De Belgische kramp

Is de regering gevallen? Kan best zijn. Gaan we naar verkiezingen of vertoeven we nog altijd in het doodlopend straatje van Yves Leterme? Kan ook. Op het moment dat dit stukje wordt geschreven zijn zowat alle Vlaamse partijen nog even een klapke komen doen in De Zevende Dag (25 april). Wat er rond de zoveelste deadlines ondertussen ook mag zijn gebeurd, wat de Vlaamse democratie wil (Resoluties Vlaams parlement, 1999 en Vlaams regeerakkoord 2009) is nog veraf. Door het onzindelijke gedrag van Leterme en zijn Vlaamse minderheid werd een staatshervorming (zijn wipplank in 2004 en 2007) zelfs bemoeilijkt.<br /> <br />

Stijn Streuvels en Herman Teirlinck deden al in 1959 een oproep om het verfransende kiesarrondissement BHV te splitsen. Zonder succes. De Vlamingen in de drie toen nog grote traditionele partijen misten begin de jaren 1960 de kans om duidelijkheid te creëren. De helft van Vlaams-Brabant bleef aan Brussel vastgekleefd. <br /> <br />

Toen dit blad in 1999 grondig werd vernieuwd, was Guy Verhofstadt in de oppositie op jacht naar Vlaamsgezinde stemmen voor zijn VLD. Zijn partij kwam, zag en overwon, maar kreeg de Belgische kramp, terwijl de politieke en economische kloof tussen Vlamingen en Franstaligen almaar groeide. Guy Verhofstadt, vervreemd van die realiteit, werd een ‘flamingante Belg’en Open Vld verloor een derde van haar kiezers. Exit Guy.<br /> <br />

CD&V had dat wel gesnapt, dachten velen. De partij trok in Kortrijk de confederale kaart, lijmde een – toen nog kleine – bondgenoot, kwam, zag en overwon, eerst Vlaams (2004), dan federaal (2007). Yves Leterme, vervreemd van de realiteit, kreeg de Belgische kramp. Als ‘samenwerkingsfederalist’ doofde hij in zijn partij het Vlaamse vuur. Bedwelmd door zijn ambt cirkelt hij rond vorst en vaderland verliest hij het inzicht dat dit de humus was onder de Vlaamsgezinde V-partijen, die hun gestage klim voortzetten. Exit Yves? Niet onwaarschijnlijk.<br /> <br />

Verbazend toch hoe CD&V blijkbaar op zoek is naar een patat zoals Verhofstadt er een kreeg. Anciens met een B-Plus-truitje (Eyskens, Martens) voeren er het hoge woord. Marianne Thijssen, ooit zo fel-Vlaams in Plopsaland, vermagert nog van miserie. De ringbaarden van de partij, Luc Cortebeeck (ACV) en Jan Renders (ACW), mentaal versteend in hogere kringen, zetten de lijnen uit. Ook de baronnen en VBO-knarren stromen weer uit hun salons met een aandoenlijk schietgebed: laat Yves en Herman nog wat Europese glorie. Vanop die trampoline van publiciteit hopen ze in het oog van de kiezer te mogen springen. <br /> <br />

Dimarso<br />

<br />

Helaas zijn de liberalen nu ook weer niet zo naïef. De jonge en beslist charmante Alexander kent de cijfers van het jongste TNS/Dimarso-onderzoek: mooie score voor Open Vld. Lang liet zijn eerste BHV-waarschuwing niet op zich wachten (1 april). Tijd dus om aan de kassa van de kiezer te trekken ... Hij weet dat N-VA met veel blauw gaat lopen. Dedecker – wiens deur voor De Croo nog altijd open staat – idem. Hij weet dat een Vlaamser profiel echt wel nodig is, al was het maar omdat er in een bad waar ook de PS-haai zwemt, geen vissen te vangen zijn. De Croo nam CD&V in snelheid. Die laatste partij had na de Europese kermis ongetwijfeld liever zelf de boeken dichtgegooid. Maar helaas.<br /> <br />

Euforisch hoeven we niet te worden. Het establishment gooit nog eens alle troepen in de strijd. En gewillig volgen de grote Vlaamse kranten. Commentaarschrijvers strijken hun stukjes in de siroop van behoudsgezinde gedachten. Druk van de echte bazen, jongens? <br /> <br />

Zelden of nooit hoor je ze wijzen op de argumenten voor een splitsing, los van toegevingen, op de noodzaak van een verregaande staatshervorming, de Vlaamse minderheid van Leterme, het feit dat in een democratie een meerderheid moet kunnen beslissen en niet omgekeerd, de vaststelling dat in de koffer van Dehaene de facto niets anders zat dan Vlaamse toegevingen. ‘Geen uitbreiding van Brussel’ bvb verkopen ze mee als ‘Vlaamse overwinning’, maar het is een status-quo. De uitvoering van een arrest van een Grondwettelijk Hof wordt verkocht als een francofone toegeving, maar is niet meer dan juridische logica. Gek.<br /> <br />

Anderzijds mogen we vernemen dat de gruwelijke crisis neerdaalt over het vlakke Vlaanderen als we over verkiezingen durven spreken. Neen toch! Dan zijn ze wèg, die bedrijven die ons willen overspoelen, en alleman hier werkloos. Beef! Onderhandelen moeten we doen! Solidair moeten we zijn! Tjonge, Buyse, Leysen, Eyskens, de exorcisten zijn onder ons, met hun spel op de grens van de politieke clownerie. Die stembusgang, die komt er hoe dan ook. Veel groter problemen dan verkiezingen teisteren al jaren dit land. Maar we verkletsen onze tijd. De werkloosheidskloof (en dus de transfers) is in jaren niet kleiner geworden. <br /> <br />

Snappen ze daar na zoveel verkiezingen nu echt niet dat de Vlaming wel weet dat het verhaal van communautaire pais tot in de eeuwigheid niet meer klopt? Dit land werkt gewoon niet meer. BHV is niet dé crisis. De kloof is de crisis. De kloof tussen twee verschillende culturele, politieke en economische realiteiten. De redactie van dit blad zal nu ook op een hoger trapje haar best doen om de lezer hierover te informeren. <br /> <br />

<br />

<br />

<br />