Unizo wil "Vlaamse" oplossing
Jan Van de Casteele 24-04-2006
 |
Het stijgend aantal knelpuntberoepen en oningevulde vacatures bewijst het gebrek aan inspanningen van duizenden werklozen, betoogt Karel Van Eetvelt, gedelegeerd bestuurder van Unizo.
Van Eetvelt schrijft op 24 april 2006 in De Standaard een opiniestuk over het probleem van de werkloosheid en de vele oningevulde vacatures en de lange lijst van knelpuntberoepen. 'Een bewijs van het gebrek aan inspanningen van duizenden werklozen'. De verschillen tussen de gewesten Vlaanderen-Brussel-Wallonië noemt hij hallucinant. 'Bedrijven in Zuid-West-Vlaanderen of Vlaams-Brabant kampen met een tekort aan arbeidskrachten. Enkele kilometers over de taalgrens swingen, officieel, de werkloosheidscijfers de pan uit. De werklozen raken de taalgrens niet over. Met onze landsgrens daarentegen hebben Fransen of Polen kennelijk geen probleem om bij ons aan de slag te gaan'.
Andere Europese landen hervormen hun arbeidsmarkt inmiddels sneller. In Frankrijk, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en uiteraard de Scandinavische landen wordt, soms met drastische ingrepen, de toekomst voorbereid. Uiteraard is bij ons ook al iets gebeurd, maar ,,terwijl wij één stap zetten, zetten de andere landen er twee''. Het zijn de woorden van Guy Clémer, de economisch adviseur van premier Verhofstadt.
De ziekte is bekend, de diagnose gesteld. Hoog tijd voor passende remedies. Een eerste remedie is voor Van Eetvelt dat ' Vlaanderen en Wallonië een eigen arbeidsmarktbeleid moeten kunnen uitstippelen. De verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië remmen onze regio af en wiegen Wallonië in slaap. De regionale en subregionale tendensen van nabij opvolgen moet volledig regionaal worden aangepakt.'
Volgens Van Eetvelt moeten de werkloosheidsuitkeringen (eventueel verhoogd) beperkt worden in de tijd, mag een leefloon als alternatief geen taboe blijven, mag de uitkering afhangen van het aantal gewerkte jaren (iedereen recht op zes maanden werkloosheidsuitkering en per gewerkt jaar één maand uitkering extra). De criteria inzake passende job, werkwilligheid en sancties moeten aangepast worden.
Niet onbelangrijk is de (veel te vaak verwaarloosde) verwijzing naar de impact van de demografische ontwikkelingen. 'De arbeidsreserve droogt op. Op dit moment zijn er in Vlaanderen 100 werkenden voor 136 niet-werkenden. In 2025, minder dan een generatie verder, wordt die verhouding 100-152.'
Goed dat Unizo aan termijndenken doet, maar de vereniging doet het nog veel te weinig. Het zou Unizo sieren indien men daar ook zou verwijzen naar de noodzaak om demografische stimulansen te voorzien die de ontvolking (en ontvlaamsing) van Vlaanderen zouden beheersbaar houden. Ook hiervoor is het hoogtijd, want pas over een paar decennia kan het tij dan keren. Een beetje politiek incorrecte moed volstaat om ook dat op de agenda te plaatsen.
Terug naar de artikelenlijst.