Een gemiste kans voor CD&V

In juni 2009 (ten laatste) gaan we naar de stembus. Partijen die van geloofwaardigheid hun uithangbord maken, moeten kiezen voor hun programma en hun kiezers. Vastklampen aan ministerpostjes in een niemandsland is geen garantie op succes.

CD&V koos voor de weg naar een ‘confederaal’ model. De blokjes werden verlegd: eerst Vlaanderen, dan zien wat er nog samen te doen valt met de Franstaligen. De deelstaatparlementen moeten het zwaartepunt vormen. Zij vormen dan samen het confederale parlement (een overlegorgaan voor wat we nog samen willen doen). Hiermee werd de lat hoger gelegd dan tien jaar geleden. De kiezer sprong er in 2007 vlotjes over. Leterme scoorde.

De CD&V bevestigde haar confederale optie in volle zomer in de nota Zeven uitgangspunten voor een communautaire dialoog. Aan haar flanken willen Vlaams Belang en Lijst Dedecker nog sneller en verder gaan. Het eeuwige “non” van de Franstaligen, hun arrogantie rond “verplichte” solidariteit en de aanval op Vlaams-Brabant zijn de brandstof voor de radicalisering.

Strategen

Open Vld kroop bovenop de Belgische kast, joeg haar laatste Vlaamsgezinden buiten (Coveliers, Dedecker ...), bekonkelde met een trosje professoren in achterkamers de restauratie van een immobiel België (de retro-kreet om ‘versterking van de federale staat’) en probeert al sinds 10 juni 2007 in samenspraak met wat hoofdredacteurs het kartel uiteen te treiteren.

Wis de Vlaamse afspraken (resoluties, regeerakkoorden, splitsing BHV) uit het collectieve geheugen, verschoon ieder “non” van de Franstaligen, smeek om compromissen, maak van een status-quo een Vlaamse overwinning, geef nooit een grondige uitleg over BHV, zwijg als vermoord over de transfers, speel de paniekzaaier over de (nochtans internationale) crisis die toch voorrang verdient, noem allen die woord willen houden kaakslagflaminganten, en ... hoop dat de Vlaamse meerderheid breekt ... Dat is blijkbaar het concept van de liberale strategen.

Luc Van der Kelen schoffeert zelfs de Vlaamse ondernemers met zijn uithaal naar een veel te Vlaams Voka en Unizo. ‘Dwaasheid zonder grenzen’, kapittelt hij. Voor Mathias De Clercq is (Vlaams-)nationalisme ‘dodelijk gif’. ‘Nieuwe verkiezingen zijn Kafka’, luidt de angstkreet van Bart Somers. ‘Voor ons kan met het rapport van de drie bemiddelaars de dialoog beginnen’, zegt Patricia Ceysens. Na vijftien maanden..., je moet er maar opkomen.

Slaag

Vlaamsgezinde uitspraken van Open Vld zijn er de jongste paar jaar nog nauwelijks te vinden. Het pak slaag van 10 juni 2007 was blijkbaar nog niet groot genoeg. Wat Somers onderschat: liberaalgezinden, zelfstandigen en ondernemers met enige Vlaamse inhoud – en zo zijn er nogal wat – hebben alternatieven ... Of hoe het verstand van een partij kan verslangen ....

Sp.a-Spirit speelde het handiger, en minstens wat Vlaamser, en Bert Anciaux (Vl.Pro) is duidelijk op zoek naar een tweede Vlaamse adem. ‘Fiscus trekt Wallonië voor’, zegt Johan Vande Lanotte. ‘Geen federale kieskring’ en ‘maak van Brussel een district’ en ‘splits BHV’, zegt Hans Bonte. ‘De staatshervorming is nog lang niet ten einde’, zegt Patrick Janssens. ‘Een probleem heb ik met de franskiljons ... en geen enkel bezwaar tegen een confederaal model’, zegt Steve Stevaert. ‘Altijd een confederalist geweest’ en ‘transfers moeten beperkt zijn in omvang en tijd’, zegt Luc Van den Bossche. ‘Weg met die ongelijke verdeling van verkeersboetes’, zegt Louis Tobback. ‘De opvolging van werklozen en de principes van sanctionering van werklozen zijn materie voor de regio's’, zegt Frank Vandenbroucke. Men zou vermoeden dat alvast de topmensen bij sp.a weten waar de Vlaamse klepel hangt. De Gravensteengroep gaf die tendens een progressief duwtje in de rug. De sociaaldemocraten hebben een rol te spelen in Vlaanderen. Maar dan moeten ze ook progressief leren zijn in communautaire zaken. Vlaanderen, en niet België, is het politieke platform van de toekomst Maar Gennez en de tweede linie van sp.a volgen voorlopig niet.

Vernieling

In die context – blijkbaar bang van nog meer Vlaamse winst - treuzelt CD&V zichzelf wel stilaan in de vernieling.

Leterme werd in de zomer uiteindelijk gered door Kris Peeters, maar zijn plan (dialoog van gemeenschap tot gemeenschap) werd door de Franstaligen weggelachen. ‘Infantiel’, zei Onkelinx. ‘Ik heb wel iets beters te doen’, zie Reynders (MR).

In september zwakte de nota-Peeters de Vlaamse eisen af. Echt duidelijk en scherp was het allemaal niet. Warm en koud, om Leterme te dienen. De Franstaligen fietsten meteen terug naar de startlijn van juni 2007: geen splitsing van BHV, en al de rest opdoeken in een babbelbox (‘speciale werkgroep’) en ‘nieuwe onderhandelingen’. Hun boodschap werd weerkaatst op het witte blad van de drie bemiddelaars. Onder die omstandigheden kon N-VA enkel afhaken. Afspraken zijn voor die partij blijkbaar geen vodjes papier

Een dag later (22/9) kan voor de Franstaligen plots alles. Wie gelooft die mensen niet? CD&V kroop tevreden met een kluitje in het riet. Niet de Waalse blokkade, maar het kartel moest eraan. Het was altijd al de strategie van paars en van de Franstaligen. En de winnaar is?...

PS: Op 23 september is het prettig wakker worden: dat van die toegevingen van de Franstaligen, dat was maar om te lachen... Een halfuurtje heeft die leugen stand gehouden.