Luc Huyse tussen clichés en frustraties
Jan Van de Casteele 23-06-2008
 |
Over zin van hervormingen:
Huyse: ‘Het is riskant om zelfs maar de indruk te wekken dat een staatshervorming het leven van de mensen op al die wezenlijke vlakken ook maar een sikkepit zal verbeteren. De grotere problemen zullen the day after natuurlijk niet weg zijn.’
Huyse vergeet dat precies het overeind willen houden van de Belgische constructie al tientallen jaren zorgt voor politiek tijdverlies. Een grondige oplossing zou alvast tijd vrijmaken voor andere zaken, maar dan de compromissen-diarree waar Huyse voor pleit. Bovendien is de kans reëel dat precies de dagelijkse problemen met een beleid op maat van Vlaanderen en Wallonië wel degelijk opgelost geraken.
Over verdampen van België en… Vlaanderen
Huyse: ‘Men zegt dat België verdampt. Dat is zo, maar dat geldt ook voor Vlaanderen. Economisch en cultureel dringen zich ontwikkelingen op die niet alleen het gewicht van natiegrenzen, maar ook van gewestgrenzen doen afnemen’.
Een absoluut waardeloos argument. Naties verdwijnen niet, integendeel, er komen er de jongste decennia bij. Ook kleintjes, en die doen het goed. Dat Vlaanderen, met zijn bevoegdheden over cultuur, onderwijs en straks hopelijk ook ten volle over het sociaal-economische, zou verdampen, dat is pas politieke science-fiction. En Huyse hoeft ons hier niet te horen zeggen dat er geen groeiende samenwerkingsverbanden zijn. Kortom hij vergist zich: onder het Europese niveaus zullen er kleinere entiteiten overeind blijven. In het kader van subsidiariteit kan het niet anders. Vlaanderen wordt het intermediaire niveau.
Over opiniepeilingen
Huyse: ‘Swyngedouw mag nog vaak zeggen dat slechts 9 procent van de Vlamingen separatistisch is, de dag dat er in Het Laatste Nieuws een enquête verschijnt die zegt dat ze met 55 procent zijn, gaat dat laatste wegen op het klimaat en de besluitvorming in de Wetstraat’
Een pijnkreet zonder veel betekenis. Swyngedouws onderzoek is een jojo, andere peilingen zijn evenzeer jojo’s. Peilingen zijn maar (relatief zwakke) richtingwijzers in de politiek. De partijen die pleiten voor grote staatshervorming of zelfs onafhankelijkheid, scoren met gemak. Huyse blijft als een ouderling analyses breien rond de stoof van zijn geloof.
Over de stemmen voor Leterme
Huyse: ‘Inhoudelijk waren dat bijna blancostemmen. Hoogstens kun je er een zeer algemene zucht naar verandering in lezen’.
Misschien moet Huyse maar eens uitleggen wat de ‘inhoudelijke’ waarde van stemmen voor zijn favorieten dan wel is? Misschien moeten wat dat stemmen toch maar afschaffen?
Over het kartel
Huyse: ‘Hoe wil je in godsnaam met jezelf in het reine komen met een cactus in je broek? Hoe kan dat, als je het jezelf zo moeilijk maakt. Binnen de christendemocratie was er altijd een overbruggende vorm van solidariteit.’
Niet bijster origineel voor een socioloog en rein denker. De geldstroom naar Wallonië is door de Vlaamse administratie voldoende becijferd. En CD&V, met het ACV als cactus in de broek, lijkt niet van plan die op te blazen (integendeel, zie Actueel, voorstel werkgroep staatshervorming). Een socioloog die eens onderzoekt hoe het komt dat tientallen jaren solidariteit de economische kloof met geen millimeter heeft vernauwd, het zou eens wat anders zijn…
Een paar uitspraken geven aan dat Huyse dan toch niet helemaal voorbij kan gaan aan de realiteit:
Huyse: ‘Er is één cruciaal nieuwe factor: de boedelscheiding is nu een optie… Vandaag heb je in het communautaire de echtscheiding als optie en dat verandert het scenario fataal. Het is een dynamiek waar we geen draaiboek voor hebben. Die geest is uit de fles en het is zeer de vraag of hij er nog weer in gaat’. Temeer omdat een splitsingsmodel door Europa min of meer gelegitimeerd is (van Tsjecho-Slowakije tot Kosovo). Je krijgt inderdaad precedenten die een moreel draagvlak creëren voor zo’n geopolitieke scenario’s…. Om het beeld van de echtsscheiding even door te trekken: het is niet omdat er meer scheidingen zijn, dat de relatie tussen koppels zoveel slechter zou zijn dan in het verleden. Echtscheiding is in vele opzichten, moreel, juridisch en zelfs kerkelijk aanvaard. Wat houdt mensen nog tegen in bepaalde gevallen? Dat is de kwestie van het hoederecht. In België is dat dus Brussel en de openbare schuld.’
Dan toch een mooie passage, weze het dat hij ze laat sterven in nog maar eens een cliché: ‘dat vreeselycke probleem Brussel toch’… Alsof Vlamingen én Walen voor dat secundaire probleem (Brussel kan immers niets zonder het achterland) in overleg met mekaar, maar ook met Europa, met de Brusselaars (herleid tot de rol die een stad zich mag aanmeten) geen oplossing zouden vinden.
Huyse: ‘Ik vind dat we de stelling ‘eerste het communautaire, daarna de rest’ moeten ontzenuwen. Er is namelijk geen enkele garantie dat het eerste lukt.
Bedankt voor de tip, één garantie is er wel, dat ‘de rest’ eerst al een paar tientallen jaren niet lukt.
Terug naar de artikelenlijst.