Ook "redders van Solidariteit" komen vooral uit Wallonië

Dave Sinardet vindt het jammer dat de vakbonden niet op de kar van de Luikse Houard sprongen. Dan was er vorige zondag 1818 november meer Vlaams volk geweest in Brussel. Maar de vakbondsmachine sputtert. Ook onder de ondertekenaars van haar petitie almaar meer Waals volk.

 

Sinardet, Dave is de voornaam, politoloog aan de UA de bijnaam, hoort thuis in de vriendenclub van Ludo Dierickx, een rist gepoederde baronnen en wat belegen politici (Martens, Eyskens, Willy Claes, Freddy Willockx) en commentatoren (Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws, het mediapaardje van de club).

 

Het moeten gelukkige mensen zijn, die B-Plussers, want om de twee dagen mogen ze hun ‘klapke’ doen bij de openbare omroep. Politiek Bokrijk bij VRT 1, het blijft een vreemde keuze… De madammen van de radio hijgen als ze zo’n tricolore troetelbeer in hun praatjesclub ontvangen, de knarren van De Zevende Dag en Terzake blinken van trots. En maar mijmeren. En tussendoor wat Vlaamsgezinden uitkafferen, heerlijk…

 

In De Standaard mag Sinardet, Dave is de voornaam, geregeld zijn pen rondstrijken. Het is zo’n ding dat nog schrijft in ‘rood, geel zwart, de kleuren van mijn hart…’.

 

De betoging van de Franstaligen madame Houard, kijk, dat breekt Sinardet nu eens de bek open zie (De Standaard, . Kwaad is hij op de VRT omdat zij niét, maar VTM wél een journalist vond die enkele Vlamingen had gezien in Brussel (Dirk Van den Bogaert - red). Een journalist ‘die schrok van de grote Vlaamse opkomst’.

Maar Dave toch.

 

De Franse kranten hadden hun voorpagina’s gevuld met Houardkes, inclusief oproepen om deel te nemen. Maar die Vlaamse, niks…

 

Sinardet heft een klaaglied aan dat de Luikse Marie-Claire Houard (die hij ‘nog nooit Nederlands’ hoorde spreken) geen contact nam met de ‘Vlaamse initiatiefnemers van die andere petitie, “Red de solidariteit'.” Ze miste de ‘mobilisatiekracht van de vakbonden en de steun van de bijna voltallige Vlaamse culturele wereld’. Blij dat anderen het eens zeggen waar de belgicisten zitten… Spijtig hé…

 

Maar Sinardet zit met zijn neus te veel in oud papier, vermoeden we. Het enthousiasme van de Vlaamse werkman voor de petitie van de vakbonden is ondermaats. 

 

Simpel: google naar “Red de solidariteit” en doe een steekproef. De daar vermelde beroepen (bediende of employé, duidelijk is het wel) leren dat de Vlamingen wel opvallend in de minderheid zijn, ook bij de vakbond (een derde van de ondertekenaars, steekproef laatste 500 namen/beroepen, 23 nov.) We schreven het hier vroeger al, de toeloop van Franstaligen groeit met de dag, Vlaamse “arbeiders” zijn compleet afwezig. Die weten wel beter. Bij voorbeeld dat de metaalarbeiders een deel van hun pree afdragen voor de vakbondskas, die dan volgens de typisch Belgische verdeelsleutels vooral wordt versast naar de fanatieke broeders van de overkant…

 

De vakbondspetitie, met veel lawaai gelanceerd (onder meer met medewerkring van wat artiesten en Kim Gevaert) zou tegen einde november de 100.000 ondertekenaars tellen. Niet dus. De syndicaten, die over nogal wat geld hebben voor een betaalde propagandaploeg, vrijgestelden noemen ze dat, steken dus een tandje bij.

 

‘We willen tegen 10 december 100.000 handtekeningen voor solidariteit verzameld hebben. Daarom organiseren we van 1 tot 9 december een heuse Week van de Solidariteit’. Allez, de vakbond wil vooruit. Avanti, populo! Maar buiten wat kunstenaars, wat studenten van sociale hogescholen is het ver zoeken naar ‘de Vlaamse man in de straat’. Vakbondsleiders met een Vlaams hart moeten onwel worden bij zo’n gedoe.

 

Terug naar Sinardet. Hij begint al gepikeerd te lopen omdat anderen in zijn Standaard durven schrijven dat het separatisme onomkeerbaar veld wint in Vlaanderen. Het mag dan al een onverdachte liberale prof zijn die dat zegt, de oogkleppen van Sinardet antwoorden beslist: ‘Goede banden met ‘Madame Soleil!’’.

Natuurlijk moeten peilingen over die materie kritisch worden geëvalueerd. De waterval aan polls dient alleen de commercie van de gazetten. Maar de discussiefora op de kranten, met soms toch duizenden respondenten, moeten hem ongerust maken. Helaas.

 

In zijn achterhoedegevecht wordt hij nogal simpel als hij het argument (sic) bovenhaalt dat volgens het ISPO-onderzoek (open vraag naar de drie belangrijkste politieke problemen in België) het communautaire probleem in de top-tien niet is terug te vinden. Natuurlijk niet, het zit in werkelijk alle andere items die wél worden genoemd (werk, veiligheid, justitie, etc…) Geen domein rest er nog waar Vlamingen en Walen dezelfde aanpak voorstaan.

 

Het liedje van Sinardet is een 78-toerenplaat. Er zit wel bijzonder veel ruis op.