Pauli huilt om mep op zijn bolle kaakjes
Jan Van de Casteele 15-04-2010
 |
Walter Pauli kan een stukske schrijven. In De Morgen van 17 april liet hij in zijn progressieve krant andermaal zien hoe conservatief hij wel is. Een stuk over Dehaene en De Wever en de ‘BHV-kamp’ tussen beide die met het optreden van De Wever in Terzake nu volop was losgebarsten. Pauli’s nogal complex verhaal steekt vol ongerijmdheden.
Eén. Hij noemt BHV een gedrochtje van paars-groen. In geen geval. Het probleem is er sinds de vroege jaren 1960, toen de taalgrens werd vastgelegd, maar de francofone ambities over die taalgrens in Halle-Vilvoorde niét werden weggewerkt. CVP, weet je wel. De paars-groene Verhofstadt heeft met zijn amechtige provinciale kieskringen het probleem enkel opnieuw op scherp gesteld, want ook hij wou de francofone ambities in Brabant niet afblokken en creëerde dan maar een gedrocht van een wet met provinciale kieskringen, behalve in Vlaams-Brabant.
Twee. Hij vindt Vlaamse ‘toegevingen’ een evidentie. In het licht van voorgaande zijn die dat helemaal niét. Als er al iets evident is, dan is het – eindelijk – de splitsing. Toegevingen zijn enkel ‘evident’ in de ogen van wie mordicus het Belgische model wil behouden en de francofone ambities ook ‘evident’ vindt. Zijn krant geeft er in een overigens uitstekende samenvatting op zaterdag 17 april trouwens een mooi overzicht van: inschrijvingsrecht, (nog maar eens meer) centen voor Brussel, uitbreiding van Brussel, Franstalige bevoegdheden in de faciliteitengemeenten, versoepeling omzendbrief-Peeters, benoeming burgemeesters van Vlaamse naar Belgische bevoegdheid, versoepeling van de taalwetten.
Drie: Als er een BHV-akkoord komt, realiseert Dehaene de belangrijkste communautaire pacificatie sinds het Sint-Michielsakkoord in 1992-1993. ‘Het is moeilijk in te beelden dat er na deze staatshervorming nog een snel volgend rondje komt’, aldus Pauli. Geen sprake van, tenzij de Vlamingen naast de BHV-pil ook hun nog veel grotere en belangrijker eis – een grote staatshervorming met meer autonomie (Resoluties, zie Vlaams Regeerakkoord) laten vallen.
Vier: Hij vindt dat de verfransing ‘steeds grimmiger’ wordt bekampt met een ‘bijwijlen zelfs ranzig Vlaams beleid’. Burgemeesters die bouwpromotoren vragen om niet te verkopen aan Franstaligen, het is niet het fraaiste verweer in Vlaams-Brabant, maar dit gelijkstellen met ‘homo’s en allochtonen uit de gemeente houden’, of met ‘racisme en discriminatie’ is gore demagogie. Eenheid van taal nastreven is pragmatisch, rationeel en universeel. Restricties op de instroom van allochtonen eveneens. Dat heeft niets te maken met geaardheid.
Vijf: Hij vindt dat Franstaligen deze keer wél toegevingsbereid zouden zijn (De Wever vindt van niet) Dat klopt deze keer niet, aldus Pauli. ‘De Franstaligen willen niet met B-H-V naar de verkiezingen ‘omdat dit de stemmen voor De Wever alleen maar kan doen aandikken en omdat ze ‘deksels goed’ beseffen dat in een radicaliserend Vlaanderen ‘de gecumuleerde stemmen van N-VA, VB en LDD zo talrijk kunnen zijn dat er onvoldoende 'redelijke' Vlaamse gesprekspartners te vinden zijn.’ Wellicht heeft Pauli gelijk dat de V-partijen garen zullen spinnen bij Vlaamse toegevingen. Zoals hij zelf schrijft: in 2007 kon CD&V, in 2009 N-VA (en straks in 2010-2011) zich electoraal vetmesten aan een symbooldossier BHV. Dat klopt. Maar wanneer geeft hij toe dat dit loepzuiver aantoont dat de Vlaamse kiezer en dus de Vlaamse democratie dit al wil (en niet alleen de ‘scherpslijpers’, de ‘kaakslagflaminganten’ waar hij zo vaak tegen te keer gaat). Pauli moet maar eens worstelen met zijn eigen inzichten…
Integrale tekst Paulil: zie bijlage
Walter Pauli conservatief
Terug naar de artikelenlijst.