Een stuk dat nergens over gaat: Zwerfvuil in park en Wetstraat.

Jan Van de Casteele 15-05-2008

Peter De Roover inspireert zijn jongste column in De Standaard op het zwerfvuilprobleem waarmee hij in zijn pinksterweekend werd geconfronteerd. Zijn we een bende egocentrische vetzakken’? Neen, een minderheid is dat. Ook BHV vervuilde zijn pinksterdagen. ‘SOS Piets-gewijs: wat hebben we geleerd vorige week?’, vraagt De Roover. Dat het surrealistische België geen democratie is. Dat er ooit zoiets als een taalgrens werd goedgekeurd, aanvaarden de Franstaligen nog altijd niet. Dus claimen ze “belangen” in Halle-Vilvoorde. ‘In dit land staan wettelijke middelen ter beschikking van wie de grondwet miskent. Een stukje verpakking van het oude België dat de spaken van het nieuwe België doet vastlopen. Het ding weghalen of overkop gaan. Dat is de keuze. Maar verder gaat het nergens over’…

Hieronder de integrale tekst:

Zwerfvuil in park en Wetstraat
Peter De Roover in De Standaard, 14 mei 2008

Als columnisten schrijven dat ze een thema aansnijden 'dat de mensen echt belangrijk vinden', bedoelen ze dat ze er zelf veel belang aan hechten. Zoals het zwerfvuilprobleem. Vorige week bracht stralend weer. Elke dag fluitend naar het werk gefietst. Het doet wat met een mens, zo'n extra zonnestraal. Laatste deel van het parcours loopt door het Rivierenhof. Je ruikt jezelf een pad door de heerlijke lente, hoogzwanger van een beloftevolle zomer.

Een mens wordt er poëtisch van. Tot de vuilnisbakken in het zicht komen, volgepropt en omzoomd door afval. Zoals een etterende wrat nog viezer is als hij op de rug zit van een zonnebadende schoonheid.

Zondag: fietstocht in de Condroz. De Provence ligt dichterbij dan we denken. Even stoppen voor een slok aan een Romaans kerkje dat solliciteert naar een eigen postkaart. Daar hangt zo'n groen containertje. Overvol, met een vieze brij er rond. Maandag: jeugdtornooi van zoons voetbalploeg. Bakken zon, geestdriftig sportende jongeren. We soezen even gelukzalig weg. Tot ons oog valt op het Napolitaanse tafereel rond de afvalbak. Dinsdag: als goede burger de flessen weggebracht naar de glascontainer. We vinden hem amper tussen de restanten van een gedemonteerde slaapkamerkast. De enkele deugdelijke planken die we recupereren, milderen het gevoel van neerslachtigheid niet.

Mijn god, we schrijven 2008 en nog altijd zijn we een bende egocentrische vetzakken. Fout natuurlijk. Een minderheid is dat. Maar die verpest de boel, letterlijk en figuurlijk. Geen wereldprobleem? Met mensen die hun bierblikjes achteloos naar volle afvalbakken keilen, kom je ook in de grote milieudossiers geen meter verder. Dat soort dingen vind ik nu eigenlijk echt belangrijk.

Maar de week werd gevuld door BHV. Een beetje zoals een vuilnisbak. Overvol en daar rond een hoop debatvervuiling. Terwijl het naar het schijnt nergens over gaat. Dat lezen we zelfs bij mensen die professioneel de Wetstraat volgen. Het blijft apart, columnisten die koketteren met hun eigen gebrek aan inzicht.

De zaak kwam in de algemene vergadering van de Kamer. Zonder Franstalige vertragingsmanoeuvres was de klus geklaard en hadden we besluiten kunnen trekken. Niet dus en daarom slechts een tussenbalans.

SOS Piets-gewijs: wat hebben we geleerd vorige week?

Eén: België is geen democratie. Het lukt een meerderheid van 60 procent niet eens een voorstel ter stemming te brengen. Zelfs niet voor zaken waar onze grondwet een gewone meerderheid voldoende acht. Niet echt belangrijk wellicht.

Twee: in België heerst het surrealisme. Lees bijvoorbeeld professor Johan Vande Lanotte in 'België voor beginners' (blz. 114): 'De Franse Gemeenschap, die bevoegd is in het Franse taalgebied en ook een aantal specifieke bevoegdheden heeft in de 19 Brusselse gemeenten t.a.v. de Franstalige instellingen.'

Op de webstek van de Communauté Française lezen we: 'De Gemeenschap () verzamelt alle Franstaligen uit Wallonië en Brussel.'

Toch kan die Franse gemeenschap een belangenconflict inroepen over een zaak die uitsluitend over een gebied gaat buiten haar bevoegdheid? Dat er ooit zoiets als een taalgrens werd goedgekeurd, aanvaarden de Franstaligen nog altijd niet. Dus claimen ze belangen in Halle-Vilvoorde.

Het hele verzet tegen de splitsing komt neer op een afwijzing van de Belgische grondwet. In dit land staan wettelijke middelen ter beschikking van wie de grondwet miskent. Surrealisme als staatsideologie.

Maar we geven het toe; niet echt belangrijk.

Drie: BHV geraakt niet gesplitst, maar de geesten zijn dat al lang, wanneer het over de kern van ons wederzijds Belgisch samenleven gaat. Ja, in de Condroz wonen geweldige mensen, in dorpjes die je alleen kunt liefhebben, te midden van een prachtige natuur. Maar daarover gaat het niet. Een land gaat over politiek samenleven. Is Vande Lanotte een idioot? Is Francis Delperée een idioot? Neen, tweewerf neen. Ze behoren gewoon tot een verschillend soort Belg. De eerste vindt dat de afspraken over taalgebieden gerespecteerd moeten worden. De andere meent dat er rechten voortvloeien uit de weigering van inwoners om respect op te brengen voor het gebied waar ze inwijken. Vervang de namen Vande Lanotte en Delperée maar niet hun taal, en de vaststelling blijft staan als een huis. Een detail natuurlijk.

Eigenlijk eindigt dit stuk waar het begon: bij zwerfvuil. Want dat is het dossier BHV tenslotte. Een stukje verpakking van het oude België dat de spaken van het nieuwe België doet vastlopen. Het ding weghalen of overkop gaan. Dat is de keuze. Maar verder gaat het nergens over.


Terug naar de artikelenlijst.