Debat Leterme Di Rupo: geen match nul
Jan Van de Casteele 26-04-2007
 |
Volgens veel kranten eindigde het "nationale" debat tussen Di Rupo en Leterme (VTM, RTL-TVi) op een "status-quo". De communautaire kloof blijft even diep. Dat was ook te verwachten.
Leterme pleit voor een grondige staatshervorming, volgens Di
Rupo is dat de eerste stap in de richting van de splitsing van
België. Goed nieuws voor wie rationeel denkt.
Di Rupo zelf doet dat niet en klampt zich vast aan optimisme, meer dan aan realisme (de Waalse economie komt er helaas niét uit het dal; volgens de beste parameter, de werkloosheid, is er nog geen spoor van kentering - zie ander Kortje van 26 april). Het is een vaag teken dat Di Rupo zich ook heel sterk uitsprak voor de monarchie als laatste cement van dit land. Monarchie en socialisme, het smaakt raar...
Geen premier?
Leterme is nog altijd geen kandidaat(-premier). Ondanks de frustratie van sommige politici en journalisten ronduit een schitterende, en bovendien verstandige keuze: als minister-president van Vlaanderen bleef hij zo lang mogelijk Vlaanderen uit de wind zetten. De Vlaamse regering is geen "kiekenkot" geworden van ruziënde ministers. Vlaanderen staat "naast" en zelfs "boven" het federale krijgsgewoel.
Ongetwijfeld zal Leterme kandidaat zijn op 10 juni, maar de optie dat hij Vlaams-minister president blijft, valt niet uit te sluiten. Al maanden geleden suggereerden sommigen (o.a. Manu Ruys in Doorbraak) dat CD&V volop de Vlaamse kaart moest trekken. Het is hier dat de lamp van de toekomst brandt en niet op de ruiïne van België. De Wetstraat kan hooguit nog de "notarisstraat" worden, waar de acten over de boedelscheiding worden ondertekend. CD&V zou best de ervaren Herman Van Rompuy uitspelen als toekomstig kandidaat-premier, in de rug gesteund door Inge Vervotte en nog een paar andere dossiervreters.
CD&V heeft nog een paar weken om de kandidatuur van Leterme officieel aan te kondigen. Het scenario voor NA de verkiezingen kan bepaald worden na de uitslag. Niet eens onconfortabel. Die verkiezingen moeten gaan over een programma en niet over personen. Zegt men toch?
Over de staatshervorming zei Leterme te spreken 'als hoeder van het Vlaams regeerakkoord' (wat kunnen Open Vld
en sp.a daartegen inbrengen?). Arbeidsmarkt, energie en gezondheidszorg moeten naar de deelstaten, want "de kloof" tussen beide landsdelen is té groot geworden.
Transfers
Anderzijds herhaalde Leterme 'niet aan de solidariteit te willen
morrelen. Een werkloze, gepensioneerde of zieke mag geen één eurocent minder hebben omdat hij in Wallonië woont'. Dit standpunt illustreert - veel meer dan het al of niet kandidaat zijn van Leterme - dat CD&V nog afstand houdt van de toekomst. Geplaagd door de machtige sociale organisaties blijft men ten dele hangen in het onwezenlijke federale kader, en dit omwille van een vaag-progressief begrip als "solidariteit" (met Wallonië via transfers).
Zijn de Vlamingen niet al enkele tientallen jaren bijzonder solidair? En waar staan we na al die jaren transfers? Waren die zo efficiënt? Zijn we niet gekomen op het punt dat de Walen het nu eindelijk eens zélf moeten doen (na een beperkte overgangsperiode), en dat ze zélf moeten beslissen over hun eigen maatschappelijke organisatie. Zoals zoveel andere Europese staten en regio's dat wél kunnen. Dàt is de finale en uiteindelijk onafwendbare "oplossing" voor (van) de Belgische staat. Almaar meer Vlamingen (en kiezers) zien dat in. CD&V blijkbaar nog niet helemaal. Al zou je dat mogen verwachten na uitspraken van Leterme in voormeld debat als 'de voorbije decennia is gebleken dat het Belgische recept simpelweg niet werkt' (24 april)
'Daarmee brengt u het land in gevaar. Ik raad u
aan een gematigder toon en programma aan te nemen', zei Di Rupo. Benieuwd of die pretentie nog indruk maakt. Dat het debat eindigde op een "match nul" (Liesbeth Van Impe in De Morgen) is dan ook meer een wens van de auteur dan een nuchtere analyse.
Terug naar de artikelenlijst.