Vooral Waalse fiscale zondaars worden met rust gelaten
Jan Van de Casteele 12-02-2009
 |
Vooral Waalse (en Brusselse) fiscale zondaars worden met rust gelaten. Al jaren slaagt Reynders erin die transfer naar Wallonië ongemoeid te laten. Enkele opmerkelijke signalen...
Elk jaar ‘vergeten’ 32.000 bedrijven (op een totaal van 420.000 bekende bedrijven, van eenmanszelfstandigen tot grote kmo’s), hun belastingaangifte in te dienen. Amper één op de vijf wordt uiteindelijk toch belast. De toename situeert zich vooral in Vlaanderen, met meer dan 12.000 'fiscale zondaars', en in Brussel, met meer dan 10.000 'vergeetachtigen', terwijl het aantal overtreders in Wallonië tot ruim onder de 10.000 is gezakt.
Uit een andere vraag, van Peter Logghe (Vlaams Belang), blijkt dat het aantal belastingplichtige particulieren dat geen aangifte doet, zowat 300.000 bedraagt. Walen en Brusselaars springen in vergelijking met Vlamingen veel lakser om met hun aangifte.
De fiscus jaagt veel harder jaagt op Vlaamse spijbelaars dan op Franstaligen.
De controle
Wat gebeurt er met een bedrijf dat betrapt wordt op het niet-aangeven van de inkomsten? In theorie volgt een forfaitaire aangifte plus eventueel een boete. In 2007 werd amper een vijfde van de betrapte spijbelaars forfaitair belast. Het jaar voordien werd nog een kwart betrapte bedrijven uiteindelijk toch belast. De forfaitaire aanslagen die worden aangerekend, zijn bovendien al tien jaar niet meer aangepast of geïndexeerd. Van der Maelen interpelleerde Reynders daarover al herhaaldelijk. Diens antwoorden evolueerden van ‘ten spoedigste onderzoek hiernaar’ (2005) naar ‘onderzoek bijna afgerond’ (2007) tot ‘onderzoek afgerond, het dossier ligt ter studie’ (2009). (DS, 12 februari 2009)
Uit cijfers van staatssecretaris voor Fraudebestrijding Carl Devlies (CD&V) blijkt dat de Vlaamse belastingplichtigen maar liefst 70 procent van de controles dragen, zowel wat de personenbelasting als de vennootschapsbelasting betreft. Nochtans staat tegenover die 70 porcent Vlaamse controles slechts 55 procent van de ambtenaren.
Jan Jambon (N-VA) vroeg de staatssecretaris om maatregelen om die onevenwichtige regionale spreiding (controles, maar ook controleurs-ambtenaren) ongedaan te maken.
Geen nieuws
De fiscale kloof is geen “nieuws” (meer) en is er ook in andere aspecten van de fiscaliteit. (*)
In 2002 opende de fiscus 88 procent van zijn dossiers bij Nederlandstalige deurwaarders tegen Nederlandstalige belastingplichtigen (Trends, 5 februari 2004). Bij een voorgenomen controle van de fiscus bij Standard Club Luik wordt de regeringscommissaris door zijn voogdijminister teruggefloten. De administratie wordt niet teruggefloten bij controle van Vlaamse voetbalclubs die het gelag betalen.
In 2003 werd in de Waalse gerechtelijke arrondissementen in slechts 6,6% van de gevallen een deurwaarder gestuurd naar mensen die hun gerechtelijke boetes niet betalen. In Vlaanderen gebeurde dat voor 19,9% van het aantal geldboetes. In het gerechtelijke arrondissement Hoei bleek het ministerie van Financiën al twee jaar lang zelfs niet één enkele keer een deurwaarder te hebben ingeschakeld om boetes in te vorderen. (Luc Van der Kelen, , 6 april 2004)
‘De fiscus veegt vaker de spons over boetes van Waalse en Brusselse fiscale zondaars’. Wie vraagt – en krijgt – het vaakst de toepassing van een regentbesluit uit… 1831 en kan een beroep doen op ‘verzachtende omstandigheden en redenen van humanitaire, sociale of andere aard’? Jawel… . Bijna de helft van de dossiers (47 procent) komt uit Wallonië. Brussel is goed voor 25 procent en Vlaanderen voor 28 procent van de dossiers. (parlementaire vraag Hendrik Bogaert, CD&V, De Standaard, 22 maart 2006)
In 2006 behandelden de Vlaamse controlecentra bijna drie keer meer btw-dossiers behandeld dan de Waalse, terwijl er in Vlaanderen maar twee keer zoveel actieve btw-plichtigen waren. Ook op het vlak van de personenbelasting hebben de Vlaamse controlecentra 2,5 keer meer dossiers behandeld dan de Waalse. Brusselse btw-plichtigen krijgen niet eens een tiende van het aantal controles te verduren’ (Belang van Limburg, 30 juli 2008)
In 2007 vernam Dirk Vandermaelen dat in Vlaanderen 3,3 procent van de aangiften vennootschapsbelasting (jaar 2005) niet correct gebeurden, tegenover 6,1 procent in Wallonië en 7,4 procent in Brussel. (antwoord op parlementaire vraag 19 september 2007)
‘Fiscus laat Franstalige wanbetalers veel meer met rust dan Vlaamse’ en de scheeftrekking is ‘nog veel onrechtvaardiger dan gedacht’, luidde het ook al eind 2008. 'Het district Charleroi telt bijvoorbeeld anderhalf keer meer wanbetalers dan het fiscaal veel grotere district Antwerpen en drie keer meer dan Gent… Mensen betalen niet omdat ze ermee wegkomen', aldus ook toen al Dirk Van der Maelen (sp.a). ‘Dit verzuim heeft niets te maken met een tekort aan mensen, integendeel. De ontvangstkantoren in Wallonië zijn beter bemand dan de Vlaamse. Met andere woorden: in Vlaanderen nemen minder ontvangers meer initiatieven… Als de belastingen overal even efficiënt zouden worden geïnd als door de beste kantoren in Vlaanderen, levert dit jaarlijks 800 miljoen euro op. Geld dat kan worden gebruikt voor het verlagen van de belastingen.’ (De Standaard en Het Nieuwsblad, 24 sept. 2008).
‘Het aantal Vlamingen die na één jaar hun belastingen nog altijd niet betaald hadden en tegen wie de fiscus nog niets had ondernomen, schommelde op 31 mei 2008 tussen 6,5 procent (in Antwerpen) en 11,6 procent (in Leuven)’, zegt Johan Vande Lanotte. ‘In Wallonië schommelt het percentage ongemoeid gelaten wanbetalers tussen 26 procent (in Namen) en 46,6 procent (in Charleroi).’ Door die verschillen te tolereren, brengen CD&V en N-VA volgens Johan Vande Lanotte een nieuwe, onrechtvaardige geldtransfer op gang tussen Vlamingen en Walen. (Belga, 16 september 2008)
Besluit
De Waalse ambtenaar is een Waalse ambtenaar, de federale pot (vooral Vlaanderen dus) springt toch bij. De Vlaamse ambtenaar is een Belgische ambtenaar die deze federale pot stijft. Laksheid in Wallonië is één van de grote oorzaken van de onwaarschijnlijke staatsschuld. En dan zijn er Franstaligen - Armand Dedecker bij voorbeeld – die beweren dat bij splitsing van de staatsschuld hiervan 70% ten laste moet worden gelegd van Vlaanderen.
Om met een uitspraak geleerde en consequente mens te eindigen: 'Onze staatsstructuur laat niet toe dat Vlaanderen zich ten volle ontplooit... De uitbreiding van bevoegdheden moet zowel de sociale zekerheid als de fiscaliteit betreffen. Die uitbreiding kan er best onmiddellijk komen' (Guy Verhofstadt in De Belgische Ziekte, 1997, blz. 56).
(*): De financiering van de regio's gebeurt in hoofdzaak via de overdracht van een deel van de ontvangsten uit de personenbelasting en de BTW aan de gemeenschappen en van de personenbelasting aan de gewesten. Aan inkomstenzijde zijn de Vlamingen omwille van de fiscale kloof de pineut (ze betalen te veel). Aan de uitgavenzijde ('juste retour') zijn er ook al omstreden regelingen (verdeling BTW-overdracht op basis van aantal leerlingen, 'eeuwige' nationale solidariteitsovereenkomst tussen de gewesten)
Terug naar de artikelenlijst.