Over links en Vlaams bij de openbare omroep
Jan Van de Casteele 20-11-2007
 |
Elseviers (20 november 2007), meldt dat de Nederlandse publieke omroep zelf gaat onderzoeken hoe links ze is. Wordt het geen tijd dat de VRT eens onderzoekt of de omroep zich correct opstelt in informatieverstrekking en duiding in het communautaire debat.
De publieke omroep in Nederland gaat onderzoeken hoe links zij is. ‘'Drie actualiteitenrubrieken op één avond die drie keer de Volkskrant nadoen is misschien teveel van het goede. Als wij van en voor iedereen willen zijn, moeten we de signalen uit de samenleving serieus nemen', licht bestuursvoorzitter Harm Bruins Slot het onderzoek toe.
NOS-directeur Gerard Dielessen noemt de NOS vandaag in het Algemeen Dagblad al 'aardig pluriform', maar vindt de kritiek op de actualiteitenrubrieken 'niet onterecht'. Hij vraagt zich af of die programma's de Verdonk- en Wilders-stemmers wel weten te bereiken.
Ook CDA-Kamerlid Joop Atsma verwelkomt het onderzoek: 'Heel goed dat Bruins Slot het eindelijk durft te benoemen.' Volgens Atsma krijgt het CDA wekelijks mailtjes met klachten over linkse programma's als het Journaal, NOVA en Buitenhof.
Critici hekelen de vermeende linkse inslag van programma's bij de publieke omroep al langer: afgelopen zomer noemde Telegraaf-columnist Joshua Livestro deze actualiteitenprogramma's nog 'veredelde melkertbaanprojecten voor kansarme linkse journalisten', nadat hij aan de kant was gezet bij het wekelijkse NPS-programma Buitenhof. Volgens Livestro worden afwijkende meningen bij Buitenhof stelselmatig genegeerd en gecensureerd (zijn artikel: genegeerd en gecensureerd)
Linkse voorkeur
Het zelfonderzoek van de publieke omroep gaat overigens niet alleen over de linkse voorkeur van de omroepmedewerkers, maar ook over de vraag of de publieke omroep niet te elitair, te randstedelijk en te veel voor autochtonen is.
Het zelfonderzoek van de publieke omroep gaat overigens niet alleen over de linkse voorkeur van de omroepmedewerkers, maar ook over de vraag of de publieke omroep niet te elitair, te randstedelijk en te veel voor autochtonen is.
Mogelijk wordt vervolgens het personeelsbeleid aangepast, zegt Bruins Slot tegen de krant. 'De journalistieke onafhankelijkheid staat buiten kijf. Maar ik heb het idee dat die in het verleden te vaak is gebruikt om de discussie te vermijden.'
Lees ook de weblog van Paul Lieben: Ook rechtse opinies op tv, alstublieft!
Door Robbert de Witt
Vlaanderen
Tot daar de signalen uit Nederland. Dat in Vlaanderen op dat vlak ook wel wat schort, blijkt uit onderzoek van Els De Bens. Het meest recente onderzoek dateert van 2003, toen gevraagd werd naar stemgedrag in 1999 en kiesintenties in 2003 (federale verkiezingen). De voorkeur voor Agalev zakte tussen beide data 49,2% tot 29,1%. Stevaert duwde de sp.a van 29,8% naar 41,7%). Het aantal VLD-gezinden journalisten bleef schommelen rond de 22-23%. De rest van de strekkingen kwam in het verhaal niet voor (CVP en CD&V ongeveer 8%, VU-ID en N-VA ongeveer 9%, Vlaams Belang scoorde amper 1,7 en 2,7%. In 2003 noemde 77,3% van de journalisten zich eerder progressief.
Dat bewijst nog niet dat ze zich zonder uitzondering bevooroordeeld opstellen, maar is er echt niets aan de hand?
Over die links-rechts as kan een afzonderlijke discussie worden geopend, maar is het onwaarschijnlijk dat die journalistieke voorkeur van veel journalisten voor uitgesproken links (Agalev en sp.a) gevolgen heeft voor de benadering van de communautaire thema’s?
Voor de openbare omroep is het verstrekken van inzicht in de staatshervorming verre van een prioriteit. Ooit al een uitzending gezien waar men correct en overzichtelijk toelichting geeft over de transfers, over BHV, over de taalstrijd, over de verschillen in de gezondheidszorg, over waarom België zo vierkant draait? Al veel goeie reportages gezien de Vlaamse Beweging? Over het Vlaams-nationalisme? Over Vlaanderen in Europa? Uitzendingen allerhande over Bazookistan, dat wel, maar de huidige generaties mee informeren over de communautaire zaken, dat is aan de Reyerslaan niet bepaald een prioriteit.
De afzijdige of anti-Vlaamse benadering laat zich op veel punten voelen. De benadering van het probleem, de keuze van de gasten, de inleiding en de van duiding zwangere afronding van thema’s, het valt op.
Een beschadigingsoperatie versus Vlaams Belang of tegenover Bart De Wever? Geen nood. Likkebaardend schuiven ze aan. Praatgasten zijn er in alle kleurtjes, maar Vlaamsgezinden zie of hoor je nauwelijks. De VRT lijkt in deze periode van regeringsonderhandeling wel een paradeplein voor de tinnen soldaatjes van België: De Croo, Tobback, Martens, Eyskens, Willockx, Smet… altijd bereid om een woordje te placeren. En zijn die gisteren geweest, geen nood, daar zijn de minnestrelen van de vakbonden of de haha-geestigheid van de comedians, de Gorki’s en de Lotti’s. Leve België!
Tot het zuur weer eens opbreekt wanneer het volk mag meepraten. Bij verkiezingen. Toelichting bij peilingen of verkiezingsuitslagen? Er is maar één soort proffen die dat kan! De Pavia-proffen.
Als een clubje belgicisten driekleurkes verkoopt, wordt de woordvoerder niet zonder enig gehijg na de reportage ‘veel succes’ toegewenst.
Dit is hier niet de plaats voor om dieper in te gaan op dit probleem. Maar kan ook in Vlaanderen de objectiviteit van de media in vraag worden gesteld? Hiervoor moet onderzoek mogelijk zijn, via parlementaire vragen, via academische kringen. Maar de VRT staat niet bekend om openheid en zelfkritiek terzake.
Terug naar de artikelenlijst.