Eppink zet debat over Europa in

Het is zeer de vraag of in de verkiezingscampagne ook Europa een grote rol zal spelen. Het totale aantal Europarlementsleden daalt van 785 tot 736 zitjes, België valt terug van 24 op 22 Europarlementsleden. Verhofstadt wil scoren met Europa, CD&V brengt Dehaene tegen hem in stelling. Andere partijen gooien minder gewicht in de schaal. De twee ex-premiers zullen zich ongetwijfeld uitgebreid mogen profileren als vurige verdedigers van Europa, maar zelden hoorden we uit hun hoek sterke replieken op scherpe vragen. Mensen als Ivo Belet worden zelfs ronduit hysterisch bij kritische vragen.

Professor Wilfried Dewachter (KU Leuven) heeft er nochtans wel enkele. Hij noemde de EU ‘een machinerie die finaal heel veel verscheidenheid in Europa langzaam platwalst’ en sprak van ‘elitair europeanisme’ in België, waar referenda werden beloofd, maar niet gehouden. Dat laatste o.m. onder druk van Di Rupo, die Vlaanderen en Wallonië al anders zag stemmen.

Hoe groter Europa, hoe minder subsidiariteit, vreesde Dewachter. Europa behoort niet tot de leefwereld van de mensen en de bureaucratie gaat voorbij aan de diversiteit van veel problemen in regio’s en landen. ‘Wie weet hoe de Commissie werkt? De Raden van nationale ministers? De Europese Centrale Bank? Het Hof van Justitie? Wie daar floreert, is vaak helemaal niet verkozen.

Toen de Belgische particratie de Europese Grondwet liet tekenen (2005), was er niet eens een Nederlandse versie van de tekst beschikbaar. Aan de verkiezingen nemen (in Nederland bijvoorbeeld) schrikbarend weinig burgers deel. En in de EU spreekt België nog al te vaak met een francofone stem.

Met Derk Jan Eppink is een nieuwe kritische stem in het debat verschenen. Eppink, gewezen Westraatjournalist en medewerker van EU-commissaris Frits Bolkestein, is een van de sterke pionnen die Jean-Marie Dedecker op zijn LDD-schaakbord kon plaatsen. Verhofstadt en Dehaene zullen in Eppink een tegenstrever op hun weg vinden, die van wanten weet. Eppink pakte beiden alvast in snelheid met de publicatie van zijn boekDe eurorealisten komen! Blauwdruk voor een werkend Europa. Amper 64 bladzijden, maar voldoende voor enkele duidelijke stellingen.

Confederaal

Eppink noemt zich ‘een pro-Europeaan’ en LDD is zeker niet overal tégen in Europa. Hij is alleen geen voorstander van een federaal Europa, vergelijkbaar met de VS. ‘Daar was sprake van één taal, één cultuur en een gezamenlijke identiteit’. Europa is na de uitbreiding hiervoor té groot en te verscheiden. Daarom is Eppink voor een confederaal Europa: het delen van bevoegdheden op een serie fundamentele beleidsterreinen.

Bovendien moet de EU zich bezighouden met de economische kerntaak (vrij verkeer van goederen, diensten, personen, kapitaal en kennis), het versterken van de euro (garantie voor behoud pensioenen), de afbouw van landbouwsubsidies (‘subsidiepomp zonder sturing’), een Europese FBI en een gezamenlijk asielbeleid, gericht op kwaliteitsmigratie. ‘Wij moeten kwaliteitsimmigratie verwelkomen want als wij dat niet doen wordt Vlaanderen een bejaardentehuis zonder financiering’. Europa moet zuiniger zijn met eigen middelen, zoals met regionaal beleid voor rijkere lidstaten, en kritischer omspringen met ontwikkelingshulp. ‘Voor België betekent dit dat Wallonië sterker dan voorheen wordt gedwongen om serieus te werken aan een economisch herstelplan.’

Niet onterecht lijkt Eppinks kritiek dat er in het Europees Parlement geen verhouding is tussen regering en oppositie, zoals in elke normaal parlement. Dat Europa de pedalen kwijt is ziet Eppink geïllustreerd in het mislukken van de Europese grondwet na het ‘neen’ van Frankrijk en Nederland en de moeilijke ratificatie van het Verdrag van Lissabon, na een referendum in Ierland. ‘Als Europese burgers al mogen stemmen, moeten ze net zo vaak stemmen tot ze ‘ja’ zeggen. De Europese elite aanvaardt geen ‘neen’... in juni zal bij de Europese verkiezingen hun wekker aflopen’...

Vergadercircus

Kritiek heeft Eppink ook op het Europees ‘vergadercircus’, op overdreven aandacht voor thema’s als de klimaatverandering, op de ‘regelzucht die een ultieme uniformiteit nastreeft’ en de EU minder competitief maakt. ‘Bij elk groot infrastructuurproject wordt bestudeerd of er niet een zeldzame diersoort in de knel komt’. Het Comité van de Regio’s noemt hij ‘een veredeld reisbureau’ en een ‘fopspeen’, het Economisch en Sociaal Comité ‘een praatbarak zonder enige aanwijsbare invloed’.

Daarom is de partij voor een ‘duurzaam milieubeleid’, maar tegen het ‘ecologisch fundamentalisme’ en tegen de uitstap uit de kernenergie. En tegen de invoering van een Europese belasting, de “eurotaks”, waarvoor ook de liberaal Guy Verhofstadt pleit, en tegen het lidmaatschap van Turkije.

Eppink is tegen de betutteling en de stortvloed aan regeltjes. ‘Neemt Europa geen keerpunt in bovenvermelde richting, dan wordt de Berlaymont de nieuwe Bastille, waar boze Europese burgers op het Schumanplein Europese kopstukken onthoofden.’

Hij wil ‘minder landbouwbeleid, minder regionaal beleid en meer technologiebeleid’ en ‘meer transparantie, meer democratie, een kleinere toplaag en meer democratische verantwoording’, meer democratie via referenda ...

Eppink signaleert dat eurofederalisten vaak ook belgicisten zijn. Met plezier herinnert hij aan pleidooien van Karel De Gucht om de Belgische stem in de Raad van Ministers op te splitsen. Wie nu met dat ‘voorstel-De Gucht’ komt, is volgens De Gucht ongetwijfeld ‘separatist’.

JVdC