CD&V: kiezen tussen het 'lege nu' en de toekomst
Jan Van de Casteele 10-07-2008
 |
Zijn er vieze manoeuvres aan de gang binnen CD&V? Dat valt nog te bezien. Vast staat dat de partij voor het moment van de waarheid of de leugen staat.
Yves Leterme - het is menselijk maar niet goed te praten - klampt zich vast aan zijn functie. Dat Franstaligen (en Open VLD) zijn 'gestel' ondermijnen (op alle vlakken) neemt hij er blijkbaar bij. Hij wordt de man van het duizendvoudig uitstel, die zichzelf te pletter loopt tegen het Belgische establishment. Er rest hem nog maar weinig tijd om de Vlaamse kaart te trekken. Enkel woord houden, zelfs in extremis, kan hem nog overeind houden in het Vlaanderen van morgen. Dàt is belangrijk voor de mensen.
Goed dat De Wever en de moedigen binnen CD&V (onder meer Jong CD&V-voorzitter Bert De Brabandere) met open kaarten spelen. Na Letermes suggestie om losweg over 15 juli te vliegen herinnerde De Wever de premier met recht aan de confederalistische optie van zijn partij ('We moeten de sprong maken naar het confederalisme'). 'Het lijkt er wel op alsof de premier het kartel uit elkaar aan het spelen is...' 'La Libre Belgique heeft net geen feesteditie uitgebracht om te melden dat Leterme zijn eigen kartel in de gracht aan het rijden is', zegt De Brabandere (DS, DM 10 juli)
Ondertussen aarzelt Marianne Thyssen nog om een knoop door te hakken. Niet de basis via een congres, maar een 'algemene vergadering' met 230 parlementsleden en vertegenwoordigers van regio's en afdelingen moeten maandag 14 juli beslissen. De Brabandere voelt nattigheid: een (té?) groot deel van die 230 partijtoppers zit bedwelmd in het web van het federale niveau (kamerleden en hun achterban).
Het blijft afwachten of de rustige analyse van de toekomst (en niet alleen van het naakte nu, waarin de partij stilaan haar kracht verliest) voldoende CD&V'ers wakker houdt. Een splitsing van het kartel is een schot in eigen voet. Dat voor de partij enkel in Vlaanderen de lamp brandt, zou na een jaar crisis toch zo'n beetje duidelijk moeten zijn.
Er rest maar één conclusie: op naar de notaris! Alleen daar kan Leterme zijn glimlach terugvinden.
Nonsens-peiling
Ondertussen bracht een gemanipuleerde nonsens-peiling van Marc Swyngedouw (gebaseerd op 64 "nieuwe kiezers") De Standaard en de VRT (Devadder) zowaar in extase. Eerder al gaf dezelfde 'wetenschapper' het signaal dat CD&V best verder kan zonder 2% N-VA'ers ('Het loskomen van N-VA van CD&V zal de CD&V niet onttronen', Het stemaandeel van de Vlaamse politieke partijen, blz. 14). Ga lopen, prof.
Hopelijk is het inzicht van voldoende CD&V'ers groot genoeg om die media-politieke sturing in die materie te doorzien. Veel 'chefs' van genoemde persorganen zijn niet meer dan paarse gewrichten. Na elk Vlaams signaal van Guy Tegenbos volgt binnen de kortste keren in hetzelfde dagblad een sussend commentaar van Peter Van der Meersch, de vriend van madame Béatrice Delvaux, die met haar krant Le Soir het Belgisch evenwicht wil behouden door een Vlaams-radicale partij de verdrinkingsdood toe te wensen. Wat ze VB en LDD toewenst, moet nog een stuk sappiger zijn. Inzake communautaire problemen trekt Le Soir als Brusselse krant 'de kaart van het FDF', schrijft Karin Raeymaeckers (U Gent) vandaag nog in De Morgen (10 juli). Mooie maatjes hebben ze daar, aan de top van De Standaard.
Vandaag (10 juli) schrijft Tegenbos dat 'een dialoog van deelstaat tot deelstaat' misschien de enige optie is. 'De Vlaamse partijen vroegen honderd, de Franstalige boden nul; een normaal compromis moet dan in de buurt van vijftig liggen; voor de Franstalige partijen kan het hoogstens in de buurt van tien liggen'...'De essentie van België is voor hen dat zij (met 40 procent van de bevolking) elke vraag van de andere groep (met 60 procent van de bevolking) kunnen blokkerfen. Dat is de betekenis van de pariteit in de ministerrraad die ze bekwamen, van de bijzondere meerderheden, en van de alarmbel- en belangenconflicten'. We zijn benieuwd naar de volgende kalmeerpil van de algemene hoofdredacteur.
De Vlaamse politici die de polsslag van Vlaanderen willen voelen, raden we aan eens buiten de lijntjes van Vandermeersch en Van der Kelen op zoek te gaan naar de polsslag van de kiezer. Brievenrubrieken, marktgesprekken, blogs en fora zijn niet altijd even hoogstaand, maar wel vaak verhelderend. Tenzij men hen snel de stemplicht ontneemt (ook al een wens van Swyngedouw) zullen zij mee de wegwijzers plaatsen.
Terug naar de artikelenlijst.