Pro-België-petities scoren in Vlaanderen ondermaats

De pro België- petities bewijzen alleen wat ze probeerden te ontkrachten, namelijk dat er een gigantische kloof gaapt tussen Nederlandstaligen en Franstaligen in dit land. Net zoals de driekleur enkel aanwezig in het straatbeeld in Brussel én in Wallonië, is het succes van de  ‘eenheidspetities’ en ‘solidariteitspetities’ in Vlaanderen ondermaats.

 

Er is nauwelijks onderscheid tussen de twee grote pro-België-initiatieven. Die ene mevrouw Marie-Claire Houard heeft haar 100.000 handtekeningen binnen, maar 90 procent van de ondertekenaars zijn Franstalig (zie bijlage). 

 

De Standaard meldde op 5 november dat al ‘125.000 mensen’ de petitie van Houard ondertekenden. Het zijn er op maandag 5 november (sic) welgeteld 100.830. Merkwaardige vergissing (zie www.depetitie.be)

 

Op 18 november wordt de petitie voor de eenheid van België overhandigd aan de overheid. In het Brusselse Jubelpark zal een “Eenheidsfeest” plaatsvinden. Het wordt hooguit een feest van wat francofone eenheid.

 

“Bai de vakbond”

 

De vakbondspetitie ‘Red de Solidariteit’ (zie Actueel van 2 oktober en kortje van 5 november) doet het hier nauwelijks beter. Op 19 oktober schreef Belang van Limburg al: ‘Tot nu hebben 67.065 mensen de internetpetitie 'Red de solidariteit' getekend. De petitieactie voor het behoud van de solidariteit van Vlaanderen met Wallonië werd op 27 september gelanceerd, kende een mediatieke snelle start, maar heeft het nu moeilijk om aan de beoogde 100.000 handtekeningen te geraken’.

 

Vandaag (5 november) zijn het er net 70.221, met ook hier meer dan de helft Franstaligen (berekening eigen steekproef 500). De syndicalisten willen een feestje bouwen in Brussel als ze de 100.000 halen. Maar ze zullen zich nog dubbel mogen plooien om dat cijfer te halen. Een spetterende overwinning zal dat niet zijn. Een overgrote meerderheid van de gesyndiceerden blijkt ‘onbereikbaar’ voor het Belgisch gezucht van Rudy De Leeuw (ABVV), Luc Cortebeeck (ACV) en co.

 

Commentaar (JVdC)

 

Houards petitie vraagt de politici om zich bezig te houden met ‘de echte, en meer dringende problemen van dit land zoals de werkgelegenheid, de veiligheid, de energieprijzen, het milieu, de pensioenen en de lonen’. Merkwaardig is dat precies over ‘die echte, dringende problemen’ een nogal opvallend groot verschil in aanpak voorligt in Vlaanderen en in Wallonië.

 

De kranten van 5 november (bron: Belga) overdrijven het aantal ondertekenaars van de petitie met een kwart. Ze ‘vergeten’ ook te vermelden dat zo'n 90% van de ondertekenaars Franstaligen zijn.

Hoegin merkt op zijn weblog terecht op dat het onbegrijpelijk is dat de Vlaamse kranten niet eens nakijken wie die petitie van Houard zoal ondertekent. ‘Twee maanden geleden reeds schreef ik dat de petitie voor 90% een Franstalige bedoening is, en daar is voorlopig nog niet veel verandering in gekomen… Het is een ontluisterend feit dat ik toch graag gelezen had in een krant die naam waardig, namelijk dat wanneer 100.000 «Belgen» die petitie ondertekend hebben, het gaat over een dikke 85.000 Franstaligen en alles samen hoop en al misschien wel 10.000 Vlamingen… De vraag is nu welk mediacircus we de komende twee weken zullen mogen verwachten om de Vlaming warm te maken voor deze «Belgische» optocht, of misschien beter gezegd, hoe groot dat mediacircus zal worden. Ik reken er alvast op dat de NMBS wel haar steentje zal willen bijdragen met gratis vervoer, en dat ook de Nationale Loterij zoals naar traditie van de partij zal zijn. Maar dat ze maar niet denken dat het allemaal veel indruk zal maken.’ (lees: http://hoegin.blogspot.com/2007/11/petitie-voor-de-eenheid-van-belgi-90.html )

De tekst van de vakbondstop – van de basis is hier weinig spoor - suggereert dan weer dat een pleidooi voor (meer) autonomie zou eindigen in ‘muren tussen mensen’, in ‘wedijver en egoïsme’, in het ‘opzetten van mensen tegen elkaar’. Alsof Tsjechen en Slovaken nu mekaar naar het leven staan. Alsof Wallonië en Vlaanderen niet binnen Europa liggen en naaste (en hopelijk beste) buren zouden zijn.

 

‘Alles wat we hebben is door Vlamingen én Walen gezamenlijk tot stand gebracht’, zo zegt nog de Solidariteits-petitie. We willen niet scherp zijn, maar voor tal van economische indicatoren gaat dat niet op. Wallonië was daarvoor net iets te lang de speeltuin van de PS. Als de Vlamingen hun sociale huishouding anders willen regelen, moeten ze dat kunnen waarmaken op de manier die de Vlaamse bevolking wenst. En dat lijkt ietsje anders te zijn dan aan de overkant van de taalgrens.

 

Zoals iemand schrijft op de webstek van Indymedia: 'Progressief Vlaanderen maakt een historische vergissing de Belgische kaart te trekken... De wereld op zijn kop: de "progressieven" als behoudsgezinde Belgicisten met de koning als finishing touch... De werkloosheid stijgt van 5% aan Vlaamse zijde van de taalgrens naar 18% enkele km erover. We moeten greencards invoeren voor mensen uit verre landen om in Vlaanderen te komen werken. Allemaal wantoestanden ten gevolge van het gedrocht België. Wie dat allemaal in stand wilt houden moet ferme oogkleppen dragen'. Of iemand anders: 'Je wilt toch niet beweren dat er in een onafhankelijk Vlaanderen plots geen vakbonden meer zullen zijn of mensen die ijveren voor een sterke sociale zekerheid... Ik vind het toch wel sterk dat er in linkse hoek zo weinig kritiek is op dit establishmant, dat doordrongen is van neoliberale ideeën en Franstalige arrogantie. Blijkbaar zien velen geen laakbaar gedrag bij de Franstalige aristocratie in haar strijd voor vorst en vaderland...'