Wat Reynders wil

Jan Van de Casteele 21-01-2008

In een opmerkelijk interview in De Morgen is nog maar eens duidelijk gemaakt dat de Franstaligen de redelijkheid zelve zijn.

Wij, Franstaligen, zijn goed bezig, zegt Reynders. We zijn zelfs voor staatshervorming. Want zie, zelfs Philippe Moureaux wordt nu een confederalist "als"... (als Brussel Vlaams-Brabant mag opeten en als België op slot gaat tot het einde der tijden met een grendel van het sterkste Waalse staal op alle deuren naar verdere staatshervorming in de toekomst).

Reynders zelf heeft ook één "als...": een staatshervorming moet vooral de Belgische federatie versterken! In twee bladzijden in De Morgen (19 januari) slaagt hij er niet in één concreet voorbeeld van hervorming richting gewesten of gemeenschappen mee te geven.

Wat is het kleinigheidje dat hij dan zelf wil?

1. Meer bevoegdheden toe te vertrouwen voor het federale niveau. In twee woorden: Meer België. In één woord: recuperatie. Of nog: achteruitrijden.

Voorbeelden: geluidsnormen, maar ook jeugdbeschermingsbeleid, preventie in de gezondheidszorg, Vlaamse centen van de rijke Vlamingen, verkeersveiligheidsbeleid, milieumaatregelen (Kyoto)

2. Meer macht voor het federale niveau (eufemistisch: 'een coördinerende rol als de gewesten er onderling niet uitgeraken').

Eerste leuke vondst: als Vlamingen en Walen het oneens zijn wil hij in een eentweetje met Verhofstadt zijn machinerie in gang zetten: de beslissingen worden dan maar genomen in de paritaire senaat. In 't Vlaams vertaald: een meerderheid mag haar wil niet opleggen! (de minderheid dus wel)

3. Elimineren van nog meer Vlaamse kiezers. Een federale kieskring tegen de Vlaams-nationalisten.

Tweede leuke vondst van Reynders, ook al in een eentweetje met Verhofstadt: verander de spelregels van het kiessysteem,  geef ons een federale kieskring. Eén tongslippertje toch wel: Reynders geeft toe dat die er moet komen om de Vlaamse kiezer te jennen, zo blijkt uit dit citaat: 'Een aantal nationalistische partijen in Vlaanderen heeft het goed gedaan bij de laatste verkiezingen, omdat ze zich alleen tot de Vlaamse kiezers moesten richten'. Dank u, Didier, voor zoveel openhartigheid. Al hadden we uit de geschriften van de Pavia-proffen en Guy Verhofstadt ook al begrepen.

4. Het stillen van de Brusselse honger: Groot-Brussel, Klein-Brabant.

Reynders eindigt in schoonheid, met een dreigement: Al wie het hier niet eens mee zou zijn - maar wie is nu zo'n oen? - kan niet anders dan een partizaan zijn van het separatisme!

Leterme is dus nog niet thuis (maar wil hij wel naar huis, da's een andere vraag). 'Een staatshervorming komt er enkel als ook de federale staat versterkt wordt', declameert Reynders nog eens tot slot. En voor wie het niet gelooft, is er een drievoudig dreigement.

1. Zoniet komen er verkiezingen

2. Of: zoniet komt er een nieuwe formateur

3. Of: zoniet komt er een 'verlenging van lopende zaken onder Verhofstadt'.

Goed dat er nog Franstaligen zijn om ons eraan te herinneren wie er in België de lakens uitdeelt. Als Schouppe met z'n partij nog eens in de hoek wil liggen, waar ze in 1999 terechtkwam, weet hij wat hij moet kiezen: buigen voor blauw, voor het establishment en onderhandelen over de onzin van Reynders, of luisteren naar zijn kiezers.

'De staatshervorming is maar een middel, en geen doel', speechte Schouppe. In de geest van Reynders kan ze inderdaad een perfect middel zijn om de eigen kiezers te bedriegen.

 

 

 

 

 

 

-  

 

Terug naar de artikelenlijst.