Zieke Waal kost nog 46 euro meer dan een zieke Vlaming

Jan Van de Casteele 13-04-2007

De grote verschillen in de ziektekostenuitgaven tussen de drie gewesten zijn bijna verdwenen. Uit de nieuwste cijfers van de ziekteverzekering (gepubliceerd in de gezamenlijke artikelenreeks van De Standaard en Le Soir) zou blijken dat het nog “slechts” over enkele procenten gaat. Een Waal kostte in 2005 nog 46 euro of 3 procent meer aan de ziektekostenverzekering dan een Vlaming, een Brusselaar nog 8 euro (minder dan een procent).

De transfers van Vlaanderen naar Wallonië en Brussel zijn daarmee gedaald tot 150 miljoen euro per jaar. Het surplus dat Brussel opnam, daalde van 137 euro per hoofd per jaar (1999) tot 8 euro (2005). Het Waalse surplus daalde tot 2003 (19 euro), maar steeg nadien weer (46 euro in 2005).

Voor aparte begrotingsposten blijven nog zeer grote verschillen bestaan.

Voor het geneesmiddelenverbruik in ziekenhuizen zijn die vrij beperkt, maar voor de geneesmiddelen gekocht in de apotheek zit de Waal 16 procent hoger dan de Vlaming.

De Waal raadpleegt ook 16 procent meer specialisten dan de Vlaming en de Brusselaar 11 procent meer.

De Waalse artsen hebben 20 procent meer klinische biologie en radiologie nodig dan Vlaamse artsen.

Voor implantaten staat Vlaanderen op kop, met 30 tot 40 procent meer dan Wallonië en Brussel.

Voor rusthuizen en thuisverzorging ook: 4 procent meer dan Wallonië en 16 procent meer dan Brussel.

Dat alles gaat over de terugbetaling van de ziektekosten. Voor het tweede deel van de uitgaven van de ziekteverzekering, de inkomensuitkeringen bij ziekte- en invaliditeit, is er niet veel veranderd.

Commentaar: Sommige media willen voorhouden dat het probleem van de transfers in de gezondheidszorg zo goed als opgelost zou zijn. Maar 46 euro meerkost per Waal (ziektekostenverzekering) is niet niks. 150 miljoen euro per jaar transfers (6 miljard oude Belgische frank) per jaar, ook dat kan tellen. Dat staat voor een behoorlijk bedrag op gezinsniveau. Bovendien verdoezelt men de transfers via de inkomstenzijde.

Ten slotte is er nog altijd het gegeven dat Rudy Demotte er niét in slaagt volledig doorzichtige cijfers te geven.

Tot slot is duidelijk dat de verschillen in beleid en aanpak (eerstelijnsgezondheidszorg) bijzonder groot zijn. Dat alleen al is een voldoende reden om Vlaanderen en Wallonië in de gezondheidszorg hun eigen weg te laten gaan.


Terug naar de artikelenlijst.