Quid CD&V? Een antwoord aan Yves Desmet
Jan Van de Casteele 21-07-2008
Yves Desmet analyseert in zijn krant (19 juli) de come-back van CD&V: de ontkerkelijking deed de partij buigen, maar het opkomen voor eigen leefomgeving en identiteit (versus globalisering) was een schot in de roos. Het ontslag van Leterme is daarvan het logische gevolg.
De CVP ging in het Vlaamse maatschappelijke politieke landschap onderuit in 1999. Jaren lang was de partijaanhang verschrompeld. Het bindmiddel 'christendom' smolt weg (ontkerkelijking) en het daarmee verbonden 'conglomeraat van belangengroepen waarin zowel ondernemers, vakbonden, boeren als sociale organisaties' verloor zienderogen aan kracht. In de plaats hiervan kwamen ontzuiling, verstedelijking, individualisering. Het stemmenaantal halveerde. De dioxinecrisis deed de rest. De tjeven mochten naar de oppositiebanken.
Paarsgroen is een nieuwe frisse ploeg, waartegen CVP aanvankelijk weinig kan inbrengen. Maar in paars (II) barst ook binnen die coalitie al snel het cement.
Nieuwe kracht: identiteit
Nieuwe kracht haalt CD&V uit de nieuwe context. In een almaar globalistischer context 'groeit de behoefte om de eigen leefomgeving te verdedigen en te behouden. Er ontstaat een groeiende behoefte aan identiteit' (zoals elders in Europa, van Trots op Nederland tot Forza Italia)
Desmet noemt dat een 'defensieve reflex, dat een reservaat van vertrouwdheid wil handhaven, gevoegd door een nostalgisch verlangen naar een verleden dat vaak niet eens bestaan heeft. een rustige, veilige omgeving, met een beetje groen, waar mensen elkaar nog helpen en bijstaan'. De globalisering is voor Desmet evenwel 'onafwendaar', en het verzet daartegen wortelt volgens hem in rechts-extremisme en ook wel in Vlaams-nationalisme.
Met de slogan 'goed bestuur' inpikkend op die opinietrend, zou CD&V uit de asse van de oppositie zijn opgerezen. CD&V speelt bovendien daarmee op bekend terrein (het tilde Vlaanderen op van arme boerenstrek tot een van de vijf meest welvarende regio's van Europa). Leterme werd volgens Desmet uitgespeeld als man van de landelijkheid tegen de stedelijkheid (zijn Westvleteren tegen Verhofstadts wijn; zijn geit op eigen tuin tegen Verhofstadts Toscaanse olijven...).
'Die landelijkheid is de nieuwe politieke breuklijn. In Europa, maar zeker in Vlaanderen'. De Walen willen een corridor naar Brussel, de Vlamingen een inperkende Gordel ('in wezen een symbolische schutkring van fietsen') rond Brussel.
Leterme is er vervolgens in geslaagd weer aansluiting te vinden bij de verloren zonen: de Vlaams-nationalisten om zo supersterk te worden in Vlaanderen. 'Hoe meer bevoegdheden Vlaanderen heeft, hoe onbedreigder en machtiger de positie van CD&V'. Daarom zal Leterme niet toegeven. 'Het ontslag dat iedereen zo heeft verbaast was geen impulsieve ingeving, het was een volkomen logisch gevolg van de langetermijnstrategie van de nieuwe, landelijke, Vlaamse christendemocratie', zo besluit Desmet.
Commentaar (JVdC):
Desmets analyse is lezenswaardig. Maar ook merkwaardig. De auteur - zowat de grootste bepleiter van paars - treurt om de maatschappelijke ontwikkelingen, vooral in Vlaanderen. Maar Desmet lijkt ook moe te worden. Zijn onmacht doet pijn.
Zijn felle geloof in de onweerstaandbaarheid en de exclusieve 'plusjes' van de globalisering botst op de recente trends: het stilaan succesvolle verzet tegen de uitwassen ervan, dat vooral wordt geventileerd in (soms) democratische verkiezingen. Daar klinkt een jongere en frissere boodschap.
De radicale linkerzijde heeft in postmodernistische tijden haar eigen Kerk (doctrinair socialisme) en heiligen v(Marx en co) verloren.
Bijwijlen wordt de machteloze analyse dan ook plots een stuiptrekking van een verslagen verdediger van het eenheidsdenken.
Het valt nog te bezien of aan sommige (nefaste) gevolgen van de globalisering "niets" kan worden gedaan. Sociale bewegingen zijn kritisch, en niet zelden met reden. Maar ook bewegingen die zich inspireren op de emotionele en rationele aantrekkingskracht van kleinschaligheid, identiteit, diversiteit en subsidiariteit winnen aan invloed. Niet met veel straatgetoeter, maar daar waar de democratie het felst spreekt, in de stembus: Berlusconi blijft op winst, Nederland is volop op zoek naar een eigen weg, niet alleen de Ieren foeteren tegen een te gulzig Europa, Vlamingen duwen niet alleen Leterme, maar ook N-VA en Vlaams Belang vooruit, Sarkozy verdedigt met succes het Franse verhaal, Denen en Tsechen, maar ook Schotten, Catalanen en Basken willen hun plek in de geschiedenis.
Geef de duurste wijnen en Toscane maar aan volksmensen als Hugo Camps, Brussel aan de hongerigen van de Dansaertstraat, de ivoren torens van de EU aan wettenbrouwers, de cultuur aan het groot-kapitaal, uiteindelijk zal het kiesvee minder volgzaam zijn dan verwacht.
Tot slot nog dit: niet het platteland (dat is gevolgd) maar de verworpenen der aarde in de Vlaamse steden revolteerden electoraal het eerst tegen globalistische dogma's, die een niet onmachtig deel van Vlaamse weldenkenden hun door het strot duwde. Uitkijken naar 2009 (of vroeger?)
Terug naar de artikelenlijst.