De (te) trage val van het regime

 

Volgens de Graeve is het land is ten prooi aan twee dwarse bewegingen: de aftakeling van een Belgisch regime en de dageraad van een democratie. Opiniemakers, van de professoren tot de columnisten, lijken alles in het werk te stellen om het in hun commentaren toch maar niet over de essentie te moeten hebben.

 

Na het RTBF docudrama volgde het demoniseren van Leterme en nadien van De Wever.

De Franstalige openbare omroep vervalste dag na dag de politieke gebeurtenissen. De Vlaamse pers (geen of té late reactie hierop) is mee verantwoordelijk. ‘Vele geleerde hoofden veinsden verontwaardiging over de brute macht van de Vlaams volksvertegenwoordigers, susten de Vlaamse publieke opinie dat het een lieve lust is. Wat hebben ze bereikt? Niets. Nada’, aldus de Graeve.

 

Franstalige voorzitters zoals di Rupo stelden na de splitsing van BHV dat het ‘pact der Belgen’ was geschonden. Welk pact? ‘De amateurhistoricus in mij kan het glimlachen om deze ongewilde grap maar niet bedwingen. 175 jaar consensus. Dat toont aan dat hij (di Rupo –  jvdc) zijn waarden niet meer op een rijtje heeft. Als hij vervolgens ook gaat beweren dat de Vlamingen fundamenteel uit zijn op “la soumission des Francophones”, kun je alleen besluiten dat de crisis grondeloos diep is. De voorzitter van de PS roept alle democraten op tot overleg, dit wil zeggen: tot de terugkeer naar een “pact”, naar een “mythe” en naar een “historische waarheid” die nooit hebben bestaan, of minstens een aanfluiting waren van de idee van de moderne democratie…Het soort democratie waar hij naar verlangt, wil in Vlaanderen niemand meer'.

 

 

We ‘spreken niet langer dezelfde politieke taal, de consensus is over’, zegt de Graeve.

 ‘De crisis van het regime ligt niet voor ons: we zitten er middenin, al jarenlang'. In Vlaanderen hebben zeer velen gezien wat het kan betekenen: stemmen, “passer au vote”, al zouden velen dit prille begin van een mogelijke democratisering van het Belgische regime (deze geboortekreet) liever meteen doodknijpen.

 

Grote verliezer is Olivier Maingain, wiens gedroomde francofone machtsgreep in Vlaams-Brabant is mislukt. De tweede verliezer is Jos Geysels (en Groen! met hem, in zekere zin). De stemming betekent immers de geruisloze ondergang van het cordon sanitaire’.

 

De grote winnaar is Jo Vandeurzen, die het onmogelijk geachte aandurfde: passer au vote.

 

 

Er is geen weg terug. Achter ons ligt een regime dat in Vlaanderen wordt verfoeid. Opnieuw de weg van het Belgische “overleg” opgaan, van een “pacte des Belges”, brengt een federalisme met drie dichterbij, met Brussel als volwaardige regio. Dit zou pas echt een Ancien Régime zijn.’

 

Wij zien de val van het regime niet, omdat het zo traag gaat, té traag. En wie het onvermijdelijke niet ziet, of het land er niet op voorbereidt, kan zichzelf vandaag, in dit België, geen democraat noemen.

 

Daar ligt het historische belang van de stemming in de kamercommissie: ze zal of een toevallige uitzondering op de regel zijn of het einde van die regel.