Een pak slaag?

In een artikel over de verfransing van Vlaams-Brabant verwees Le Soir (19 jan.) naar informatie in dit blad. Het artikel werd overgenomen op De Standaard online, de dag nadien in De Morgen. Merkwaardig, want de cijfers komen uit de Doorbraak-nrs van maart en november 2009. Maar de info blijft relevant, en daarover gaat het.

Nu er geen talentelling meer zijn moeten we werken met indirecte bronnen. De rapporten van Kind & Gezin bijvoorbeeld, die ons informeren over taalgebruik in jonge gezinnen, vandaag, maar om evidente reden ook in de toekomst.

In de faciliteitengemeenten is Nederlands nog de thuistaal in 2,1% van de jonge gezinnen in Drogenbos, 7,9% in Kraainem en Wezembeek-Oppem, 10,8% in Linkebeek, 19,8% in Rode en 23,2% in Wemmel. Amper in 57 % van de jonge gezinnen met kinderen in Halle-Vilvoorde (inclusief de faciliteitengemeenten) is de thuistaal Nederlands, in 26% is dat het Frans, in de rest gaat het om andere talen.

Er zijn nog wel meer bronnen die dit beeld bevestigen. De verkiezingsuitslagen, waarnaar we hier na tien jaar lang na elke verkiezing verwijzen. Of de in het Frans verstuurde aanslagbiljetten voor de personenbelastingen (68,6%).

De Vlaamse Volksbeweging in Vlaams-Brabant is verbaasd dat Le Soir precies nu met deze Doorbraak-info uitpakt. Wil men druk zetten op Jean-Luc Dehaene, die nu werkt aan zijn nota Quid BHV? Of erger, dient de nieuwe aandacht voor dit probleem als munitie voor Dehaene? De commentaar van Olivier Maingain op de taalcijfers is duidelijk: ‘Als Vlaanderen doorzet met de compromisloze splitsing van B-H-V zal dat enkel leiden tot een nog grotere stroom van proteststemmen naar Franstalige partijen.’

Toegeven aan de Franstalige verzuchtingen zou klinkklare onzin zijn. Uiteraard heeft Vlaams-Brabant te kampen met een grote instroom van nieuwe anderstaligen, maar ‘het is niet omdat men talrijk is, dat men zich niet meer zou moeten aanpassen aan de taal van de streek waar men komt wonen’, aldus VVB Blaams-Brabant. ‘Overigens, in Wallonië bestaat geen Vlaamse periferie, omdat de honderdduizenden Vlamingen die zich aan de andere kant van de taalgrens vestigden, zich daar perfect integreerden.’

Natuurlijk zal de splitsing van BHV de instroom van anderstaligen niet beperken. Maar Vlaanderen zal er wel op een gepaste manier kunnen op reageren. De splitsing zou wel zorgen voor politieke duidelijkheid. En een einde maken aan een beschamende periode van gebrek aan politieke moed.

De Vlaamse drukkingsgroepen gaan dus best gezwind door met hun campagne ‘Respect voor Vlaams-Brabant’. De 65 gemeenteraden met hun moties ‘Splits BHV zonder toegevingen’. De dienstweigeraars met hun juridische strijd tegen veroordelingen. De juristen met hun klachten bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. De Vlaamsgezinde verenigingen met hun sensibilisatiecampagne in de buurt van CD&V.

Het doel is simpel en verre van nieuw: Woord Houden! Dat is niet eens ingewikkeld: doen wat in ons eigen Vlaams parlement is beslist. En afwerken wat alle Vlaamse partijen samen in de federale kamercommissie met hun BHV-wetsvoorstel hebben in gang gezet. De vraag van de afgevaardigden van tweederde van de Belgische bevolking kan bezwaarlijk problematisch zijn als het “non” van eenderde van die bevolking dat niet is.

De Vlaamse meerderheid moet eens goed lachen met het gesis van de francofone grootgrondbezitters. Zoiets heet democratie. Mocht CD&V dat nu plots anders zien, dan verdient die partij eenzelfde pak slaag als Verhofstadt in 2007.