Gezondheidszorg: CM erkent problemen
Jan Van de Casteele 18-05-2007
 |
'Splitsen om te splitsen is geen optie', zo zei CM-voorzitter Marc Justaert. De Morgen formuleerde het twee dagen later (18 mei) scherper: 'Van een regionalisering van de sociale zekerheid, het arbeidsrecht en de centrale cao's kan geen sprake zijn'.
Dat laatste past eerder bij Luc Cortebeeck dan bij Marc Justaert. De vakbond stelt zich alleszins fanatieker op het unitaire standpunt.
Justaert erkent dat er problemen zijn (federale recuperatie, uitgavenverschillen en transfers), maar wijst ook "technische problemen" in geval van splitsing.
Aan de vooravond van Rerum Novarum, de feestdag van de christelijke arbeidersbeweging, waarschuwde de voorzitter van de Christelijke Mutualiteiten politiek Vlaanderen voor de gevolgen van een ondoordachte en geïmproviseerde splitsing van de gezondheidszorg.
CD&V en N-VA willen een splitsing van de gezondheidszorg. Justaert (en De Morgen) niet.
Positief: erkenning recuperatie en transfers
Justaert weet dat er spanning is tussen Vlaanderen en België omwille van de federale recuperatie. De CM-voorzitter noemt dat eufemistisch ‘een communicatieprobleem’. ‘De gemeenschappen zijn bevoegd voor preventie, maar ook de federale overheid houdt zich daar mee bezig. De antirookcampagne van Rudy Demotte bij voorbeeld zet kwaad bloed bij de Vlaamse Gemeenschap. ‘Of een communautarisering dat soort problemen oplost, is zeer de vraag?’, aldus Justaert in zijn eerste vraagteken.
‘Er bestaan onloochenbare verschillen tussen de uitgaven in ziekenhuizen in Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Dat is een situatie waar iets moet aan gebeuren
Hiermee is duidelijk dat de ziekenfondsen inzien dat de Vlamingen wel degelijk goede argumenten hebben om gezondheidszorg aan de deelstaten toe te vertrouwen.
Van een absolute obstructie vanwege CM is geen sprake meer. Wat Justaert wel doet, is wijzen op een paar niet onbelangrijke ‘technische’ problemen in het dossier.
Het probleem Brussel
Een splitsing stelt praktische en juridische problemen, aldus Justaert, die verwijst naar het probleem Brussel. ‘Hoe moet het – na een communautarisering van gezondheidszorg - met de mensen die van buiten Brussel in een Brussels ziekenhuis terechtkomen? Hoe gaan we de terugbetaling van geneesmiddelen organiseren in de verschillende landsdelen?’.
Het probleem financiering
Justaert erkent dat Vlaanderen zuiniger omspringt met de uitgaven in de ziekenhuizen dan Wallonië en Brussel, en ‘dat is een situatie waar iets moet aan gebeuren. Maar tegenover die transfers staan volgens hem ook omgekeerde transfers, bijvoorbeeld via thuiszorg en ouderenzorg. Door de vergrijzing zal dat mechanisme op langere termijn alleen maar zwaarder doorwegen.'
Commentaar: Is het Brussels probleem reëel? De Brusselaar moet maar kiezen naar welk ziekenfonds hij wil: CM Nederlands of MC Francophone. Hij zal daar natuurlijk ook mee een gezondheidszorgsysteem kiezen. En er moeten dan maar akkoorden gesloten worden. Net zoals nu het geval is voor Roeselare-Kortrijk versus Noord-Frankrijk enerzijds en bijvoorbeeld Overpelt versus Nederland anderzijds. Met de huidige informtisering mag en kan dit geen probleem zijn. en als de ziekenfondsen dit nog niet aankunnen, waarvoor zijn ze dan in godsnaam nog nodig?
En dan het probleem van de omgekeerde transfers? Vooreerst is er de niet onverdachte zuinigheid waarmee harde cijfers ter beschikking worden gesteld, zowel door de overheid als door de ziekenfondsen zelf. Voorts valt nog te bezien of die transfers ooit zouden omkeren. De Vlaming spendeert inderdaad meer aan thuiszorg, thuisverpleging, ... maar volgens de rapporten van Jadot (1999) spendeert Franstalig België veel meer aan ouderenzorg in instituten (rustoorden in alle vormen). Thuiszorg is goedkoper. Ameirkaanse studies wijzen op de terugverdieneffecten van thuiszorg ten opzichte van het institutionaliseren. Misschien kan de CM daar eens een studie over opmaken?
Terug naar de artikelenlijst.