Le divorce francophone
Marc Platel 29-05-2007
 |
Komt het binnen de Franse Gemeenschap tot een definitieve kortsluiting tussen Franssprekend Brussel en onze Waalse buren? Zal dat morgen of overmorgen gebeuren? Indien ja, wat kunnen Vlamingen daar tegen in brengen?
Laat het duidelijk zijn: onze Franstalige landgenoten hebben nog geen vrederechter besteld, de vraag naar een scheiding binnen de Franse Gemeenschap staat niet op de staatshervormende agenda en dat zal ook overmorgen niet zo zijn.
Knipperlichten
Toch branden er knipperlichten. Signalen die in Vlaanderen niet of nauwelijks gezien worden en als dat toevallig wel wordt opgemerkt, dan wordt het meteen weggelachen als verbale bezigheid voor een handvol marginale Waalse regionalisten. Zo werd in Vlaanderen nauwelijks bericht over de recente Waalse oproep om de Franse Gemeenschap gewoon op te doeken. Ten onrechte.
Een honderdtal BW’s (bekende Walen) die in een publieke en ondertekende oproep vragen om een einde te maken aan de Franse Gemeenschap van Maria Aréna, dat is een duidelijk signaal.
Vlaanderen maakte ooit één geheel van de Vlaamse (Cultuur-)gemeenschap en van het Vlaamse gewest, maar hield aan die ingreep de “Vlaamse Gemeenschap” over.
Weg
De ondertekenaars van de Waalse oproep willen zelfs dat niet meer, zij willen weg van die Franse Gemeenschap, Wallonië moet een zelfstandige Waalse Gemeenschap worden, los van dat versmachtend Franstalig hoofdstedelijke overwicht. De Franstalige Brusselaars kunnen zelf hun hoofdstedelijke Franse Gemeenschap vormen, met dezelfde bevoegdheden als de Waalse Gemeenschap en het Vlaamse voorbeeld.
Met excuses aan onze Duitstalige landgenoten, die we hier even buiten beeld houden, komt dat voorstel neer op een België van drie gemeenschappen en drie gewesten. Meteen het onomkeerbare einde van de Vlaamse verzuchting naar een tweeledig België (als het dan toch nog moet….), het aloude België van 1830 kan na jarenlang palliatieve zorgen voor een tijdje weer naar huis!
Franssprekend België heeft nooit goed geweten wat het moest aanvangen met die opgedrongen Franse Gemeenschap. Culturele autonomie en nadien gemeenschapsvorming waren Vlaamse exclusiviteiten, de “culturele autonomie” van de eerste staatshervorming begin van de jaren zeventig.
Franstalig Brussel begreep niet waarom het voortaan zelf zorg moest dragen voor de uitstraling van de Franse cultuur in de Belgische hoofdstad, dat was toch een aloude Belgische zorg! Terwijl onze Waalse buren hun handen vol hadden met de uitbouw van hun nieuwbakken Waals gewest, de historische doorbraak naar een autonoom Waals sociaal economisch beleid voor Wallonië.
Identiteit
Tot ook de Walen voldoende tijd kregen om op zoek te gaan naar hun Waalse identiteit: ‘Une identité Wallonne à decliner’ is de titel van een hoofdstuk in het boekje Oser être Wallon dat tien jaar geleden verscheen onder de handtekening van de toenmalige Waalse minister-president, de intussen beruchte Van Cauwenberghe.
De Waalse identiteit zag en ziet men in de literatuur en de poëzie, in de film en de stripwereld, in de architectuur en andere kustvormen tot en met de cultuur van de Waalse dialecten. Zeker voor Van Cau was dit geen op drijfzand gebouwd debat tussen een handvol salon-Walen, vanuit het gebouw van de Franse Gemeenschap dat in Brussel gevestigd is (een Frans Gemeenschapsparlement waar die groeiende Waalse culturele eigenheid de toch al zo armtierige begroting van de Franse Gemeenschap moet delen met die Franstalige hoofdstedelingen). Omdat hij ook weet dat die Franse gemeenschap voor flink wat partijkameraden en vrienden van de vrienden hun stevige Franse boterham betekent, liet hij in zijn onlangs verschenen boekje Wallonie - Le combat de 2007 de bestaande Franse Gemeenschap als instelling overleven, maar holde haar zodanig uit dat enkel een lege blokkendoos overbleef. Als de Waalse Walen maar hun eigen Waalse scholen konden organiseren, als ze die al te Belgische, Brusselse RTBf maar konden inruilen voor een zuiver Waalse omroep…
Echtscheiding
Intussen had la Communauté Française zichzelf in alle stilte omgedoopt tot “Communauté Wallonië-Bruxelles”. Een gebeuren dat in Vlaanderen ook al zo goed als onopgemerkt bleef.
Een zoveelste etappe in een proces van feitelijke scheiding tussen Franstalig Brussel en Franssprekend Wallonië, een evolutie die al heel lang bezig is, zo vertelt de Franstalige historica Chantal Kesteloot in haar boek over het ontstaan van het FDF. Niets minder dan de wetenschappelijke aankondiging van de te verwachten Waals-Brusselse echtscheiding.
Vlamingen zijn oprechte federalisten en moeien zich dus niet met het Franstalig Belgisch huishouden. Alleen, volgens het Belgische boekje zal politiek Vlaanderen als het ooit zover komt, toch ja of neen moeten zeggen. Het gaat om een uitzonderlijke gelegenheid om met heel veel geld onze Waalse buren los te weken van dat versmachtende Brussel. Maar het gaat dan ook om het “vanzelfsprekend” vinden dat die Brusselse gemeenschap niet verder kan dan de basiliek van Koekelberg of de Woluwelaan, dat er zeker geen Rodense corridor komt naar het Waalse zuiden, dat Brussel 19 gemeenten telt en niets meer.
BHV zou dan meteen gesplitst zijn. En Brussel? Dat blijft dat eiland op een Vlaams, misschien onafhankelijk grondgebied.
Een frivole suggestie? Het België van 1830 begon wel met een Sicialiaanse opera.
'Manifest van de Honderd', werd in Namen gepresenteerd in al onze nationale talen: Frans en Nederlands, Duits én Waals.
Onder meer aanwezig bij de presentatie of ondertekenaars: Robert Collignon (ex-minister-president), Willy Burgeon (oud-parlementsvoorzitter), Annyck Thyre (adjunct-secretaris-generaal FGTB), Jean-Claude Vandermeeren (secretaris Waalse FGTB), Jean Louvet (auteur), Armand Delcampe (directeur théâtre Jean Vilar in Louvain-la-Neuve), Klinkenberg (professor Luik), José Fontaine.
Terug naar de artikelenlijst.