‘Vlaamse belgicisten laten zich door de Franstaligen een rad voor ogen draaien, schrijft Peter De Graeve (Universiteit Antwerpen) in De Standaard (26 sept. 2007). ‘België is een royalistisch, antidemocratisch en op egoïsme gebaseerd regime dat alleen in stand wordt gehouden om Franstalige belangen te verdedigen. Over België en democratie dus…

 

De Vlaamse wil tot democratische hervorming vindt geen adequate echo vindt bij de Franstalige partijen en de Franstalige publieke opinie. De radicalisering van de Vlaamse publieke opinie is daardoor volkomen gelegitimeerd, aldus De Graeve.

 

Begin vorige eeuw kwam de democratisering tot stand, ook in haar 'communautaire' gestalte: de vernederlandsing van de Universiteit Gent, van het gerecht, van de administratie. Bijna twintig jaar na de Tweede Wereldoorlog werd met het vastleggen van de taalgrens die eerste democratiseringsgolf voortgezet.

 

Maar tegelijk werd de democratie zelf vakkundig ingesnoerd door de invoering van het huidige regime. Een zogenaamde alarmbelprocedure werd ingesteld, zogezegd ter wederzijdse bescherming van de taalgemeenschappen, in feite ter beteugeling van het algemeen enkelvoudig stemrecht, dus van de democratie.

 

Die procedure, doorgaans verdedigd als een democratische rem op de mogelijke ontsporing, is in de praktijk bedoeld ter bescherming van de Franstalige belangen. Ze “ontstemt” de democratie.

Etienne Vermeersch verdedigt de overheveling van vier faciliteitengemeenten naar het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. ‘Dat idee is een variant op het voorstel van het FDF.

Als dit gebeurt, waarom in dat geval dan niét via dubbele meerderheid, met andere woorden via de meerderheid van de Vlaamse inwoners?’, vraagt De Graeve. Hier een andere maatstaf hanteren is ‘een grondige pervertering van de Belgische democratie’. Vermeersch redeneert ‘geheel in de geest van het Belgische regime’.

 

‘Als het territorialiteitsbeginsel dan toch de enige rechtvaardigheidsgrond vormt waarop Vermeersch een Belgisch democratisch federalisme verdedigbaar acht (en hierin heeft hij alvast gelijk), waarom het niet gewoon, heu, toepassen?’

 

Vermeersch' voorstel tot aanhechting van vier gemeenten is voor de auteur de Belgische onredelijkheid ten top: na vijftig jaar huwelijkse ontrouw wordt de bedrogen partij gevraagd een pink af te staan om het samenleven te redden.

De radicaliserende Vlaamse publieke opinie wil niet weten van een grondwet die alleen die “demos” in bescherming neemt die Frans spreken verheffen tot een universeel recht, maar het Nederlands afdoen als een vervelend regionaal fenomeen. Ze wil, kortom, niet weten van een politieke kaste die zich handig wegstopt achter hoogdravende principes van verdraagzaamheid, democratie (FDF), hervormingsgezindheid (MR), solidariteit (PS) en universeel humanisme (CdH), maar die in werkelijkheid een naar de huidige Europese normen aftands royalistisch, antidemocratisch en op egoïsme gebaseerd regime verdedigt.

 

Integrale tekst als bijlage