Het B-gekreun van Yves Desmet

Jan Van de Casteele 28-11-2007

Yves Desmet heeft zijn conclusies getrokken (Nu al dood, De Morgen, 28 november): Yves Leterme is een prutser, de N-VA is blind en wil ‘alles’ binnenhalen, in plaats van te vertrouwen op een Conventie van wijze mannen. De leider van een progressief dagblad steunt het oerconservatieve Belgische establishment met gekreun over het verdwijnen van zijn Belgisch vaderland.
  1. Leterme levert ‘prutswerk’, is ‘geen leider’, ‘niet eens van zijn eigen kartel’.
 
Natuurlijk is Leterme nog geen leider, hij is een formateur en kan maar vooruit als zijn partners vooruit willen. Dat is het spel van elke regeringsvorming, een essentieel gegeven in de keuken van de politieke democratie. Als de ingrediënten er niet zijn, is de kok nog niet meteen een prutser.
 
  1. CD&V is een ‘gegijzelde’, omdat men het eigen succes ziet als gevolg van ‘electorale doping van de N-VA’.
 
Zien als? Is het dan niet zo? Wie wil de politologen te eten geven die dat ook zo zagen en zien? Het Kartel was een schot in de roos, in 2004 en in 2007. Triest voor paars, maar het was zo.
 
  1. Desmet betreurt dat invloed van ‘de standen’ wegvalt.
 
Zijn ACW en ACV dan zo’n vurige supporters van oranje-“blauw”? Zijn het de CD&V’ers die mordicus de socialisten uit de regering willen houden?
 
  1. De conventie van wijzen wantrouwen is volgens Desmet ‘surrealistisch’, en ‘het overboord gooien van het redelijke’, bij voorbeeld de herfederalisering.
 
De ervaring met Costa en Forum, die pareltjes van paars communautair overleg, hebben aangetoond wat zo’n conventie wordt: de weg naar nergens. Wie verkiezingen wint met een Vlaams programma (zie hieronder de samenvatting van het communautair programma van CD&V) moet ervoor gaan. Een herfederalisering is de wereld op zijn kop.
 
Die herfederalisering is – helaas – geen idee van een Vlaamse meerderheid (Kartel-LDD-VB en zelfs sp;a), maar een hersenspinsel van de bonte club van het Belgische establishment, francofonen voorop, gesteund door een genootschap van enkele academici (de Pavia-proffen) en wat liberale toppolitici (De Gucht op kop), die in een Belgisch kader uit hun Vlaamse kraag groeiden.
 
Het argumentarium voor zo’n herfederalisering reikt niet veel verder dan één onnozel voorbeeld: ‘de geluidsnormen’. Wie durft inzetten op een snelle oplossing van dit probleem, te leveren door een federale regering?
 
  1. Desmet houdt het rationele dan voor bekeken, en opent een potje “zwarte bokjes”. De N-VA zou separatistisch zijn (en dan? Wie een scheiding wil hoeft toch niet weg te blijven bij de notaris of de vrederechter?). De N-VA is gemakshalve dan maar  ‘ideologisch blind’, wil ‘alles’ binnenhalen (sic) en dat komt dan neer op een ‘dictaat van de minderheid’. Desmet suggereert zelfs dat de Franstaligen ‘al hun taboes laten vallen’…
 
‘Ideologisch blind’ ben je misschien vooral als je niet wil zien dat het de Franstalige minderheid is die de Vlaamse meerderheid gijzelt? Er is immers op communautair vlak nog niets gerealiseerd. Wanneer publiceert Desmet in zijn krant eens een lijst van al die ‘grote Vlaamse verwezenlijkingen’? Ziet hij dan ergens een pan met die éne vette vis?
 
‘Iets’ vragen, maar ‘niets’ krijgen, dat noemt Desmet dus een ‘dictaat van de minderheid’? Vraagt de N-VA meer dan een fractie van wat het hele Vlaamse Parlement vroeg in 1999 en in 2004 (met name de realisatie van ten minste een deeltje van de resoluties van 1999 en de regeerakkoorden van 1999 en 2004).
 
Dat de Franstaligen ‘al hun taboes laten vallen’, schrijft Desmet. Wie gelooft die man nog?
 
  1. En dan speelt Desmet, de man van gisteren in De Morgen, nog even voor Madame Blanche. ‘Het Kartel zou wel eens de omvang kunnen onderschatten van een groeiende en niet erg luidruchtige groep mensen die vooral met onbegrip en stilaan verachting naar het schouwspel van de afgelopen maanden kijkt’.
 
Maak je dan geen zorgen daarover, meneer Desmet, laat de democratie spelen. We zullen wel zien. Vermoei u vooral niet nutteloos, want was u het niet die in de aanloop naar de jongste verkiezingen De Morgen zowat in een kramp schreef om Paars te redden? Met matig succes, zo bleek achteraf.
 
Als deze regeringsvorming mislukt – ‘nu al dood’ schrijf je, wie zijn wij om je tegen te spreken -  zal dat alleen een bewijs zijn van het feit dat een onwerkbaar geworden en verfoeilijke monarchie, dat dit land van de francofone pretentie, door de geschiedenis wordt ingehaald. Dan kan de krot België, waar je met je laatste journalistieke krachten voor blijft strijden, eindelijk wordt opgeruimd om plaats te maken voor een autonoom Vlaanderen en Wallonië.
 
Stop dat gekreun over het Belgisch tijdvak. Keer terug naar het minimaal beetje Vlaams inzicht dat je vijf jaar geleden nog had. Toen durfde je nog te schrijven ‘dat er in dit land twee steeds meer verschillende volkeren leven, en dat zelfs ieder niet-communautair dossier de splitsing in de geesten duidelijk maakt’.
 
Misschien kan je de vakbondsleiders, die straks in Brussel gaan betogen (de kans is klein dat de 800.000 kiezers van Leterme er allemaal zijn), even herinneren aan het feit dat het niet de Vlaams-nationalisten, maar eerder de liberalen zijn, die niet de beste maten van de werkman zijn. In een progressief dagblad zou dat geen vloek mogen zijn.
 
 

Terug naar de artikelenlijst.