Optisch bedrog

Mia Doornaert had het in De Standaard over de vraag of kritiek op de islam nog wel mag? (DS, 12 sept.). Blijkbaar niet, volgens ‘een klein islamo-gauchistisch hoekje dat electoraal drie keer niets voorstelt, maar zeer sterk staat in sommige academische kringen’. Vervang de islam door België en islamo-gauchistisch door belgicistisch, en je komt uit bij Doornaerts conclusie: de vloed van kritiek op de opiniepagina’s van enkele Vlaamse kranten vormt optisch bedrog en wekt sympathie op voor wie wordt geviseerd.

Volgens Mark Eyskens, Bokrijk-CVP’er en VRT-spreekbuis, leidt nationalisme (lees: N-VA) tot ‘onverdraagzaamheid, agressiviteit, veroveringsdrang en nog meer fraais’. Zo kun je ook socialisme en liberalisme de grond in boren en de politiek afschaffen.Vlaams-nationalisten op strooptocht? Hoezo, De Wever wil niet ‘beginnen’ onderhandelen? Hebben we iets gemist?

De uitgespuwde Vlaamse meerderheid vraagt niet meer dan ‘respect voor de grenzen’, met name de taalgrens, de grens van Vlaanderen. Een internationale deugd, toch? Dat doen ze omdat een Franstalig imperialisme, dat sinds 1830 Brussel verfranste, vandaag ten volle de aanval inzet op Vlaams-Brabant. Het relict BHV willen splitsen is de volle consequentie van respect voor grenzen. De weerbaarheid van de Vlaamse gemeenten – van Geraardsbergen tot Vilvoorde en van de kust tot Voeren – is in dit opzicht nog véél te bescheiden. Wie zich bij ons vestigt, moet zich aanpassen, punt. (lees ook blz. 14).

Als pakweg Maingain (FDF) en Patricia Ceysens (Open VLD) vinden dat de Vlamingen hun ‘taalregels moeten moderniseren’, dan weten de Vlaams-Brabanders waar hun vrienden zitten.

Een ander dogma van de Franstaligen is de solidariteit. Het wordt tijd dat men ook in dat debat naar de kern van de zaak gaat. Dat zeggen ook de Vlaamse ondernemers (Voka). Vlamingen zijn al tientallen jaren hypersolidair, maar de economische kloof tussen noord en zuid blijft groeien, de scheeftrekkingen blijven bestaan (lees blz. 4). Uit respect voor dergelijke oneindige, inefficiënte, onverantwoord grote en bovendien ‘verplichte’ solidariteit worden de Vlaamse partijen voor de zot gehouden, in de dwangbuis van de federale politiek. Dit is de schande van de België. Vlaamse politici die dat dossier ontwijken, bedriegen niet alleen hun kiezers, ze bestelen ze ook.

Als CD&V de juiste keuzes maakt, ligt de toekomst open. Stoot men de N-VA af, dan worden de volgende verkiezingen weer dioxine voor de partij.

Om spot of haat in de opiniekolommen hoeven de Vlaamsgezinden het niet te laten, die is steriel, doorzichtig, gestuurd en gefixeerd op matig gelezen rubrieken. Goede argumenten zijn er schaarser dan stoten onder de gordel. En de lezer/kiezer doet zijn ding...

Kiezen voor de Vlaamse democratie is misschien lastig, maar onvermijdelijk. De gevoelens zijn vast dood genoeg om tot een zakelijke boedelscheiding over te gaan. Voor meer dan de helft van de Vlamingen is de staatshervorming een crisis waard, reveleerde de jongste peiling van De Standaard (20 sept.), tot frustratie van Marc Reynebeau en co. En volgens Le Soir blijft het kartel met 28,2% van de stemmen (in 2004 26,1%, in 2007 29,5%) de concurrenten ver voor. Partijen die aarzelen om zich Vlaamser te profileren (sp.a/Vl.Pro) of de Belgische kaart trekken (Open VLD) volgen op groeiende afstand (17,5% en 15%).

Na een geseling van vijftien maanden lijkt het federale licht van Leterme gedoofd. In de polls is zijn glorie over. Enkel vijf minuten politieke moed en een nieuwe start in het truitje van de Vlaamse democratie, kan misschien nog de kiem van een hoopvolle remonte zijn. Leterme zou er zijn partij, zichzelf, en Vlaanderen een dienst mee bewijzen. Zou...

Extra informatie

Bijlage: (0 Kb)