Hebben Sigfried Bracke en Carl Huybrechts het begrepen?
Jan Van de Casteele 11-09-2007
 |
‘Elk jaar betaalt Vlaanderen ongeveer elf twaalf miljard euro transfers aan Wallonië en Brussel’ (1) en… “To call it a day” betekent het bijltje erbij neerlegen, het voor gezien houden. ‘Ik vrees dat het in heel veel hoofden al zover is. Net omdat Franstalige politici dat ook voelen, lopen de regeringsonderhandelingen zo moeilijk’ (2) … Vlaamse vendelzwaaiers aan het woord? Neen. Wel Carl Huybrechts en Siegfried Bracke, twee Bekende Vlamingen over de verdamping van België.
De Vlaamse reflex van Bracke
Op de VRT-blog schreef Bracke een opmerkelijk stukje (Belgium? Call it a day), dat aantoont hoe de communautaire tegenstellingen almaar belangrijker worden en hoe ook hij geleidelijk aan beseft dat hij meestapt in het Vlaamse verhaal.
‘Ik herinner me nog goed dat toen een jaar of zeven geleden Karel De Gucht over de 'verdamping' van de Belgische staat sprak, ik mij daar niets kon bij voorstellen. En dat ook niet geloofde. Om heel eerlijk te zijn: ik vond dat een wat onnozele gedachte van een partijvoorzitter die ook wat 'Vlaamse stemmen' probeerde te halen.
Er moet sindsdien kennelijk veel gebeurd zijn. Ook in mijn hoofd. Hoewel mijn voornaam anders laat vermoeden, ben ik nooit een flamingant geweest. Ik ken wel heel goed die traditie. Ik kan het Gebed voor het Vaderland zingen. Of – jawel – Torens van Dietsland declameren. Maar de “emotionele kant” van het Vlaming zijn, waarover Bart De Wever in De Keien van de Wetstraat zo boeiend getuigde, dat heb ik niet.’
Er moet sindsdien kennelijk veel gebeurd zijn. Ook in mijn hoofd. Hoewel mijn voornaam anders laat vermoeden, ben ik nooit een flamingant geweest. Ik ken wel heel goed die traditie. Ik kan het Gebed voor het Vaderland zingen. Of – jawel – Torens van Dietsland declameren. Maar de “emotionele kant” van het Vlaming zijn, waarover Bart De Wever in De Keien van de Wetstraat zo boeiend getuigde, dat heb ik niet.’
‘Maar ik heb wel talloze gesprekken gevoerd met politici die me zeiden hoe moeilijk het was (geworden) om samen met de Franstalige Belgen het land te besturen. En dat waren, voor alle duidelijkheid, geen Blokkers of Volksunie'ers of NVA'ers. Ik heb gemerkt hoe zij daardoor evolueerden naar feitelijk separatisme. Voor het gemak van werken, zonder gedruis of vlaggengezwaai.’
Een eenvoudig scenario
Bracke heeft het ook over de verminderde contacten (o.a. tussen VRT en RTBf, over bij voorbeeld de flitspalen, die een mooie illustratie zijn van “de kloof” tussen Vlaanderen (verkeersveiligheid, pro) en Wallonië (privacy, tegen)
‘Ik schrok me dood toen prof. Dr. Johan Vande Lanotte uitgerekend op de België-dag op de Boekenbeurs van een paar jaar terug een verrassend eenvoudig scenario zag voor het einde van ons vaderland: het Vlaams Parlement laat aan het Waals Parlement en aan de Franse Gemeenschapsraad weten dat we ermee stoppen. Het scenario van die omstreden rtbf-uitzending is dat. Tja…’, aldus nog Bracke.
Call it a day
Over de scheiding en een verborgen Vlaamse agenda: ‘Scheiden? Verdampen? Oplossen? Glorieus zal het niet zijn, maar gaan we echt lijden? Vroeger dacht ik van wel; nu weet ik dat lang niet meer zeker.Als ik dan dat artikel in The Economist lees, schrik ik ook niet. “To call it a day” betekent het bijltje erbij neerlegen, het voor gezien houden. Ik vrees dat het in heel veel hoofden al zover is. Net omdat Franstalige politici dat ook voelen, lopen de regeringsonderhandelingen zo moeilijk. Armand De Decker heeft heel terecht op de RTBf gesproken over een verborgen agenda. Ik vrees dat ze bestaat, en dat ze zelfs niet eens zo verborgen is.’
C'est comme ça
Over waarom het nog wel even duurt: ‘Eén ding houdt de scheiding of splitsing tegen: het Vlaams Belang. Als die partij ermee te maken krijgt – en Vlaamse onafhankelijkheid behoort tot de corebusiness van die partij – dan mag je het vergeten. Niemand wil van deze boeren eieren. Het Vlaams Belang is de levensverzekering voor België. C'est bizarre, mais c'est comme ça.’
De Vlaamse reflex van Huybrechts
Over de transfers: ‘Elk jaar betaalt Vlaanderen ongeveer elf twaalf miljard euro transfers om Franstalig België boven water te houden. En wat doen die Franstaligen? Ze bijten in de hand die ze voedde’. Het is maar één van de merkwaardige uitspraken van Carl Huybrechts op de Nederlandse Vara-tv.
Over transfers: ‘Als je aan ontwikkelingssamenwerking doet, kan je het even goed in Wallonië doen als in Afrika, maar hoe dat land in mekaar zit… We hebben vijf regeringen, vijfhonderd parlementsleden, zestig excellenties, dat kost handenvol geld’.
Over de monarchie: ‘Albert,… die man weet van toeten. Vriendelijk, aimabel. Hij heeft niet veel geluk met zijn kinderen. De mogelijke troonsopvolgers stonden naar verluidt niet op de eerste rij toen het eerste verstand werd uitgedeeeld. Die mensen spreken ook allemaal Frans thuis. Hoe wil je nu dat zestig procent Vlamingen voor zoiets in adoratie achterover valt?
Over het einde van België: ‘Anno 2007 komt men tot het besef: de “col”, de lijm is aan het oplossen”. Er een einde aan maken? Ja, geleidelijk aan.
De volledige opname van het gesprek: http://www.youtube.com/watch?v=6JIbidub8gQ
Terug naar de artikelenlijst.