Unitaire kieskring paard van Troje

Jan Van de Casteele 09-11-2007

Boudewijn Bouckaert en Piet Deslé, verbonden aan Cassandra-Denktank en Lijst Dedecker geven in De Standaard van dinsdag 6 november (”Het Paard van Troje”) een hele reeks argumenten om het Pavia-voorstel over de federale (lees: unitaire) kieskring radicaal af te wijzen.
 
Het zal geen toeval zijn dat minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (Open VLD) vorig weekend zijn pleidooi voor een federale kieskring heeft herhaald. Dat was kort nadat zowel N-VA en CD&V het idee van zo'n kieskring hadden afgewezen. Dat binnen CD&V nationale zwaargewichten als Jean-Luc Dehaene en Herman Van Rompuy het idee van een federale kieskring steunen, had toen niet kunnen beletten dat de partij van Leterme haar kartelpartner is gevolgd. Maar hoe lang nog? Tot het feest van de koning?
 
Wie voor een federale kieskring pleit, zet een reuzenstap in de geschiedenis terug en haalt voor de Vlamingen het Paard van Troje binnen. Naast de veel geopperde bezwaren tegen een federale kieskring moet gezegd worden dat het voorstel de kar voor het paard spant. De belangrijkste vraag in onze communautaire verhoudingen is de bevoegdheidsverdeling: wat houden we federaal, wat schuiven we door naar de deelstaten. Pas daarna kan gekeken worden of het federale (of confederale) niveau voldoende substantie biedt om er een federale kieskring aan te besteden.

Gelet op de samenstelling van de Pavia-groep, die het idee weer lanceerde, is het vermoeden groot dat de officiële bedoeling, namelijk de democratische efficiëntie te verhogen, niet klopt met de ware, maar verborgen agenda van de groep, namelijk de kieswetgeving manipuleren om de bevoegdheidsverdeling in unitaristische zin te beïnvloeden.

Want het spreekt voor zich dat een federale kieskring het Belgisch “gevoel” zal opwekken. Zo'n kieskring staat er garant voor dat populaire Franstalige politici tot in Knokke hun stemmen kunnen halen. Daarmee wordt het probleem van Brussel-Halle-Vilvoorde niet opgelost. Meer zelfs, het wordt op nationale schaal uitvergroot.
 
Een federale kieskring, van Aarlen tot Turnhout, holt alle kieswetten en alle verworvenheden van de taalwetgeving uit. Wat zouden de Franstaligen zich dan nog zorgen maken over faciliteiten in de rand van Brussel? De taalgrens verschuift gewoon tot aan de Noordzee en de Nederlandse grens. Natuurlijk zullen enkele Vlaamse politieke tenoren ook kunnen scoren in de Ardennen. Maar wat is de gewone Vlaming daarmee gebaat?

De enige zekerheid die de Vlaming “in ruil” krijgt, is dat er in de Kamer een sterke unitaire vleugel bijkomt, die elke regionalisering van bevoegdheden zal tegenwerken. Het zit ingebakken in het perverse idee van de federale kieskring zelf: wie bijvoorbeeld opkomt voor een meer zelfstandig Vlaanderen, verliest in die 'nationale' poll meteen de helft van zijn kiezerspotentieel. En ofwel blijven die politici hun principes trouw en verliezen ze elke kans, ofwel gaan ze zich unitair profileren… En weg is de zelfstandigheid voor de deelstaten, weg het gezond verstand dat ieder voor eigen wanbeleid moet opdraaien, weg de fiscale autonomie, weg de resoluties van het Vlaamse Parlement.

Het invoeren van een federale kieskring is eigenlijk de natte droom van elke Belgicist, en als die nu verkocht wordt als het 'lepeltje suiker', dat 'de pil' van de splitsing van BHV doet verteren, worden de Vlamingen als nooit voorheen belazerd. Om in de beeldspraak van Bart De Wever te blijven: een lepeltje suiker in een kopje koffie kan smaak geven. Maar een lepeltje suiker in een benzinetank kan een hele machine naar de bliksem helpen. De federale kieskring mag er onschuldig uitzien, het is een paard van Troje. Als de Vlaamse politici in deze list trappen, is het feest uit voor Vlaanderen.

Het is afwachten of CD&V/N-VA aan de lokroep van de macht kan weerstaan. Maar als de 'prijs' voor de splitsing van BHV ook maar eventjes naar een federale kieskring zweemt, weten de Vlaming hoe laat het is.

Terug naar de artikelenlijst.