Opletten voor overspannen migratie

Op 18 maart was er actie voor ‘mensen zonder papieren’. In het regeerakkoord (18 maart 2008) was sprake van ‘individuele’ regularisatie en van voorwaarden (duur verblijf, taal, werk) die in een omzendbrief zouden worden verduidelijkt. Niks daarvan, want links en rechts, maar vooral Franstaligen en Vlamingen verschillen hierover grondig van mening.

Zijn in Vlaanderen CD&V en Open VLD plots voor een strikter immigratiebeleid? De jongste jaren blijft het aantal regularisaties (10.000 à 12.000 per jaar) opvallend hoog en beide partijen blijven voorstander van ‘economische immigratie’. Nu de klokken van de crisis (en de verkiezingen) luiden, zijn ze hooguit iets voorzichtiger.

Voor Vlaams Belang blijft de lakse immigratiepolitiek van Verhofstadt ‘onverminderd van kracht’. De partij pleit voor een ‘streng, maar rechtvaardig immigratiebeleid: een waterdichte immigratiestop, een daadwerkelijke uitwijzing van afgewezen asielzoekers en illegalen en een verplichte inburgering van vreemdelingen die in Vlaanderen verblijven’. N-VA is iets terughoudender en mikt vooral op een betere inburgering, Lijst Dedecker op een selectievere ‘economische’ migratiepolitiek. Sp.a en vooral Groen!, en hun tamtams in media, netwerken en drukkingsgroepen (van straathoekwerkers tot rectoren, van BV’s tot culturele lobby’s) pleiten voor souplesse. Dat levert vooralsnog meer decibels dan stemmen op. Overigens zijn ook de vakbonden hierover nogal schizofreen.

Over naar de Franstaligen. Voor uitgeprocedeerden, maar ook voor migranten in het algemeen staan hun armen behoorlijk wijd open. ‘Taal en werk’ zijn als criterium ‘niet doorslagggevend’, strengere controles op studentenvisa of gezinshereniging niet nodig. Tegenwind van de MR is er opvallend weinig. Reynders jaagt een nieuw electoraat van vreemdelingen en nieuwe Belgen liever niet meteen richting PS of Ecolo. Druk van radicaal rechts is onder de taalgrens marginaal.

Toch is dat laatste niet de belangrijkste reden van de kloof tussen noord en zuid in dit land. Vlaanderen “vervreemdt” sneller dan Wallonië. Het Belgische migratiesaldo (in/uit) van de jongste twintig jaar (1988-2007) bedraagt 714.156. In 2007 alleen al kwamen er 73.350 vreemdelingen bij (migratie, geboorte, asielzoekers, regularisatie) als gemiddeld de jongste 20 jaar (35.708 per jaar). Het aantal vreemdelingen steeg in 2007 het sterkst in Brussel (+25,1%), maar ook fors in Vlaanderen (+19,6%) en in veel mindere mate in het Waals gewest (+6,4%). Het aantal vreemdelingen is na 1990 aangegroeid met 132% in Vlaanderen, met 86,6% in Brussel en met 32,9% in Wallonië. (Bron: Jan Hertogen, BUG’s 107 en 108).

Er is meer. Vreemdelingen die Belg worden (602.000 nieuwe Belgen in 20 jaar) verdwenen uit die statistieken. Dat zijn er ook weer veel meer in Vlaanderen (+6,3% in 2007) dan in Wallonië (+1,2%).

Hertogen jubelt bijna bij hoge (im)migratiecijfers (‘Vlaanderen, warm hart van Europa voor migratie en Belgwording’). Het zou billijk zijn mocht hij ook eens accuraat becijferen wat de ‘kostprijs’ is van hypermigratie voor opvang, huisvesting, scholing, onderwijs, sociale zekerheid (werkloosheid, ziekteverzekering, pensioen, kinderbijslagen) van tienduizenden nieuwkomers per jaar. Een ‘overspannen’ migratie belast ook het sociaal weefsel van een maatschappij (onderwijs, taal, godsdienst, cultuur, politiek e.d.).

Dat elke Vlaamse provincie jaarlijks ongeveer een ‘dorp nieuwkomers’ moet opvangen, is zeker in crisistijden geen evidentie. ‘Mochten de deelstaten verantwoordelijk geweest zijn voor dit dossier, zouden ze elk voor zich al lang een oplossing gevonden hebben... Laat ons ook dit dossier in een volgende hervorming maar van de federale tafels verwijderen’, stelt Guy Tegenbos (DS, 2 maart). Een Europees kader volstaat, een Belgisch is overbodig. Wat de Walen aanvangen, moeten ze zelf weten.