Voor onafhankelijkheid en samenwerking (Defoort in DS)

Pleidooien voor Vlaamse onafhankelijkheid zijn toekomstgericht en krijgen daardoor een alsmaar groter draagvlak. Ze genereren angst bij behoudsgezinden die, uitgewaaierd over de hele links-rechts schaal, nog vastzitten aan een Belgisch verleden. Ze weten dat hun Belgisch verhaal geen meerwaarde meer bevat voor hun Vlaamse medeburgers. Vandaar ook dat ze, opgesloten in een romantiek vol tremolo's, op elk onafhankelijkheidsbetoog reageren als kaakslagbelgicisten. Wanneer ze op assertieve Vlaamse politici stoten, dan jammeren ze voluit over gebrek aan ambitie tot staatsmanschap. Hun kaakslagblik heeft hun perspectief zo verengd dat ze niet meer kunnen zien dat sommige van die politici evolueren tot Vlaamse staatsmannen. Die ambitieuze, competente lui investeren in een Vlaamse toekomst en niet meer in een eindigend, totaal inconsistent Belgisch verhaal.

Sporadisch vertrekt er vanuit muffe oorden een offensief tegen het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven. Dat is vandaag weer eens het geval. Heren als Herman Van Rompuy en Armand De Decker beweren dat er achter hun plechtstatig zwijgen en schrijden Belgische staatsmanskunst schuilgaat. In opdracht van een koning zoeken ze naar kompanen die ze in een 'raad van wijzen' kunnen onderbrengen. Er zijn ongetwijfeld zitjes gereserveerd voor figuren uit het Belgische verleden, waaronder CVP'ers van weleer die onbegrijpend en angstig wegvluchten van de Vlaamse staatsmanskunst die binnen CD&V in kartel zou kunnen groeien. Mark Eyskens is wellicht al aan het solliciteren, onder meer via Le Monde. Vorige week vertelde hij in die Franse krant dat hij ' van mening is dat een waarschuwing komende van de buurlanden verantwoordelijke Vlamingen misschien zou aansporen om zich redelijker op te stellen'. Eyskens vindt blijkbaar dat het met de 'redelijkheid' van de Franstaligen meer dan snor zit. Maar hebben dergelijke 'bonbonnière'-operaties nog kans op slagen binnen een ambitieus democratisch Vlaanderen uit de beginnende eenentwintigste eeuw?

Natuurlijk zijn er ook nog enkele journalisten die de Vlaamse onafhankelijkheid onderbrengen bij 'irrealistische utopieën'. Erg relevant is dat niet meer. Ze zijn slechts de directe erfgenamen van diegenen die op het einde van de jaren vijftig en in het begin van de jaren zestig uit de vorige eeuw net hetzelfde vertelden, maar dan over de toenmalige 'extremisten' die de 'irrealistische utopie' van het federalisme najoegen.

Door de assertieve open kleuring van het hedendaagse onafhankelijkheidsbetoog, behoort de Belgische staat er, in de geest, al tot een voorbije, overwonnen fase. Vandaar ook dat de 'België-barst-stijl' er in een versneld tempo een status van folklore krijgt. Het is met dat 'barsten' zoals met 'echtscheiding'. Separatisme om het separatisme is geen doel. Wat erop volgt, is dat wel: de toekomst van Vlaanderen, van de Vlamingen, zodra ze in een onafhankelijke staat zijn terechtgekomen. Onafhankelijkheid is bij uitstek een positieve situatie, een toestand van ontvoogding, van zelfstandigheid. Het gaat om volwassenheid die meteen impliceert dat men zich niet afsluit van de buitenwereld. Vanuit de onafhankelijkheid zal Vlaanderen actief bouwen aan samenwerkingsverbanden, uiteraard met de meest nabije buren, waaronder Nederland , delen van het vroegere België, de regio Nord-Pas-de-Calais…

De Vlaamse Volksbeweging die als nieuwe ondertitel 'Beweging voor onafhankelijkheid en samenwerking' kreeg, en die ik sinds kort voorzit, zal in de loop van 2008, met de hulp van experts op diverse terreinen, het onafhankelijkheidsscenario in al zijn techniciteit volledig uitschrijven.

Eric Defoort is voorzitter van de VVB, beweging voor onafhankelijkheid en samenwerking