onafhankelijkheid ligt dus als het ware voor het grijpen!
‘Zonder belgië, omdat het niet anders kan! Tegen belgië, omdat het moet!’.
Commentaar (JVdC)
Laat ons duidelijk zijn: veel Vlaamsgezinden en nog meer Vlaams-nationalisten zullen het voor een groot deel of volledig eens zijn met De Wit. De oproep richting IJzerbedevaart is een fris geluid en alvast consequent in overeenstemming met zijn pleidooi voor Godsvrede. Het pacifistische signaal – Vlaamse vredesmacht? – moet de ernst van die oproep wat onderbouwen.
Dat de Vlaamse regering kritisch moet worden gevolgd, dat lijkt evident. En inderdaad, het succes van de Maddens-strategie (voor zover die in die regering zal worden gevolgd) is geen zekerheid. Dat ze bij voorbaat is mislukt, iets waar ook Vlaams Belang van uitgaat, is minder evident. (zie ook repliek van Bart Maddens in De Standaard, in ander KORT-bericht op www.vvb.org/kort )
De Wits felle en snelle kritiek, ook op N-VA, is op zijn minst voorbarig. Een en ander lijkt niet helemaal in overeenstemming te zijn met zijn oproep tot ‘vereniging in Godsvrede’. De Wit mag dan al de Vlaamse verzuchtingen voluntaristisch vertolken, van een meerderheid in het Vlaams Parlement om ‘de onafhankelijkheid te ‘grijpen’, is helaas nog geen sprake. Enige omzichtigheid in de strategie om Vlaanderen definitief op de kaart te zetten is derhalve aangewezen. Er zal immers ‘veel volk’ voor nodig zijn…
De piste van een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring (ook op de Wake vertolkt door Frans Crols) is interessant als aanzet tot een breder debat, maar vergt veel juridisch onderzoek.
De verwijzing van De Wit naar het ontsporen van het Brussels en Waals budget is eveneens terecht, maar als Wallonië en Brussel nieuwe putten maken (begrotingstekort laten oplopen, meer lenen) is dat in eerste instantie erg voor hun eigen winkel. Als de Vlaamse politici federaal of Vlaams / oppositie of meerderheid mits voldoende assertiviteit de federale staat dwingen tot sanering. Elke sanering daar vermindert de transfers, elke ontsporing daar vergroot de geldstroom.
Bijlage
Toespraak Wim De Wit IJzerwake 2009
(37 Kb)
Terug naar de artikelenlijst.