Ik kies voor Vlaanderen…

Deze slogan, versterkt door “Werk Welvaart Welzijn”, verenigde op 17 mei 2009 een vol huis op de Conventie van de VVB in Hangar 29 aan de Rijnkaai in Antwerpen. De gekozen plaats was wel symbolisch: Vlaanderens economie is er een van havens, industrieën en kmo’s, en door de economische crisis staan die onder zware druk. Méér dan ooit is er nood aan een Vlaamse zelfstandige beslissingsmacht om de economische toekomst te waarborgen. Het verband tussen de materiële welvaart, het culturele welzijn en de politieke zelfstandigheid werd tijdens de Conventie in het licht van de actualiteit (de nakende verkiezingen) onderstreept. Alhoewel er vijf sprekers de problematiek schetsten, bleef het publiek gedurende meer dan twee uren aandachtig en bewogen luisteren. In zijn inleiding wees Pieter Bauwens op het groeiend economisch en maatschappelijk verschil tussen Vlaanderen en Wallonië. Hij hekelde de Belgavox-manifestatie die op dezelfde namiddag in Brussel plaatsgreep en plaatste de “Flandria Vox” van de VVB er tegenover. De verschillende sprekers lieten verstaan dat het vertrouwen in de politiek tot een dieptepunt is gezakt en dat het luchthartig opgeven van onder meer Vlaamse beloften één van de oorzaken is. Vooral de CD&V werd hierbij over de hekel gehaald en dit door alle sprekers, maar vooral door Eric Defoort. De onderhuidse ontgoocheling was niet alleen bij de sprekers merkbaar, maar het publiek liet verschillende keren een daverend applaus horen wanneer op de Vlaamse ontrouw en lauwheid van de christen-democraten werd gewezen. Willy De Waele, de principiële en strijdbare burgemeester van Lennik, wees erop dat het “een illusie is te denken dat er een dialoog met de Franstaligen mogelijk is”. Hij eiste het recht op “politieke ongehoorzaamheid” en liet zich smalend uit over “de opportuniteit van een federaal mandaat om het Belgisch staatsbestel in stand te houden”. Ook Eric Defoort herinnerde eraan dat de Vlaamse overtuiging merkwaardig snel verdwijnt in de fluwelen zetels van de federale mandaten. De Waeles slotzin om door te zetten om “Ons land, onze grond en onze manier van leven” ontlokte een stormachtig applaus. Peter De Roover, economist van opleiding, wees de toehoorders op een onrustwekkende evolutie: de stille economische annexatie bij Frankrijk. Het onmachtig Belgisch bestel heeft onder meer de elektriciteitssector en een belangrijk deel van het bankwezen naar Parijs versast. We staan voor een duidelijke keuze: wij kiezen voor Vlaanderen of wij belanden in een onvermijdelijke verarming. Hij citeerde onder anderen Mark Eyskens die laatst nog verklaarde :”Dit land is onbestuurbaar”. Dirk Brankaer, burgemeester van Overijse, zette een duidelijke baken :”Kiezen voor Vlaanderen is de plicht om te kiezen voor wat we zijn.” Hij parafraseerde “Wie gelooft die mensen nog?”, wat eveneens op een enthousiaste reactie mocht rekenen. Hij wees erop dat de halfslachtige houding van de Vlaamse onderhandelaars de Vlaamse onafhankelijkheid voor het publiek bespreekbaar heeft gemaakt. Eric Defoort uitte zijn blijdschap om de aanwezigheid niet alleen van de top van twee nationalistische partijen maar ook om de participatie van zovele medestanders ervan; en al was er geen enkele top-CD&V’er in de zaal, leden van die partij waren er wel. Hij was zeer scherp in zijn analyse van “deze democraten die niet doen wat ze kunnen” en van hen die de kiezers ronselen om hen de macht te geven. Maar hij wees erop dat ze de macht die ze in Vlaanderen kunnen verwerven voor Vlaanderen moeten gebruiken. Hij citeerde Jef Turf: “Het is normaal dat de solidariteit eerst voor het eigen volk wordt georganiseerd”, dit in tegenstelling met bepaalde “linksen” die de solidariteit overal willen toepassen, uitgenomen met het eigen volk. Hij citeerde ook Maurits Coppieters die in 1971 zijn misprijzen voor de halfslachtigheid van de christen-democraten had uitgesproken. Dit wijst erop dat we met helder inzicht het “Ik kies voor Vlaanderen” moeten toepassen. Het OVV stuurde zo’n 1700 brieven naar de kandidaten voor het Vlaams Parlement, met een bevraging erin, waarin zij zich voor Vlaanderen moeten uitspreken. Dat zij hun verantwoordelijkheid opnemen. De VVB en haar enthousiaste leiding, leden, en organisatoren van dé Conventie hebben de toon en de bakens gezet.

H. De Bleecker-Ingelaere

Ondervoorzitter VVB