Ontwikkelingssamenwerking: Vlaanderen kan meer (ondanks VLD)

In zijn nota over de staatshervorming suggereert (bepleit) Guy Verhofstadt het opnieuw federaal maken van ontwikkelingssamenwerking. Die is echter nauwelijks gesplitst. ‘In strijd met Lambermont' , repliceert Vlaams minister Bourgeois. Meer regionalisering was toen de afspraak. Maar voor de top-drie van de VLD zijn afspraken maar ‘om te lachen.

In de nota van premier Guy Verhofstadt (Open VLD) over de staatshervorming werpt Verhofstadt de herfederalisering van de ontwikkelingssamenwerking op. 'Er kan geen sprake zijn van een herfederalisering van de ontwikkelingssamenwerking', repliceerde Vlaams N-VA-minister Geert Bourgeois op 15 januari in het Vlaams Parlement.

'Men kan Vlaanderen zijn bevoegdheid over ontwikkelingssamenwerking niet afnemen. Integendeel, de regionalisering ervan moet net nog in een hogere versnelling worden geschakeld', aldus Bourgeois.

Bourgeois wees erop dat de regio's dan wel bevoegd zijn over ontwikkelingssamenwerking, maar dat het nog altijd wachten is op het bijbehorende budget zoals beloofd in het Lambermontakkoord en de financieringswet.

'Wat Verhofstadt voorstelt, is in strijd met zijn federaal regeerakkoord uit 2003, waarin beloofd wordt Lambermont uit te voeren. Het gaat ook in tegen het Vlaamse regeerakkoord uit 2004 en de Vlaamse resoluties waarin duidelijk de volledige overheveling van Ontwikkelingshulp naar de deelstaten wordt geëist’, aldus nog Bourgeois. (De Tijd, 16 januari 2008)

Commentaar (JVdC)

 

Als het Vlaams Parlement in 1999 bevoegdheidsuitbreiding vraagt ook inzake ontwikkelinssamenwerking (punt 4.5 van Resolutie 4) is de VLD natuurlijk verschrikkelijk voor. Maar ja…

 

En Lambermont dan? Waren het niet De Gucht en de VLD die mee ontwikkelingssamenwerking en buitenlandse handel hebben overgeheveld naar Vlaanderen via het Lambertmontakkoord? Die bevoegdheden werden gesplitst omdat het Belgische niveau niet werkte. Delegaties rolden bekvechtend over de straat tijdens hun buitenlandse bezoeken. Zo gênant dat iedereen begreep dat het zo niet langer kon. De buitenlandse handel is alleen maar toegenomen sedert Vlaanderen er zelf verantwoordelijkheid voor draagt. Splitsen werkt. Maar dat gaat dan wel ten koste van de macht van federale ministers als De Gucht. Eigenbelang wordt in onze politiek graag verkocht als “gezond verstand”.

 

In een interview met Doorbraak (23 april 2003) noemde Karel De Gucht het Lambermontakkoord een stap in de goede richting (meer fiscale autonomie, regionalisering van de gemeente- en provinciewet, de regionalisering van de buitenlandse handel, landbouw, ontwikkelingssamenwerking). Maar ja…

 

Goed dat België met zijn ontwikkelingssamenwerking bijdraagt tot de vrede, prees buikspreker Albert II zijn premier Verhofstadt II in zijn nieuwjaarstoespraak (2007). Hij vertelde er wel niet bij dat Vlaanderen met gemak de 0,7 procentsnorm zou halen, maar dat die norm in zijn federaal kraam met moeite halfweg geraakt. En waarom dan wel?…

 

Einde 2006 mocht federaal minister van Ontwikkelingssamenwerking Armand De Decker (MR) bevallen van volgend citaat: ‘Het einde van België als een realiteit voorstellen, is volkomen ontoelaatbaar’... ‘Het aan de kaak stellen van de Belgische instellingen en van de monarchie door journalisten met een blijvende verwarring tussen informatie en fictie is onaanvaardbaar voor een publieke zender’. De democratie van de federalen, jaja…

 

Als Dirk Castrel en Paul Geudens van Gazet van Antwerpen in volle verkiezingsperiode in mei 2007 aan de partijen vragen wat het partijstandpunt is, zijn de liberalen “voor” een splitsing. Maar ja…