Een tiendeprocentje meer groei was – ondanks een nog altijd gigantische achterstand – voor politici en voor commentatoren (ook Vlaamse) de reden tot vreugde. We schreven het in deze rubriek op 27 december: even wakker blijven aub. Het trompetgeschal over de snellere Waalse economische groei is meer dan voorbarig, zo blijkt uit cijfers van het Planbureau. Een eigen sociaaleconomisch beleid kunnen voeren is de enige oplossing voor dit gespleten land.

 

Vlaamse economie loopt verder uit op Waalse, schrijft De Standaard (10 januari 2008). Dat blijkt uit cijfers van het Planbureau, waarbij voor het eerst een opsplitsing wordt gemaakt per gewest. Ook volgens De Tijd (‘Waalse inhaalbeweging weg’) neemt de economische kloof tussen Vlaanderen en Wallonië de komende jaren weer toe..

 

Enige weken geleden was het groot nieuws: Nadat de Waalse economie een halve eeuw lang achter was gebleven op de Vlaamse, was er de voorbije jaren sprake van een lichte inhaalbeweging, ook al bleef de achterstand op Vlaanderen groot. De Waalse economie groeide volgens officiële cijfers van het Instituut voor de Nationale Rekeningen van 2001 tot 2005 met 7,7 procent, terwijl de Vlaamse economie met slechts 7 procent steeg (cijfers KBC). Trompetgeschal alom.

 

Maar die inhaalbeweging is stilgevallen. De economische kloof tussen het noorden en het zuiden van het land wordt sinds 2006 opnieuw groter, zo blijkt uit cijfers van het Planbureau.

De economie zal in Vlaanderen in de komende vijf jaar nog iets sneller groeien dan in het jongste decennium. Dat berekent de studiedienst van de Vlaamse regering op basis van cijfers van het federale Planbureau .

 

2006: Vlaanderen + 3,4 procent, of een vol procentpunt méér dan in Wallonië en Brussel.

2007: Vlaanderen + 2,4 procent

prognose 2008-20012 + 2,4 procent (63% van nationale groei). In 2012 lichte groeiverzwakking. In 2012 zou Wallonië aansluiting vinden bij groei in Vlaanderen.

  

Vlaanderen: 2006-2007: + 30.000 banen per jaar. Tot en met 2012: 28.000 nieuwe jobs per jaar. Een stijging met 1,1 procent. Dat zijn jaarlijks 6.200 méér extra banen dan gemiddeld in de tien jaar voordien.

Wallonië: 2006-2012: 9.000 jobs bij per jaar of een stijging met 0,8 procent per jaar.

Brussel: 2006-2012: 1.500 jobs bij per jaar of een stijging met 0,2 procent per jaar.

 

‘Wallonië, maar vooral Brussel, slagen er veel minder goed in hun - sowieso lagere - groei om te zetten in nieuwe jobs’, aldus Frans De Smet in De Standaard.

 

Vlaanderen

2005: 300.000.

2008: 250.000

2012: 200.000 (6,8%)

In Vlaanderen zou het aantal werklozen met bijna 100.000 dalen, maar in Wallonië zullen er de komende jaren nog 20.000 werklozen bijkomen

 

2008: 6,5 procent

2012: 4,9 procent (in het jargon het peil van 'structurele werkloosheid': nagenoeg enkel mensen werkloos zijn die echt niet geschikt zijn voor de arbeidsmarkt.

 

65,8 procent in Vlaanderen (beter dan gemiddeld in de EU-25 van 65,2 procent), 56,6 procent in Wallonië en 53,9 procent in Brussel. (DM, 30 nov.)

Werkgelegenheidsgraad: raming toestand 2012

Vlaanderen: van 65,2 procent nu (*) naar 69,3 procent

Wallonië: van 56,6 procent nu (*) naar 59 procent

Brussel: van 53,9 procent nu (*) naar 57,6 procent.

(*): cijfers De Morgen, 30 november 2007.

 

Hier staat tegenover dat de beroepsbevolking in Vlaanderen in dezelfde periode slechts met 0,4 procent toeneemt, in Wallonië gaat het dubbel zo snel.

 

 

‘Dat de Waalse en Vlaamse economieën opnieuw verder uit elkaar drijven, zal de roep om een sociaaleconomische staatshervorming nog meer kracht bijzetten’, aldus Wim Van de Velden in De Tijd.

 

Stefaan Michielsen spreekt in die krant van ‘verrassende resultaten’. ‘België is onbetwistbaar een land met twee snelheden… De welvaartskloof die bestaat tussen het noorden en het zuiden van het land zal daardoor nog groter worden… Elk van de drie regio's heeft nood aan een op maat gesneden beleid.’ Wallonië ‘moet de ambitie hebben Vlaanderen bij te benen, toch? Maar daar heeft het andere instrumenten voor nodig. Deze projecties bewijzen dat meer economische bevoegdheden aan de regio's toegekend moeten worden en dat ze de ruimte moeten krijgen om een eigen arbeidsmarktbeleid te voeren. Als de Franstalige politici dat blijven ontkennen, zijn ze van kwade wil. Als zij aanvaarden dat de economische groei in Wallonië structureel achterophinkt en de werkloosheid er bedroevend hoog blijft, is dat hún keuze. Maar Vlaanderen moet niet accepteren dat hun immobilisme ook de Vlaamse economie en arbeidsmarkt verlamt. Dát is de inzet van de communautaire onderhandelingen die volgende week van start gaan.’