Onderhandelaars voor het oranje knipperlicht

Alleen dictaturen zijn bakens van stabiliteit

(artikel gepubliceerd in De Tijd, 2 okt. 2007)

 

CD&V/N-VA houdt tot dusver woord, in weerwil van een gigacampagne tegen Yves Leterme. De beloftes breken zou leiden tot een breuk met de N-VA, en meteen ook tot het verlies van de bonus van de verkiezingsoverwinningen.

Ook Open VLD wil een staatshervorming, maar koppelde meer Vlaanderen aan meer België (regionale bevoegdheden recupereren).

De jongste dagen lijkt het erop dat beide mogelijke coalitiepartners aftasten tot hoever ze kunnen gaan. Drie scenario's staan haaks staan op de verkiezingsbeloftes.

Verkiezingen

Vlaams Parlementsvoorzitster Marleen Vanderpoorten en koninklijk verkenner Herman Van Rompuy hadden het over het laten samenvallen van regionale en federale verkiezingen. Guy Verhofstadt vond dat altijd al een leuk idee.

Memorabel was het tv-verkiezingsdebat, waarin vier ex-VU'ers die suggestie uitspitten. 'In andere landen zijn er ook veel verkiezingen', relativeerde Geert Lambert (Spirit). 'Gevaarlijk voor partijen rond de kiesdrempel', waarschuwde Bart Staes (Groen!). Gevaarlijk 'omdat het de Vlaamse autonomie terugschroeft', stelde Frank Vanhecke (VB). 'Verkiezingen zijn een 'feest van de democratie', voegde Geert Bourgeois (N-VA) eraan toe. Het leek erop dat het idee was begraven.

Waarom een hoogmis van de democratie afschaffen? In alle federale staten zijn federale en deelstaatverkiezingen gescheiden. Voor Fransen, Schotten, Duitsers of Amerikanen is vaak kiezen geen probleem. Waarom slaat hier dan het populisme toe?

Samenvallende verkiezingen vermengen Vlaamse en federale of Waalse thema's en maken campagnes ondoorzichtiger. Ze zijn enkel mogelijk als het federale parlement een legislatuurparlement wordt, dat niet kan worden ontbonden. De ultieme democratische optie - de kiezer raadplegen - wordt geblokkeerd.

 

Kieskring

 

Een unitaire kieskring (door de bedenkers een 'federale' kieskring genoemd) wil 15 Kamerleden unitair laten verkiezen. Het voorstel kreeg enkel steun van Open VLD. Het staak haaks op de evolutie naar meer autonomie. Een federale kieskring bestaat niet in andere federale staten. Franstaligen kunnen in de huidige regeling in Vlaanderen perfect lijsten indienen. Eén kieskring zou ongenadig zijn voor kleine partijen (Groen!, LDD, eventueel de N-VA) en partijen die enkel opkomen of sterk staan in één landsdeel. Het is een opstap naar tweetalige lijsten. De belangen van Vlaanderen worden ongetwijfeld weer ondergeschikt in zo'n context.

Inschrijvingsrecht

 

Een veralgemeend inschrijvingsrecht, zoals het vorige week in de media is opgedoken, is al evenzeer een slecht signaal. Het komt enkel tegemoet aan de territoriumdrift van de Franstaligen (uit de Rand en Voeren), die erin slagen het te doen voorkomen alsof de Vlamingen de onverzettelijken zijn. Met hun buitensporig taalagressieve gedrag en met hun heilige koe van eeuwige transfers houden ze Vlaanderen nu ook economisch onder de knoet.

Scheiding

Na een regeerakkoord is er voor de partijen de confrontatie met de achterban, in 2009 met de kiezer.

Ondertussen wint de overtuiging veld dat Vlaanderen én Wallonië beter op zoek gaan naar een scheidingsbemiddelaar. De politieke, culturele en economische verschillen zijn te groot om nog veel tijd, energie en geld te stoppen in het onhaalbare. Wallonië en Vlaanderen worden verdoofd door een onbuigzaam België. Een onafhankelijk Vlaanderen is almaar meer een legitieme, democratische en rationele optie voor de toekomst. Een gewogen en overeengekomen oplossing voor Brussel is veel haalbaarer dan sommige Brussel-lobby's voorhouden.

Guido Moons, politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) en Jan VdC (Doorbraak)