Kabouter Vander Taelen losgebroken!

Luckas Vander Taelen, gesjeesd “Vlaams filmintendant”, is voormalig Europees parlementslid van Groen! en gebuisd kandidaat-senator voor die partij, ergens wereldberoemd in de gemeenteraad van Vorst, net niet zwaar genoeg om deel te nemen aan de regeringsonderhandelingen. Jammer voor de democratie.

 

Zijn monsterscore op 10 juni - 12.583 stemmen groot in zijn geliefde kieskring Vlaanderen, van Maaseik tot De Panne en zelfs tot Brussel Vlaams – benadert die van zijn schietschijf Yves Leterme (796.000), en die van de verfoeide N-VA-madame Frieda Brepoels (als lijstduwer Senaat goed voor 69.000 stemmen) .

 

De bescheiden jongen moest blijkbaar braken in zijn jongste tweewekelijks opiniestuk in De Morgen (‘Schiltz, Annemans en het democratisch nationalisme’, 2 november) nadat hij via Knack vernam dat Hugo Schiltz kort voor zijn ziekte en overlijden blijkbaar contact had genomen met de viezigheid Annemans om te praten over een front.

Ex-VU’ers aller landen, let op, de groene boskabouter uit de moestuin is losgebroken en blaast op zijn fluitje. Het Licht uit Vorst straalt iets over het heelal:  ‘een ontluisterende onthulling’. Luckas bloedt uit de mond. Hij kan niet meer. Hij is op…
 
Het is amusant vast te stellen hoe de sjampetter van de democratie (Groen! heeft er zo nog enkele in huis, dan toch iets te veel van sommige pastoors geleerd?) de andere mensen de les spelt over de grenzen tussen hemel en hel, en altijd weer uitgaat van de eeuwigheid der zonde.

 

Nochtans, Vander Taelen is allicht nog on speaking terms met Vande Lanotte of Frank Vandenbroucke, ooit speelvogels van het anarchisme of trotskisme? Met de voormalige of huidige vrienden van de deugnieten André Cools of Van Cauwenberghe?

 

De Cas moet toch weten dat Engelsen praattten met de terroristen van de IRA, Palestijnen met Israeli’s, Turken met Koerden… Goed toch?

 

Maar wat kan er niet voor Sint-Luckas? Praten met de zwartzakken, de donkergrijzen, de (licht)grijzen, de zwart-gelen, de gelen, de oranjen… Want die spelen buiten competitie, die gasten van de Vlaemsche Beweging, in één pot nat.

 

Volgens ons klein inquisiteurke pleegde die Schiltz heiligschennis, want hij wou praten met een man die een partij uitbouwde ‘tot wat men in alle objectiviteit een partij moet noemen die niet vrij was van neofascistische ideeën’, kortom ‘het soort politicus dat elke democraat de rug toedraait.’ Zo kunnen we het ook: onszelf uitroepen tot De Waarheid (‘in alle objectiviteit’) en al de rest tot Leugen. En vooropstellen dat ‘elke democraat’ hetzelfde moet denken als wij en derhalve wie het niet met ons eens is elimineren.

 

Gedachte-flikken als Vander Taelen zijn de cipiers van vandaag en de celbewakers van morgen.

We gaan nog even door: ‘Schiltz was te intelligent om zichzelf wijs te maken dat de Gerolf Annemans die naast hem op de sofa zat plots een groot democraat geworden was’. Voilà, zo simpel is het, het Alziend Oog heeft gesproken. En dan is de conclusie evident: Annemans rot, Schiltz bij Annemans, dus Schiltz rot. En we gaan door: Schiltz rot, Schiltz Vlaams-nationalist, Vlaams-nationalisten rot. ‘Zijn aanzet tot verzoening met het Vlaams Belang plaatst ook zijn politieke erfgenamen in een vreemd licht!’, dondert het van de kansel. Een vreemd licht! De Vlaamse welvoeglijkheid beeft.

 

Vander Taelen verwijt Schiltz niet alleen de babbel met Annemans. Het Alziend Oog weet ook dat Schiltz een leeuw wou en geen driekleur op zijn kist. ‘Die symbolische postume daad en het feit dat hij kort voor zijn dood actief werkte aan een Vlaamse frontvorming kan alleen maar tot de conclusie leiden dat ook Schiltz trouw was gebleven aan de flamingante strijdkreet 'België Barst!’...

 

En of! Schiltz was een gemanierd mens, Vander Taelen, dat wel. Hij heeft dat niet als dusdanig gezegd, ooit zelfs “leve België” gezegd, maar hij bleef een overtuigde Vlaams-nationalist. En een échte democraat. Hij had niks met het Blok, verre van. Maar ook het cordon sanitaire vond hij als Vlaming en als democraat maar niks. En wie dat zegt, Vander Taelen, en zijn poep veegt aan uw geschrijf, is ‘in alle objectiviteit’ nog niet meteen een aanhanger van de door u en uw vriend Joske geviseerde partij. Maar evenmin een volgeling van uw exorcisme van een kwart of meer van alle Vlamingen. Amen.