Wie gelooft die mensen nog? De tijd van toen bij Open VLD
Jan Van de Casteele 21-06-2009
 |
In 2003 haalde Verhofstadts partij 24,2 procent van de stemmen. Na 19,8 procent in 2004 en 18,8 procent in 2007, werd op 7 juni 2009 nog nipt 15 procent bijeengesprokkeld. Het back to Belgium-scenario is een overweldigend succes. Misschien omdat niemand die mensen nog gelooft... We grasduinen in een paar documenten...
Guy Verhofstadt in zijn Tweede Burgermanifest (1992): ‘In een authentieke federale staat moet elk niveau zijn eigen inkomsten kunnen innen en zijn deel van de schuld dragen’.
Guy Verhofstadt in De Belgische ziekte (1997): ‘We worden meegesleurd door het Zuiden, door het immobilisme van het leidende establishment aldaar (FGTB, PS ...) ... We kunnen niet blijven wachten op ik weet niet welke ommekeer in het zuiden van het land. Het is de hoogste tijd dat ook uitgebreide bevoegdheden inzake sociale zekerheid en – nog belangrijker – fiscale autonomie aan de deelgebieden worden toegekend’ (p. 38, p.56). ‘Niet zozeer het samenleven van twee culturen schept problemen, maar het verzoenen van twee totaal verschillende visies op de aanpak van de sociale en economische uitdagingen’. (p. 45). ‘Een aantal politici heeft naar aanleiding van de roep naar een grotere Vlaamse zelfstandigheid het idee geopperd een referendum te organiseren ... Hun vraag om een referendum is terecht’ (p. 57). ‘Dat referendum zou door het Vlaams Parlement onder de Vlamingen georganiseerd kunnen worden’ (p. 58). ‘Nog enkele jaren immobilisme ten gevolge van de onwil van de PS is de beste voedingsbodem voor het separatisme’ (p. 59).
Patrick Dewael in Het Vlaams Manifest. Ruimte voor regio’s (2002): ‘De voortschrijdende internationalisering brengt een grotere behoefte aan identiteit met zich mee’ (p. 17). ‘Volgens de Vlaamse visie, die ik deel en die gebaseerd is op het jus solis, is het Belgisch institutioneel bouwwerk gefundeerd op de afbakening van de afgegrensde deelgebieden (taalgebieden, de gemeenschappen, de gewesten)’ (p. 22). ‘De Franstaligen blijven zich verzetten tegen de logische consequentie van de grondwettelijke indeling van België volgens het territorialiteitsprincipe: de splitsing van het gerechtelijk arrondissement en het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde’ (p. 24). ‘De Vlamingen zien het systeem van de faciliteiten als restrictief, uitdovend en gericht op integratie’ (p. 25). ‘Het federale België is een ingewikkeld kluwen geworden, met tal van overlappende bevoegdheden die dit goede bestuur niet ten goede komen’ (p. 47). ‘Ik meen dat het subsidiariteitsprincipe de beste waarborg biedt voor het democratisch karakter van het bestuur. Dit beginsel houdt in dat een centraal gezag zich niet met zaken mag bemoeien die beter op een lager niveau geregeld kunnen worden’ (p. 48).
‘België moet de mogelijkheid krijgen om zijn stemmenaantal in Europa op te splitsen. Dat zou Vlaanderen en Wallonië de mogelijkheid geven om rechtstreeks deel te nemen aan de beslissingen van de Raden van ministers voor de materies die hen aanbelangen’. De zogenaamde split-vote geeft een betere invulling aan het subsidiariteitsprincipe’ (p. 54).
‘Ik meen dat de bestaande transfers de zelfredzaamheid en verantwoordelijkheid bij de ontvangers eerder belemmeren dan prikkelen’ (p. 66). ‘De deelstaten moeten de gelegenheid krijgen hun eigen beleidsvisies te ontwikkelen, inzake werkgelegenheid, loonvorming en economisch beleid, inzake gezondheidszorg en gezinsbijslagen’ (p. 67).
Karel De Gucht in De toekomst is vrij (2002): ‘Het jeugdsanctierecht was lang niet voor het eerst dat een dossier op een communautaire blokkade stoot. Dat gaat van investeringen in de NMBS tot de hervorming van de ambtenarij... De historische achtergronden, de gevoeligheden en de politieke cultuur liggen anders in noord en zuid. Als er dan nog verschillende politieke krachtsverhoudingen zijn, een uiteenlopende economische structuur en een andere taal, is een federale staat met twee deelstaten geen evidentie’ (p. 146). Na al die staatshervormingen blijkt het Belgische staatsbestel nog steeds niet te werken. (p. 152) ... Ik krijg steeds meer de indruk dat België geen meerwaarde meer biedt, een gevoel dat zich overigens bij de bevolking ook steeds meer doorzet’ (p. 153). ‘De ziekteverzekering moet worden geregionaliseerd ... Hetzelfde patroon kan je perfect volgen voor het werkgelegenheidsbeleid... Conflicterende beleidskeuzes kan je vermijden door er een volledig regionale bevoegdheid van te maken ‘(p. 155).
‘Het huidige systeem, waarbij de Franstaligen Vlaamse plannen tot belastingverlaging of voor een andere inrichting van de fiscaliteit kunnen afremmen en soms zelfs tegenhouden, is ronduit irritant’ (p. 156). ‘Wat het meest voor de hand ligt, is dat de Brusselaars de keuze krijgen tussen de Vlaamse en het Waalse sociale model’ (blz. 156).
Novemberverklaring 2002 van de VLD: ‘De VLD wil een beter statuut voor Vlaanderen door de definitieve keuze voor een confederaal model. Het zwaartepunt komt bij de deelstaten te liggen die bepalen welke bevoegdheden ze aan het federale niveau laten. Het aantal bestuursniveaus moet verminderen. Vlaanderen moet minstens bevoegd worden voor de gezondheidszorgen, de kinderbijslagen, het tewerkstellingsbeleid en het mobiliteitsbeleid. Taalfaciliteiten moeten uitdoven. Elk bestuursniveau krijgt de volledige fiscale autonomie. Wat op een lager bestuursniveau kan, hoeft niet hogerop te worden beslist. Solidariteit kan er nooit toe leiden dat de betalende partij op het eind minder middelen krijgt dan de ontvangende partij. Daartoe is het noodzakelijk dat de solidariteit transparant is.’
Karel De Gucht in Doorbraak, 23 april 2003: 'Belangrijk is ook de regionalisering van de buitenlandse handel… Ook de overheveling van landbouw is een stap vooruit. Die van ontwikkelingssamenwerking ligt moeilijker, maar minstens evenzeer omwille van Vlaamse tegenstand. Wij zijn bereid die splitsing uit te voeren… Ik denk dus dat de kans groot is dat die gezondheidszorg in de volgende legislatuur inderdaad gefederaliseerd wordt… verdere eenmaking van Europa én regionalisering zijn de twee richtingen van de toekomst… Ge kunt er ook niet naast kijken dat België een land is met een beperkt nationaal gevoel. En dan is het toch niet zo abnormaal dat men zegt dat het tussenniveau eerder verdampt. Dat is gewoon een politologische vaststelling. Dat impliceert zelfs geen waardeoordeel. Dit is een intellectuele analyse die ik gemaakt heb. Ik loop niet rond met de idee dat België zo vlug mogelijk moet verdampen. Maar dat is nog iets anders dan u verzetten tegen onterechte miljardentransfers naar Wallonië.’
En dan springen we even door naar de recentere jaren...
Yow, Guy en co, ça va?
Marc Verwilghen in Belang van Limburg, 13 mei 2006: ‘Indien er een nieuwe staatshervorming komt, dan wil ik dat men eerst ook een evaluatie maakt van de vorige staatshervormingen. Wat moeten we herstellen? Zo stel ik me vragen bij de regionalisering van het jeugdrecht. Wat heeft ons dat opgebracht? Idem dito voor de regionalisering van ontwikkelingssamenwerking en buitenlandse handel. Pleit ik vooral voor een herfederaliseren van een aantal bevoegdheden? Ja.’
Guy Verhofstadt in (zijn) toespraak tot gestelde lichamen januari 2007: Een pleidooi voor ‘versterkte samenwerking’ tussen de deelgebieden en een gelijke toepassing in de verschillende deelgebieden van ‘federale take’… ‘Zo viel de eis om de splitsing van de gezondheidszorg stil’… ‘iets gelijkaardigs’ zal gebeuren rond het werkgelegenheidsbeleid. ‘Versterkte financiële verantwoordelijkheid van de deelgebieden’… een ‘wezenlijke solidariteit’… ‘versterken van federatieve instrumenten’ om ‘de verbondenheid met de andere gemeenschap’ te versterken
Guy Verhofstadt, Radio 1, 9 januari 2007: ‘Het afsluiten van de arbeidsmarkten van Brussel, Vlaanderen en Wallonië gaat in tegen de Europese en mondiale evolutie, tegen de moderniteit’.
Patrick Dewael in La Libre Belgique, 10 januari 2007: ‘Er zijn geen politici meer die de moed hebben om één beleid voor het hele land te verdedigen. We hebben op dat vlak een zware fout begaan. In alle andere federale landen is er altijd een nationale kieskring.’
Open VLD in ‘De weg naar een open dialoog. Aanzet voor een nieuwe staatshervorming’, Leuven, 3 februari 2007: ‘Van een unitair naar een federaal België’ (van het confederalisme is geen sprake meer, evenmin als van kritiek op de transfers, wel van meer geld voor het federale niveau en voor Brussel en van een paritaire senaat)… ‘Als flamingante Belgen kiezen we voor Vlaanderen én België’… Staatshervormingen moeten ‘niet alleen centrifugaal, maar ook centripetaal werken’. Het uitdoven van de faciliteiten moet gekoppeld worden aan een ‘nieuw gastenbeleid’.
Herman De Croo in De Morgen, 10 april 2007: ‘Ik ben echt geen Vlaams-nationalist omdat ik echt niet mentaal gehandicapt ben’.
Guy Verhofstadt in Verkiezingsdebat radio 1, De Wandelgangen, vrijdag 8 juni 2007: BHV splitsen? ‘Enkel als ook België versterkt wordt’… De splitsing van “delen van” het werkgelegenheidsbeleid? ‘Enkel als ook België versterkt wordt’. De splitsing van “delen van” het gezondheidsbeleid? ‘Kan enkel als ook België versterkt wordt’. Fiscale autonomie? ‘Daar waren we vroeger voor, maar nu al wat minder’… ‘Vooral België moet versterkt worden’…
Matthias De Clercq in De Morgen, 4 september 2007: ‘De Vlaamse spierballen werden gerold zoals nooit tevoren. Ik moet ervan kokhalzen. Nationalisme vloeit immers voort uit rancune en een vorm van misplaatst zelfmedelijden, waarvoor men de oorzaak altijd zoekt bij de ander, de Walen, de vreemdelingen, de moslims, Europa… Wat me de voorbije weken heeft gestoord zijn de mediocriteit, het provincialisme, het slachtofferisme en die vermeende superioriteit van al die Vlaamse politici die onder de IJzertoren staan te krijsen. Het nationalisme is als een dodelijk gif dat de rede lamlegt en de emoties de vrije teugel laat.’
Karel De Gucht in De Standaard, 15 november 2007: ‘Ons federale systeem laat niet toe dat een meerderheid zijn waarheid opdringt aan de minderheid’.
Annemie Neyts in Knack, De Ochtend, 29 november 2007: ‘Ik sta voor België’.
Karel De Gucht in Het Laatste Nieuws, 24 december 2007: ‘Nationalisme begint en eindigt altijd met egoïsme. Ik heb in de voorbije drie jaar nergens ter wereld iets goeds zien komen uit het nationalisme.’
Karel De Gucht in Panorama, 12 april 2008: ‘Op politiek vlak kun je met N-VA niets aanvangen. Dat zijn caracteriels’.
Karel De Gucht: ‘De N-VA kan maar beste plat op de buik gaan om onder de lat door te kunnen’.
Sven Gatz in De Standaard, 27 juni 2008: ‘De illusie koesteren en zelfs doen groeien dat de Vlaamse Rand eentalig Nederlands is, wordt dus onherroepelijk door de geschiedenis ingehaald...’
Guy Vanhengel in De Morgen, 30 juni 2008: ‘De Vlamingen brengen schade toe aan Brussel…men laat zich meeslepen door eigen volk eerst… Ik gruw van Warandegroep en Voka, die blijven denken dat Brussel voor Vlaanderen geen meerwaarde heeft.’
Matthias De Clercq in De Morgen 17 juli 2008: ‘We moeten afstappen van de separatistische logica en het eng nationalisme… Het nationalisme is een dodelijk gif dat de rede lamlegt. Een institutionele hervorming is alleen mogelijk door een onderhandelde oplossing… De communautaire nota van Guy Verhofstadt is een interessante basis voor verdere communautaire onderhandelingen… Het behoud van de noodzakelijke solidariteit tussen de regio's en gemeenschappen is essentieel...’
Matthias De Clercq bij ontvangst Prijs voor politieke moed (B Plus) in 2008: ‘Ik huiver van mensen die anderen opsluiten in een vermeende collectieve identiteit en in naam daarvan bepalen wie er al dan niet toe behoort’.
Guy Verhofstadt in Vooruit Gent, 18 maart 2009: 'Ik verafschuw het nationalisme, dat helaas een Europese uitvinding is, en dat wij opgelegd hebben aan heel de wereld. Wij zijn gaan koloniseren en hebben daar die mensen een identiteit en nationaliteit opgedrongen... Ik wil alleen zeggen dat we in België een ongelofelijke troef hebben: we hebben onze meertaligheid en onze verschillende culturen en dankzij de Europese instellingen hebben we één van de meest kosmopolitische steden van Europa'...
Herman De Croo in De Standaard, 6 juni 2009: ‘Voor Open VLD verwacht ik een status-quo met 2004… Een tweede verlies, zoals in 2007, kunnen we ons niet permitteren. Als de partij nu onder de 22 zetels zou zakken, is er grote kuis nodig in de Melsenstraat. In 2007 heeft Guy Verhofstadt het verlies op zich genomen. Als niemand dat nu doet, komt dat bij de voorzitter terecht.
Guy Verhofstadt in De Standaard, 6 juni 2009: ‘Als men denkt mij nodig te hebben om mijn schouders onder een nieuwe staatshervorming te zetten, dan zal ik dat met plezier doen’
Karel De Gucht in De Standaard, 6 juni 2009: ‘Ik hoor overal zeggen dat de volgende Vlaamse regering een klassieke tripartite zal zijn. Wel, ik ben daar niet van overtuigd. Wie zegt dat er geen formules mogelijk zijn zonder de sp.a?’
Patricia Ceysens in De Standaard, 11 juni 2009: ‘De nationalistische kijk en de taalsymbolenstrijd van de N-VA jagen buitenlandse investeerders weg. Buitenlandse investeerders haken steeds meer af voor Vlaanderen … Het alarmerende is dat zij niet de crisis, maar de communautaire problemen aangeven als reden voor hun twijfel over Vlaanderen. Als we willen meedoen in de wereld op vlak van innovatie en onderzoek, moet Engels aan onze universiteiten en hogescholen ook mogen. De N-VA wil dat niet.’
Herman De Croo in Het Nieuwsblad, 13 juni 2009: ‘Patricia Ceysens heeft gelijk als ze zegt dat de N-VA slecht is voor de Vlaamse regering. (...) Het is aan Kris Peeters om te bepalen wie hij in zijn ploeg neemt. (...) Met vendelzwaaierij gaan we er in elk geval niet komen.'
Terug naar de artikelenlijst.